MADEMOISELLE COCO

BUGÜNLERDE

2010-03-24T18:54:00.000+02:00

Eveeeet....
Bugünlerde pek yazamıyorum; bir dakikam bile pek bir kıymetli aman da hopaşinanay pek bir meşgulüm, çok bir takılıyorum desem kendimi çok havalı hissedeceğim... Da değil. Tabii ki iş, güç tam gaz devam, biter mi hiç rica ederim a aa; bitmez! Ben de sevilmeye oldukça müsait zeki, çevik ve ahlaklı bir bordrolu açık mavi yakalı çalışanım, da...

Her neyse işte yazamadım, yazamıyorum. İşin doğrusu söyleyecek, anlatacak ve hatta düşünecek pek de bir şey yok. Aklım başıma gelmeden çok öncesinde, benden habersizce çizilen kaderim dahilindeki oldukça rutin, günlük yoklamamı veriyorum genellikle. Biraz rahatsızım demek %50 yağı azaltılmış kaçacak ama siz bu durumu da öyle alın, deşmeyelim. Kabaca şöyle oldu: Aylarca itinayla görmezden gelinen fiziksel bir durum feci bir bela halini aldı ve sonunda bana başta berbat bir ağrı ve sancı, takibinde boktan bir ruh hali ve 4-5 kilo da cabası olan diğerleriyle birlikte yan etkisi bol bir ilaç tedavisi olarak geri döndü. Geçecek tabii canım, napalım.

Sonra şu rezalet ilaç bu cuma bitiyor inşallah. Fenerleri asıp kutlamalık bir mesele olarak ele alabilirdik ama o 5 kilo için şipşak bir dengeli beslenme ve spor programı çizdim kafada ve 25 günde ben bu 5 kiloyu vereceğim. Evet, kararlıyım!

Başka başka... Başka da bir halt yok. İş deseeeen eeeehhh; sağlık desen peeeehh; aşk meşk deseeeenn aman amaaaaan Büyük Sahra Çölü daha verimli kalır yanımda... İşte öyle yuvarlanıp gidiyoruz. Biz bize içiyoruz, konuşuyoruz, bakıyoruz, gülüyoruz, açılıyoruz, seyrediyoruz, okuyoruz, dinliyoruz; hep halledilecek yığınla meseleler olsa da ve arada bir dolu sorunsallar çıksa da ve bazen ortalık mahşer yerine dönse de iyi günde, kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta hissedip kendime sakladığım bir itirafım var: Neredeyse hiç bir şey umurumda değil... Epeydir.

Bir iyi olayım da...

PAZARLIK

2010-03-08T11:06:00.000+02:00

Çarşamba, Babylon Nublu Jazz Festival'iyle çarşaf dokumuş. Perşembe de Diego El Cigala İşsanat'ta flamenko ve cazı harmanlamış da İspanya'da gün batımı sangriası tadında peşrev okumuş. Cuma bir başına olmaz, arkamızdan da ağlamasın hiç; Nupera'da yemek üstü takılmacaya tam çıkarken kapı yanı 80'ler kulağımızdan, yakamızdan çekerek yakalamış. Cumartesi, eve dönüş tadında den cafe'de birkaç kadeh şaraba roka salatası eşlik etmiş ve "ne zamandır da gitmedik" boşluğuyla Koridor'dan nostalji mektupları okumuş... Hafta da böyle bitmiş de elde var bir ben.

Pazar sabahı... Bebek Mangerie'de az sütlü, şekersiz americanoyla yudum yudum ayılmaya çalışıp, dev tost ekmeği üstü menemen rüyasına koşarken kahvaltı kadrosunun tamamlanmasını bekliyorum. Hava hem soğuk hem de güneşli.

Dopingli sosyal koşuculuğun ruh yorgunluğu bir fincan kahveyle atılamıyor ya, işte o arada içimde teneffüs tadında gelen zaman boşluğuna düşüyorum. Saat, takvim, mekan suları çekilince o an bütün saf güzelliğiyle ortaya çıkıyor ya... Sahi nereye gidiyorduk bu noktadan. Ya da bu noktaya nasıl gelmiştik... Bilemiyorum. Bilsem bile hiç birinin önemi de yok ya...

Pazar işte; notlar temize çekilmiş, eller yıkanmış, sofraya oturulmuş. Elde, avuçta, kafada ne varsa kenara bırakılmış... Yazık. En büyük derdim: Kahve durduğu yerde soğumuş...

Şimdi yeni bir gün vaktidir. İyi haftalar.

LA DOLCE VITA

2010-03-03T18:21:00.009+02:00

Pazartesiden perşembeye geldik, tam gaz devam ediyoruz; mail attık, cevap verdik, tam bunu da hallettik derken hop bir tane dahalara bir de zincirleme bir telefon trafiği eklenince sorunlar katlanarak büyüyor da bana mı öyle geliyor... Her neyse ne diyorduk... A evet, geçen hafta da bahsettiğim Roma seyahatimiz... Uzunca olacak gibi gözüküyor ama lütfen üşenmeyiniz, okuyunuz, linklere de bakınız ya da aslında her şeyi boş veriniz ve bir şekilde canım Roma'ya gidiniz.

***

Atatürk Havaalanı Dış Hatlar Terminali'nde bilet ve bagaj işlemlerinin ardından Türk Havayolları TK 1861 seferi ile 18 Şubat perşembe günü, saat 08.20'de Roma’ya hareket eden uçağa biniyoruz. Koridor tarafındaki koltukla bütünleşik geçen yaklaşık 2 saat 40 dakika yolculuğun ardından yerel saat ile 10:00’da varıyoruz. Uçağın yanaştığı körükten koşmaya yakın seri adımlarla yürüyerek bizim dışımızda bir de Afrikalıların olduğu Non-EU pasaport kontrol sırasına yanımızdaki OGS gişesini andıran sıradan EU'luların gelip geçişini mahçup izlerken bizimkilerden birinin "Türklüğü" tutuyor da "Erdoğan Berlusconi'nin dostu olur; uzatmayın daaa" diye durduk yere bağırınca çarpı iki mahcubiyetle kalakalıyoruz. "Nereye gidiyorsunuz? İş mi, tatil mi sorusuna?" "Doğum günü kutlaması" şımarık cevabının parlak pembeli, morlu ahengi kucaklanıyor, yüzümüzde güller açıyor.

Sonrasında bir elde bagaj bandından toparlanan bavullarımız, bir elde kopya sevmeyen, önceden çalışıp gelmiş bilinçli turistin olmazsa olmaz kaynakları guide ve haritalar ile taksiye atlanyor ve tam şehir merkezinde, Pantheon Meydanı'na {Piazza di Pantheon} 30 saniyelik yürüme mesafesi ile sonraki günlerde tek kusuru kıt kahvaltısı olan, her yere 10 adım merkeziliğinde, tatlı tatlı dekore edilmiş, tertemiz odaları ve dozunda pudra şekeri serpilmiş tipik "İtalyan" personeliyle Adriano Hotel'e varıyoruz.

Birinci gün...

Bavullar odaya çıkıyor, az biraz yerleşiliyor, eller yüzler yıkanıyor, derin bir oh çekiliyor ve doğru sokağa. İlk durak burnumuzun dibi Pantheon meydanı {Piazza di Pantheon}... Karınlar aç, gönüller birlik olmuş çoktan tatile uymuş da bünyeler yorgun; meydandaki altı, yedi mekandan sırf beyaz masa örtülerine tav olup, gözümüze Di Rienzo'yu kesitiyoruz. Yemekler en İtalyan'ından seçiliyor ve yanına da bugüne kadar içtiğim en iyi Barolo'lardan Sarmassa 2003 sipariş ediliyor. Tipik mutlu bir İtalyan meydanı, damakta leziz tatlar ve biri kesmeyince sipariş edilen ikinci şişeyle öğlen Roma'da açık havada sandalyelerimizde kaykılmış, otuz iki diş gülümsemelere yer yer şen kahkahalar eşlik ediyor. Bundan sonraki hemen hemen her günümüzün eksik olmayacak tatlı üzeri mum üfleme geleneğimizin ilkini de tam o noktada başlatıyoruz. İyi ki doğdum! Ardından bu sefer bulunduğumuz noktadan biraz kuzeye yöneliyoruz ve ilk durak genelde Gelatocularla çevrili (Dondurma demeye insanın dili varmaz. O kadar...) küçücük bir meydanda, yüzlerce insanın kaynadığı Aşk Çeşme'sinde {Fontana di Trevi} Roma'nın ileride bizi yeniden çağırmasını birkaç bozuk parayla diliyoruz. Oradan da ayrılıp biraz da yukarılara, bu sefer İspanyol Merdivenleri'ne {Piazza di Spagna} uzanıyoruz; ki genel olarak nedensiz ama muhtemelen kendini fazlasıyla hissettiren bir kalender meşrep haleti ruhiyesiyle şehirdeki en bayıldığım noktalar arasına rahatlıkla giriyor. Bir de akşam üstü yorgunluğu çökünce merdivenlere bakan Barcaccia'da bir küçücük, fıçıcık, içi dolu espresso Italiano ile hüüüp diye kendimize gelince bu sefer tek nefeste merdivenleri sonuna kadar tırmanıp genç, güzel basamak muhabbetini seyre dalıyoruz. Sonrası Ferragamo'sundan Valentino'suna, Bvlgari'sinden Cartier'ine kadar en fevkaladenin fevkinde markaların sıra sıra dizildiği meşhuuuur Via Del Condotti'den tıngır mıngır fış aşağıya, otelimize doğru süzülüyoruz. Sonra otelde odalarımıza dağılıyoruz ve biraz uyuklamaca, televizyonu keşfetme, ilaç tadında sıcacık bir duş ve biraz rimel, biraz allık ve akşama hazırlık; malum doğum günü kutlamasının ve tatilimizin ilk gecesi ve Tiber'in batı yakasına düşen AlexanderPlatz Jazz Club'a varıyoruz. Müzik öncesi başlangıç, giriş, gelişme, sonuç yanına öğlenden kalan biz biz değilmişiz gibi bu sefer Chianti'yi tercih ediyoruz, hadi bakalım... Mekanımızın hemen hemen her sandalyesi dolu ve tek turist masa da biziz. Gelmiş geçmiş orada sahne alan bütün müzisyenlerin bıraktığı notlarının kapladığı taş duvarları seyredip, ilk kadehlerimizi kaldırırken o sırada yemeklerimiz geliyor. Müthiş: Damağıma değen her lokma şahane. Yemekler biterken günün ikinci pastası üfleniyor ve cümleten bana global bir "iyi ki doğdun" söylüyoruz. Enfes yemekleri, harika servisi, son derece makul ve mantıklı fiyatları ile bir de üstüne üstlük gerçekten iyi müzikle bence en iyi mekan olmaya adayken sahne alan Rosario Guiliani Quintet'in günün anlam ve önemine özel güzel dilekli albümü ve mekan personelinin şampanya hediyeleri buranın gönlümüzde açık ara birinciliğe şimdiden yükselmesini sağlıyor. Gece otele dönerken 'bizim' sokakta Roma'nın en iyisi Della Palma'yı tesadüfen keşfediyoruz; ki sonrasında günlük diş fırçalama sayımıza eşit sıklıkla ziyaret edeceğimiz ve limoncellolusundan, şampanyalısına, amarettolu çikolatasından, kitkatlısına, farklı farklı meyve alternatifleriyle 100'den fazla çeşit dondurmasının tadına bakmaya çalışırken özümüzden kopamayıp favorimiz fondente ciooccolato ve fior di latteden oluşan küçük kapta, iki çeşit, iki euro mutluluk köşemiz oluyor.

İkinci gün...
Kahvaltı sonrası burnumuzun dibindeki, "tüm tanrıların tapınağı" anlamına gelen yaklaşık 2000 yıllık Pantheon'a ziyaret. Ardından sırasıyla geçmişi 1471'lere uzanan ve Michelangelo'nun tasarladığı bir tepeye kurulmuş olan, özellikle binlerce arkeolojik eser görebileceğiniz Musei Capitolini; hemen dibindeki antik Roma'nın merkezi Roma Forumu'nda {Forum Romanum} binlerce yıllık tapınaklar, basilicalar ve etkileyici kemerlerini de görünce yüz yıllık insanoğlu tarihinde zurnanın son deliği kadar önemli olabileceğimizi hissediyoruz. Üç saat sonunda, ha gayret diyerek bir de şehrin güneyindeki MS 80'de tamamlanmış ve özellikle eğlence için düzenlenen gladyatör savaşlarının dev arenası, Kolezyum'a {Colosseum} geliyoruz. Dev dev dev. Gladio küçük, kısa bir kılıçmış; Gladiotor de bunu kullanan savaşçıymış da şehrin en alt tabakasından olanlar, suçlular, kaçaklar gladyatör olurmuş. Russell Crowe'un hiç bir cazibesi yokmuş... Ayaklarımıza kara sular inmesine çeyrek kala biraz doğuya devam edip son olarak da Museo Nazionale Romano - Palazzo Massimo'ya da gidiyoruz. 5 saat 43 dakika sonunda vücudumuz iflas etmek üzereyken gördüğümüz ilk taksiye atlayıp otel mahaline dönüyoruz. Yolda turistik bir dükkandan Marlon Brando T-shirtü alıyorum. Marlon, tüm tatil boyunca aldığım beş parçadan ilki oluyor. Karınlar aç, civardaki rastgele bir mekana giriyoruz, adı sanı yok. Yorgunuz, mutluyuz, karnımızı doyuruyoruz, kadehler boşaldıkça dolduruyoruz; mutluyuz, çok. Tatilde de olsak cuma cumadır bilinciyle bu sefer Micca Club'a gidip, şu Velvet Cabaret de neymiş bakalım sorusuna cevap arıyoruz. Üç bira, bir Bloody Mary, bir şarap, bir Jager geliyor, gidiyor masadan. Mekan biraz fazla yüksek beklentilerin altında ama güzel; biraz trendy, biraz retro, biraz kitsch, biraz ironi, fena da çalmayan ve kesinlikle turistik olmayan bir yer. İstanbul'da olsa bayıla bayıla giderdik belli ki ama ikinci günün sonunda kanımızdaki mikrop iyice yayılmıştı bir kere...

Üçüncü gün...
Cumartesi... Günlük güneşlik iki günün ardından şansımıza hava kapalı çünkü Vatikan, müzesi {Museo Vatican} ve St. Peter's Basilica ile randevumuz var. Sabah kahvaltı sonrası saat 10'da kendimizi müzenin kapısının önünde uzuuun kuyrukta beklerken ilerler mi, ilerlemez mi polemiği içinde organize olmanın böylesi ile 10 dakika sonra içeride buluyoruz. İçlerinde gerçek bir mumya görme şansınızın da olduğu eski Mısır'dan eserleri; bronz ve taş gibi farklı malzemelerden antik Roma'dan kalma farklı heykelleri, binlerce büstü, eşyaları; binlerce yıllık haritaları; eski, muhteşem detaylarıyla yer ve tavan süsleri arasında sadece deeeev müzeyi gezmek 3-4 saatimizi alıyor. Ayak parmak ucumuzdan başımıza kadar tarih, tarih, tarih, sanat, sanat, sanat... Tek kelimeyle muhteşem ve değil İtalya tatili, şu hayatta mutlaka görülmesi gerekenlerden. En çok akılda kalanlar: Caravaggio'nun tabloları; Leonardo da Vinci'nin yarım kalmış, harika Saint Jerome portresi; Fra Angelico, Giotto, Raphael, Nicolas Poussin ve Titian gibi sanatçıların muhteşem parçaları; olağanüstü demenin bile yavan ve sıradan kaldığı, Raphael ve Michelangelo'nun rönesans dönemine ait eserlerinin sergilendiği Rapheal odaları {Stanze di Rafaello} ile Sistine Şapeli {Capella Sistina} aklımızı başımızdan alıyor. Basilica öncesi arada ne ve nereden yesen lezzetli olan memlekette biraz mola verip karın doyuruyoruz. Vatikan müzesinden etkileyicilik anlamında aşağı kalır yanı olmayan dünya'nın en büyük kilisesi St. Peter's Basilica kollarını açmış bizi kucaklamak üzere çağırıyor. İçeride en bilinenlerinden Michelangelo'nun Meryem ve İsa Heykeli'nin de olduğu say say bitmeyecek nefes kesen eserler, süslemeler, tablolar ve en önemlisi "insani" bir bütünlük, sanata ve tarihe sonsuz saygı. Duamızı da ediyoruz: Sağlık, keyif, huzur... Kapısına çıktığımızda saat 15.30'u gösterirken o kadar yorulmuş olduğumuzu fark ediyoruz ki acaba 100 metre ilerideki taksiye kadar yürüyüp yürüyemeyeceğimizi düşünüyoruz; neyse ki yokuş aşağıya, ayakları sürüye sürüye de olsa nispeten kolay. Tam şoföre otelin adresini söyleyecek oluyoruz ki bütün yorgunluğumuz, kalça ağrımız, ayak sızımız bir tarafa içimize sinmiyor ve en azından kısa bir yürüme mesafesi kala rastgele haritadan belirlediğimiz bir noktada bizi bırakmasını istiyoruz. Adres Piazza di Capranica'daki Vitti. Saatler 16.00-17.00 arasında, günlerden cumartesiyi gösterirken mutlu, kürklü ya da etollü ve moda düşkünü İtalyan kadınları ile görsel ziyafet tadındaki İtalyan erkekleri espresso veya cappuccino arasında gidip geliyorlar. Üç limoncello, iki espresso, bir biscotti tabağı ve geri kalan görebildiğimiz her şey, eşittir sonsuz bir keyif. Bugün o kadar çok yoruluyoruz, o kadar çok yoruluyoruz ki kendimize rağmen akşam üstü odalara çekiliyoruz ve biraz uyukluyoruz da o bile yeterli gelmediği için akşam zaten denemek istediğimiz, yakın bir yeri tercih ediyoruz. Tipik başlangıcımız Insalata Caprese ve Bruschetta, ana yemekler ortak ve levrekten yana, yanına da istediğimiz kadar sebze, bol bol şarap... O gece yattığımız yeri çok seviyoruz.

Dördüncü gün...
Tatilde de olsak pazar günü, pazar günüdür... Navona Meydanı'nda {Piazza di Navona} açık havada sokak sanatçıları resim yapıyor, satıyor; bir müzisyen İtalyan klasiklerinden seçmece günümüzü renklendiriyor. Biz de birbirinin aynısı kafelerden birine çöreklenip cici bir çeşmesi olmasaydı olmazdı Navona'da güneşli ve ılık havanın tüm nimetinden faydalanıyoruz. Biraz kahve, biraz muhabbet, hadi biraz müzik, biraz resim, biraz daha muhabbet, hadi şarap... Derken birazdan akşam programımızı şekillendirecek olan garsondan hesabı istiyoruz ve Roma'dan ayrılmadan mutlaka Pizzeria da Baffetto'da yememizi tembihliyor. Peki. Via del Governo biraz bizim Cihangir, biraz Nişantaşı tadında güzel butikler ve mekanlarıyla dar bir cadde. Benim gibi vintage sevenlerin özellikle keşfetmekten dolayı gurur duyacağı Vestiti usati Cinzia da burada ve yol üstündeyken diğerleriyle birlikte bir girip, çıkmak alış veriş ruhuna şifa. Saatler akşam 8'i 32 geçerken şehrin en iyisi olduğu iddia edilen pizzayı denemek üzere Piazza di Navonna'nın da biraz aşağısında kalan Via del Governo'daki Pizzeria da Baffetto'nun önündeyiz. Kuyruk var ama sıradaki herkesin 'bardağın dolu tarafı' ruh hali ile pür neşeyle, durumu önemsemeden tam 46 dakika bir masa boşalıp da sıranın bize gelmesini bekledikten sonra içerideyiz. Öyle 'en iyisi' lafının ardında küçücük ve ağzına kadar tıka basa dolu bir mekandan çok kalabalık bir mutfak havasında, hiçe yakın ambiyans, duvarlarındaki genelde müşterilerinin hatıra diye bıraktığı notlar ve resimlere mekan sahibi Baffetto'nun ünlülerle çekilmiş fotoğrafları eklenince bizim Asmalı'daki Refik'i anlık olarak bize hatırlatan bir yer oluyor. Baffetto ne derse o oluyor, nereye derse oraya oturuyorsunuz, naz niyaz kapris yok, mümkünse ayağa kalkmak ve tuvalete gitmek hiç yok çünkü kibar günündeyse en iyi ihtimalle ayak altından çekil bakışı yiyorsunuz. İçerisi İtalyamdan insan manzaralarıyla doğal, yalın, samimi. Tam bir saate yakın pizzalarımızın da taş fırında gözümüzün önünde pişmelerini bekledikten sonra sonunda yemeğimize kavuşuyoruz. Üç sayfalık pizza menüsünün içinden herkes kendisininkine saat 10'a doğru dalıyor. İlk dilim, ilk lokma ve hayatımda yediğim en muhteşem pizza. Çıtır bir lahmacun inceliğinde ve bol bol, bol malzemeli peyniri üzerinden siz çektikçe akan harika bir tat. Ayrılırken Baffetto'yu öpüp, hatıra fotoğrafı çekiyoruz da kırk yıllık arkadaşı muamelesini sonunda hak ediyoruz. Yol üstünde yine son durak della Palma galeteria, olmazsa olmaz.

Beşinci, son gün...
Kahvaltı. Bavul. Hadi son gün ve birkaç saat sonra eve dönüş... Şimdiden tadı damağımızda kalıyor. Tatilin ganimetleri arasına ikinci gün alınan Godfather T-shirtüne bir acil yardım ILoveRoma çakmağı, bir şişe limoncello ve biri genç Casamatta 2007, diğeri Marchesi di Barolo 2004 olmak üzere ilerideki güzel günlerimiz için şarap. Bundan sonraki durağımız, film gibi bir açık hava sebze meyve pazarında, onlar için tamamen sıradan olan günlerinde alış veriş yapan İtalyanların arasından geçerek valizlerimizi de alıp, hava alanı...

Zaman durmuyor ya koca beş gün bir anda bitiyor ve saat 12'yi vurmadan eve dönüş yolumuzu buluyoruz. Kemerlerimiz bağlı, masalarımız kapalı, koltuklarımız dik; bu sefer cam kenarına kuruluyorum. Havada saatte 600 kilometre hıza ulaştığımızda Roma bana son kez göz kırpıyor; romantik işte...

Dedim ya, bugün biter bitmez dilerim ki koşarak bir uçak bileti alın ve mümkünse tek gidiş seçeneğinden olsun ki doyasıya, gönlünüzce en çok Roma'yı, biraz da bütün İtalya'yı keşfedin. Mutluluk kesin garanti.

***

Biraz özet, biraz yeme içme, biraz mekan, biraz detay...
En takıntı başlangıç: insalata caprese
En iyi şarap: Montelpuciano'sundan, Chianti'sine kadar hepsi ama en çok anılısı Sarmassa 2003, Barolo
En muhteşem pizza: Baffetto Pizzeria
En harika galeto: Della palma Gelateria
En zıt kutuplar: Kıt ve kısır 'avrupa' sabah kahvaltısı ile leziz ve nefis 'İtalyan' akşam yemekleri
En kokoşi cadde: Via del Condotti
En taşınılası cadde: Via del Governo
En bohem burjuva 'spot': Vitti
En iyi müzik: Alexanderplatz Jazz Club
En mutlu meydan: Piazza di Spagna
En tatlı meydan: Piazza di Navona
En güzel meydan: Piazza Pantheon
En geleneksel meydan: Fontana di Trevi
En şaşırtıcı: Bir yurtdışı geleneği H&M ve global Starbucks'a rastlayamamak
En yakışlı: Dilencisinin hoş olduğu bir memleket hayal edin; işte cennet.
En kesinlikle görülesi: Vatikan şehri

ÜÇ KADIN

2010-02-27T03:53:00.005+02:00

İstanbul bir zamanların primadonnası... Ama böyle afedi devran, taşlar taşı, harikalar harikası da artık biraz içi geçmiş, kilo almış, zerafeti elemiş duvara asmış, görmüş geçirmiş, memeleri göbeğini bile geçmiş, makyaj bile tutmaz olmuş yüzü... Yine de yaşlanmış olmasına rağmen o "bir zamanlar"ını hissettiren bir gücü, biraz da küskün huysuzluğu var....

İzmir ise öyle bir sarışın hatun ama o kadar da suni ki hafif dibi çıkmışlığıyla saçının eğreti kalmış, pek de bir yakışmamış boyasına anlam veremeyip yadırgananlardan. Bir de o kıpkırmızı ruju sürmüyor mu o "ben burdayım" sarışınlığına, "hiç olmuş mu be arkadaşım" hissi yaratıveriyor. Tam da sen evde oturup keyif, güzel yemek, hoş muhabbet, iyi müzik halinde ayaklarını sehpaya uzatmışken eteğinden çekiştirip gece gece eller havaya dışarı çıkmaya tutturan tatminsiz, talepçi bir hoppa kızcağızdır. Söz geçiremeyip de büyümesini beklerken dizini döverek hayıflandıranlardan...

Ankara doğal, naif, sakin, durağan ve belki de biraz soğuk... Ne Dünya güzeli, ne de iddialı. Saçlarını da topluyor sürekli; ama eli, yüzü gözü görsen nasıl beyaz, nasıl duru... Makyaj da yapmaz hiç, sevmez çünkü. Hadi en şatafatlı durumda belki dudak rengi bir ruj sürer o da efendiliğinden... Güler yüzlüdür ama sırıtık değildir. Bilgilidir ama ukala değildir. Alçakgönüllü, biraz çekingen, ağırbaşlı... Olduğu gibi, gördüğün gibi; uzaktan sevilebilenlerden.

İYİ Kİ YAŞIYORUM

2010-02-24T19:18:00.002+02:00

Geçen hafta perşembe günü, 18 Şubat benim doğum günümdü... Bu sene diğerlerinden farklı olarak bir şekilde son dakika tam bir ekip çalışmasıyla pas, şut ve gol organizasyonu dahilinde perşembe sabahında atlayıp Roma'ya gittim. Muhteşem bir tatil, harika dört gün ve beş pasta ile tam bir "la vita bella" kutlaması oldu... Güzeldi, geçti bitti hemen de havaalanı kapısında tekrar en baştan başlayabilsek hissi çöktü.

Henüz tatilden yeni dönmüş, kıçı başı tavandan inmeyen turistik haleti ruhiyeme el değmedi, maksimum iyimserliğimin gazı kaçmadı; ama nasılsa çok sürmez, birileri bozacaktır. Olsun...

Bir şekilde ben daha önceden Roma’ya hiç gitmemiştim. Herhalde aman nasılsa giderizden ötürü fırsat olmamıştı. Roma; ki gidenler bilir, bence çok güzel bir şehir. Evet o İtalyan erkeği efsanesi de vallahi doğruymuş, hakikaten adamlar hoş… En azından farklı bir enerjileri var, böyle tipik bizde de yer yer bulunan Akdeniz tipi haleti ruhiye diyelim. Lakin ben daha ziyade İtalya’ya aşık olmuş olabilirim ve hatta yaşamak isteyebileceğim ideal mekan olabilir. Hani hem Akdeniz’desin hala ama olayı bir çıta yükseltmişsin ve Avrupa’dasın. Hava muhteşem, yemekler ve tabii ki şaraplar daha da muhteşem. Sanki bizim Asmalı tadında eskiiiii ve hoş binalar arasındasın ama her küçük sokak şirincik muskası meydanlara bağlanıyor. Her meydanda birileri harika müzik yapıyor, sen rastgele bir köşe cafeye oturuyorsun da hüp diye bir yudumda kahveni dikerken bir müzisyen ekip bir saatte 100 Euro’yu cebe indiriyor. Aman diyorsun biz de burada yaşasak ya da en azından kendi memleketimizde böyle yaşasak; sonra da koşarak gidip Trevi Fountain’da parayı fırlatıveriyorsun, belki en azından Roma’ya hayatta bir kere daha dönebilmek için. Daha sonra şehrin en alakasız köşesinden yüzlerce yıllık bir eser fışkırıyor ve sen kendini bir anda bir film setinde zannediyorsun. Ondan sonra Vatikan, St. Peters Basilica da ayaklarına kara sular inmek deyimini bizzat yaşarken görüp görebileceğin en harika eserlerin arasında “Vay be, vay be, vay be…” diyerek dolaşıyorsun. En harika pizzasını, en muhteşem dondurmasını keşfettiğin için naifçe ya da 2003 Barolo’yu akşam üstü “iyi ki doğdum, iyi ki yaşıyorum diye” Phantheon meydanında yudumlayıp, üstüne devam eden 4 gün beş kere pasta üflemek kadar şımarık, mutlu bir turist olabiliyormuşsun; benim de içimde kralı varmış…

Roma'yı tabii ki daha sonra detaylı anlatacağım, hatta muhtemelen anlata anlata bitiremeyeceğim... Ama dedim ya perşembe günü Roma'ya varır varmaz, Phanteon meydanında püfür püfür Akdeniz başımızı okşarken, açık havada Sarmassa Barolo 2003'ü yudumlayıp, bir yandan da biraz kutlu doğum haftasına ya da ufak tefek hormonlu yaşlara giriş ile ama bu sene, özellikle son birkaç ay içinde yaşadıklarımın etkisiyle anladım ki "iyi ki doğdum"un yavanlığı yerine "iyi ki yaşıyorum"u kutlamak lazım-mış.

Hayat, evet hiç mi hiç kolay değil ve hatta oldukça zor: Mücadele gerektiriyor, üzülüp sıkılıyorsun, canını sıkıyorlar, hevesini kaçırıyorlar, bin bir pişman ediyorlar, hayal kırıklıkların diz boyu oluyor, burnundan fitil fitil geliyor da hayatta öyle bir noktaya geliyorsun ki "en kötü günümüz böyle olsun"la "her şeyin başı sağlık" arasında kıdemli bir şişedeki balığa nispetlik bir noktada "hayat aslında güzel"de olgunluğunla durabiliyorsun. Zor ama güzel...

Benim hayata geliş amacımı sanırım sadece “mutlu olmak”: Mesela istiyorum ki ömrüm yettiğince, Dünya'da görülmedik yer bırakmayıncaya kadar seyahat edeyim, bol bol okuyayım, dinleyeyim, keşfedeyim, öğreneyim, yaratayım, yazayım, çizeyim... Mesela şu hayatta bir gün kitap yazmak istiyorum. Belki bir gün Claude Challe tadında bir karma koleksiyon Cd hazırlamak istiyorum ve bir de henüz değil ama bir noktada çocuğum olsun istiyorum. Her şey bir tarafa çok çok gülelim, sevilelim, sevileyim istiyorum. Öyle çoook uzun vadeli hedefler belirlememek ya da hiç bir konu ve kimseyle ilgili fazla çıtası yüksek iyimserliklerde beklentilere girmemek lazım belki de hayal kırıklığı olasılığını minimuma indirmek için. Sanırım öyle bir kalıp ki benimkisi naifçe “iyi” bir insan olmaya, bana yapılmasını istemediğimi başkasına yapmamaya, kendime iyi bakmaya ve çok uzamadan ve kısalmadan ama insanca yaşamaya; Dünya'daki her düşünceye ve duyguya açık, belki bir iki konudan dibine kadar iyi anlarken; kalan her şeyden lazım oldukça kullanacak kadar cebe indirmeye, anı kaçırmadan elimden geldiğince keyfini çıkarmaya kendimi koyup pişirdim şu yaşıma kadar ve her şeye rağmen gözlerimin altı her sene biraz daha çökse de böyle kalacağım…

Demiştim ya hayat gerçekten güzel; iyi ki yaşıyorum. Doğum günüm kutlu olsun…

Geçmiş günü beyhude yere yad etme
Bir gelmemiş an için de feryad etme
Geçmiş gelecek masal bütün bunlar hep
Eğlenmene bak ömrünü berbad etme
-Hayyam

CARPE DIEM

2010-02-15T15:22:00.009+02:00

Çok boşladım değil mi bu aralar... Haklısınız. En son yazının üzerinden bir şekilde tam iki hafta geçmiş; bir şekilde diyorum çünkü artık anlamadan ve fark etmeden zaman geçip gidiyor. Koştur koştur, düş, kalk, yuvarlan, yakala, tut, hop hop, altın top derken günler, haftalar bitmiş de geride kalmış bile.

Neler oldu derseniz de bir bok olmadı kadar net ve basit her şey. Sabah kalk, akşam yat; talime devam ederken yalnız kaldığım vakit uzun dönem askerliğini yapan bir erin sabah tuvalette geçirdiği kadardır.

Kimin arkadaş, kimin dost, kimin hiç bir şey olduğunun ayrımını yaptığım; hayatta nelerin değerli ve nelerin olmadığını anladığım; değerlilerin hangilerinin ömürlük, sezonluk, günlük, anlık olması gerektiğini düşündüğüm hayatımın "sorgulama" dönemini aynalarla kaplı bir odada 5000 parçalık bir yap bozu tamamlamışım gibi bitirdim. Hatta bu dönemi geride bırakalı epey oldu da şimdi keyfini çatıyorum. Her gün işin üstüne her gece bir sosyallik ve hasret gidermeyle karışık bol bol muhabbet, sohbet, sevme, sevilme, şımarma, kahkahayla bu sefer sadece yorgun düşüyorum.

Hiç mi hiç şikayetçi değilim de var oluşlarının en ulvi amacı herhangi ama mümkünse zengininden bir koca bulmakken, bunu başarmış güya "aşk" kadını eski arkadaşlarımın pür makyaj, grand tuvalet akşam üstü kuş sütü eksik tadındaki çay sofralarında sağ bacak üstü sol bacak, otuz iki diş pozlarına rastladığımda "hani zeki ve çalışkan olan bendim?!" sorgulamasını yapmadan da edemiyorum.

Tabii katiyen bu bir eleştiri değil; aman ha yanlış anlaşılmasın... Bir kere olayın alan memnun, satan memnun kısmını bile bir kenara bıraktığımızda hayata geliş amaçlarını başarıyla çatır çatır gerçekleştirmiş şahsiyetlerden bahsederken eleştirmek haddimize düşmez; garipsesem de en az hafıza kaybı geçirmiş Cat Stevens'a duyduğum kadar saygıyla ellerini sıkarım. Da benimki bu fotoğraflardaki değil....

Benimkini sorarsanız ne birine, ne bir konuya, ne de bir olaya bağlı; hayatın kendisine ve en çok da kendime... Yaşamak çok güzel; ben daha da güzelim!

"Don't ask what end the gods have laid down for us, Leuconoe, it's wrong to ask: Don't play with Babylonian horoscopes. It's much better to put up with whatever comes, whether this is the last now exhausting the Mediterranean on the cliffs that block its waves. Be wise, strain the wine, and prune back your hopes to the short term. While we're talking, jealous time has already fled: Seize the day and put as little trust as possible in tomorrow." (Horace - Carpe Diem)

ADAM

2010-01-31T18:38:00.004+02:00

"...adam şapkasına rastladı sokakta
kimbilir kimin şapkası
adam ne yapıp yapıp hatırladı
bir kadın hatırladı sonuna kadar beyaz
bir kadın açtı pencereyi sonuna kadar
bir kadın kimbilir kimin karısı
adam ne yapıp yapıp hatırladı
yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda
çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı
adam bulut gibiydi, hatırladı
adamın ayaklarının altında
yıldızların yıldız olduğu vardı
adam yıldızlara basa basa yürüdü
çünkü biraz önce yağmur yağmıştı..."

C. Süreya

LAMBAYA PÜF DEME

2010-01-27T16:35:00.010+02:00

Meteoroloji 4 gün sürecek şiddetli kar fırtınası için günler öncesinden alarm verdi; ha geldi ha gelecek derken cumartesi sabahtan İstanbul'da şiddetli kar, bende de şiddetli grip başladı. Dışarıda kim nerdeydi, ne yapardı; kardı, yağdı mı yağmadı mı; yollar mı kapandı, yokuşlar mı buz tuttu da sisti, tipiydi, buluttu, boktu, püsürdü kentlimin doğallıkla en önemli konusuydu. Ben ise tüm bu süre boyunca hapşır, tıksır kanepemin tek tarafında pijamaya çift çoraplı takım formamla idmandaydım. Bir bok yapmadım: Bir sağ devrildim, sıkıldım; bir sola devrildim, yedim, uyudum, içtim, uyudum. Full doz ilaç tedavisinden sonra sanırım artık uzunca bir süre kan yerine efendim gelinin Augmentine’inden bolca Amoxicillan, Clavulante Potassium ve Theraflu’sundan Aceminophen ve c vitaminleri olayı devraldı.

Perşembe akşam üstü eve baygın gelip, içeriden kapıyı iki kez kitleyince başlayan dört günlük hastalık, kanepenin tek tarafında yaşayıp gitme halleriyle dolabın dörtte üçünün boş kalması, ocağın tüpünün sekiz aydır değişmemesinden ötürü bitmesi ve bulaşık makinesinin ağzına kadar dolup ekonomik programda 50 derecede bir saat on yedi dakika çalışması ile bitti gitti.

Peeeh, o eski karda kışta diz altı çoraplarla, gömlek üstüne önü katiyen kapanmayan montla sokaklarda fink atan delikanlı Coco’nun ruhuna Fatiha, Pazartesi işe gitmek üzere evden çıkarken bu sefer tam tamına beş kat, bere, atkı, eldiven ve bilimumuyla astronotluğumu annem görse gözleri yaşarırdı.

Sonra benim çok tatlı bir üst kat komşucuğum var işte...(bu –cuğum ekiyle kendisinin ne kadar da taze çıkmış ay çöreği gibi şirincik muskası olduğunu ve benim de aynı düzeyde onu ve olayı sahiplenmiş olduğumu rahatlıkla ortaya koyuyorum, evet.) Biz bu bal böceği tatlı köfteye Maarif diyeceğiz… Mamafih bu Maarif’in en büyük talihsizliği beni böyle hafta içi pijamalarımla kapıya çöp koyarken, hafta içi bazı sabahlar henüz afyon patlamamış evden fırlarken ya da hafta sonu hafif leyla, dağılmış eve tıpış tıpış dönerken ya da ne bileyim çirkin ve pis koşudan dönerken gibi en absürt anlarda görmek; bilmiyor henüz dünyalar güzeli olduğu hehe.

Aaa bak sen şu güzel Allahımın işine Maarifçiğim böyle kuzu kuzu, efendi efendi arabasını, karlarını temizliyor itinayla da bir de hani “en ufak kar, buz kalmayacak aman” tipi ki bir özeniyor, bir özeniyor; gel de bana özen dedirtircesine. Ben artık zaten çocukcağızın gözünde pejmurdeliğin dibine vurmuş olduğum için astronotluğum, sabah sabahlığım gözümde bile değil:
Maaaarif günaydın!
Günaydın Coco, naber.
Ay iyilik. Senden… Ya yollar açık mıdır sence. Ben arabayı almayayım diye düşünmüştüm ama…
Hmmm ben İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün sitesine girdim baktım sabah uyanınca, ana yollar açık; şurayı atlatırsak rahat gideriz.
(Sabah sabah internete üşenmemiş de bakmış görev adamı. Bir de gideriz dedi yahu, biz dedi, biz… Ah biz bir biz olduk an itibariyle ağlayacağım.) Hmm ya ben de alayım o zaman o halde yani…
Hmmm

Tamamen kar altında kalmış arabanın yanına gittim de başladım elimle, kolumla üzerindeki karları temizlemeye ve bir iki darbe sonrası Maarif’çiğim yanıma geldi de öpüveresiniz aykırı kaçmayacak kadar tatlı ve şefkatli bir surat ifadesiyle “Coco, bir şey sorucam kazıyıcın var mı ki??” sorusuna benden gayet natürel bir yooo gelince içtenlikle gülümsedi. Emin bir şekilde bana bir tane verip, ikincisini de kendine alıp (ah hem tedarikli ve hem organize bir kişilik.. Yerim, yerim… Bagajdaki emniyet çantası da tamdır bunun şimdi...) biz kikikikokokokokikiki bir 10-15 dakika karları kazıdık, temizledik, şirin şirin sohbetle haftaya başladım ve Salı sabahı da itinayla bunu sürdürdüm. Hayırlısı, kısmet, kader diyelim; göz kırpalım, lambaya püf demeyip oh diyelim…

Bu son günlerde de ne zaman gelip giden eski dalgalara sıkılsam ya da hava sıcaklığı sıfırın altına inip de ben üşüsem bir fincan ıhlamuruma ekstra bal katıyorum; silip götüruyor da her şeyi, geriye sadece muhtemel ertesi sabahlar kalıyor. Devamlı 'umut' işte, böyle bir şey...

KARE

2010-01-22T09:19:00.004+02:00

SORUNUN CEVABI

2010-01-20T11:33:00.004+02:00

Güneşli bahçelerde el bebek, gül bebek, sakınılarak, sarmalanarak büyütülmüş çocuklarmışız. Pembe masallarımızı uykudan önce dinleyip, sabahları bize özenle pişirilmiş bembeyaz, umutlu, sıcacık doğrularımızı sütümüze banıp mutlulukla besleniyormuşuz. Meğer gerçekliklerde hain kurtlar, kötü kalpli kraliçeler, korkunç cadılar, alev saçan ejderhalar, zehirli elmalar varmış da asıl üstüne sınavda çalışılamamış bölümden soru çıkıyormuş.

Basitçe topuklarımızı birbirine vurarak en kötü durumda bile en azından eve dönebilmek kadar doğallıkla iyilerin kazanacağına inanmak istedikçe daha beter yoruluyormuşuz. Öyle bir düzen varmış ki iyi, doğru, ahlaklı, adil, dürüst insanın hali zormuş, bol keseden üst üste külfet bindiriyor da kamburlaştırıyormuş; sonra da dimdik, pişmiş kelle, arsız alnı açıklar arasında bir avuç doğru kambur yolunu kaybediyormuş.

Sahi ya ne istiyorduk ki, nereye gidiyorduk, hangi yöne esiyorduk, içimiz dışımızı kaç geçmişti... Tam oda sıcaklığına varacakken kaynatılıp, halden hale sığamayıp, buhar olmuşuz da en azından rüzgara karışmanın hafifliğiyle avunuyormuşuz...

Sonra...

Bir süredir akılda olmak... Özür... Paylaşmak... Haksızlık... Haksızlık etmek... Olabilmek... Olabilmek?!... Yaşananlar... Neden... Sevmek... Di'li geçmiş zaman... Başka bir kadın... Aşık olmak... ve evlenmek... Anlamı yok... Belki... Şimdiki zaman... Delilik... Özür... Kusur... Kusura bakmamak...

Olmadı baştan.... Oku Coco oku!... Boşa koy, dolmazsa doluya koy, almazsa burnunu tıkayıp dik kafana... Şimdi yut da o yumruyu sen önce, sonra yine anlayamadıysan, aç bir daha oku... İçinden ağlarsan belki kalbini söndürürsün; ama sonra...

Çenenin tam 3 cm aşağısından başlayan ve göbeğe kadar inen bu derin yarık artık kanamasa da kuruyup, sonunda simsiyah kabuk bağlarmış. Şimdi en güzel cicileri geçirip nereye kadar o yarayı kapayabilirsin, şimdi hangi mucizevi merhemi sürsen bu yarayı iyileştirebilirsin, hadi iyileştirsen eskisi kadar kusursuz pamuk saflığına dönebilir misin... Şimdi izin vermez ki bu yara, kolları iki yana açıp da sımsıkı kucaklayayım hayatı; yırtılır, kan revan olur, zehir zıkkım olur bana. Yapamam, yapmam.

Bilmediğini, okumadığını, dinlemediğini, duymadığını, izlemediğini, yaşamadığını, içinde barındırmadığını bilemezsin, hiç bilmediğini nasıl bileceksin... Şimdi ben çıkıp desem size o ejderhalardan varmış ya basbayağı, her gününü kara mahşerlere çevirmekten beter ederlermiş de sen, sen olmaktan çıkarmışsın. Kendine küser, Dünya'ya küser, geleceğe küsermişsin de aynalara bakıp kendini bilemez, tanıyamaz olurmuşsun da bütün bildiğin doğrular yıkılıp, Dünya'n başına geçermiş. Bir yerde içindeki ölmeyen o iyilik, Horrace gibi "carpe diem" diye feryat figan sığınağını haykırırmış. Yine kendinin dermanı kendin olurmuşsun...

Delilik nedir... Beline kadar saçın vardır da kafanı kazıtırsın. Ya da şu saniye esip, coşup atlar ilk uçağa, herhangi bir yere gidersin. Belki dükkanı kapar, Güney Amerika'ya bir sırt çantasıyla taşınırsın... Gibi gibi, delilik dediğin böyle bir şeydir, en düşük olasılıkla bile geriye dönebilme ihtimalini cebinde joker bırakmaktır. Çılgınlık, hoppalık, dengesizliktir... Ama bu anlamsızlıklara "delilik" diyebilecek haleti ruhiyeyle böbürlenebilecek seviyeye ulaşmak sözlük tanımı itibariyle akıl hastası olmaktır. Temennimiz acil şifa, akıl, fikir, müstahaktır. Bu kadar...

Kusur nedir... Kusur mükemmelliğin ortasındaki küçücük çiziktir, minicik bir bozukluktur, önemsiz bir eksikliktir, istemeyerek hakkını verememişliktir, bilmeyerek gereğini yapamamışlıktır. Buna "kusur" diyebilecek duyarsızlığa ise ancak benim gibi kayıtsız kalınır. Bu kadar...

Ben seni affetmem! Cevap bile vermem. Manyak herif... Şimdi çekil de gölge etme daha fazla, hadi...

Siz de görmezden gelin, kusura da bakmayın; gayet iyiyim.

SOUL KITCHEN

2010-01-11T19:18:00.001+02:00

Malumunuz çok film seyrederim ama geçen hafta cuma gecesi Soul Kitchen'a giderek uzun zamandır en çok etkilendiğim filmlerden birini seyretme şansı buldum.

Soul Kitchen konusuyla, karakterleriyle, oyuncularıyla, mekan seçimleriyle ve kalbimi 12'den vuran müzik seçimleriyle nasıl pamuk şekeri tadındadır, size anlatamam; anlatmam, gidiniz, mutlaka seyrediniz. Hani Fatih Akın'ı zaten muhteşem film Duvara Karşı'dan da biliyoruz, seviyoruz, gurur duyuyoruz; ama bu seferki bir de depresif olmak şöyle uzak olsun, bütün bir film boyunca en azından ufak bir tebessümle seyredilecebilecek kadar iyimser. İnsanın Hamburg'a taşınıp, Lucia olup, Soul Kitchen'da garsonluk yaparak bahtsız bedevi Zinos Kazantsakis'in en iyi arkadaşı olası ve zaman zaman da ihtiyaç halinde kırık çıkıkçı Uğur Yücel'e kendisini emanet edesi geliyor.

Dedim ya... Müzikleri hele nasıl güzeldir, nasıl her sahneye bu kadar cuk diye oturmuştur. Tadından yenmedi.

Maksat okura, yazara hizmet olsun: Ekmek kadayıfının kaymağı görevi gören soundtrackini sizlerle paylaşmak istedim. Tabii bir iki eksik, birkaçı yaklaşık sonuç; ama özellikle benim gibi Soul, Funk sevenler bayılacaklar. Gelse, çıksa da alsak keşke hemen.

Fatih Akın'ın da ruhuna, kalbine, gözüne sağlık da hiç haddim olmayarak yine de söyleyeceğim: Azıcık hatrım varsa, ne olursunuz o saçlarınızı kestiriniz, rica ediyorum.

KARE

2010-01-10T14:58:00.000+02:00

KARE

2010-01-08T09:01:00.000+02:00

KARE

2010-01-07T13:19:00.010+02:00

YARI TATLI

2010-01-06T09:14:00.013+02:00

Bir hafta Ankara'yla kucaklaşmak, hasret gidermek yedikçe bitmeyen ve daha da hoş gelen çikolatalı dondurmadan daha da tatlı oldu. Yeniden alçak gönüllü, kabullenici, hoş görülü, olgun bir Ankaralıyım, evet :)

O değil de, en önemli varlığın sen olduğu ve düzenin, her şeyin senin etrafında fıldır fıldır döndüğü, herkesin ve her şeyin gözünüzün içine baktığı ve ona göre hareket ettiği bir Dünya hayal edin; işte ben de ona paralel bir çok önemli kişi sıfatıyla egomu besleyip, tavan yapıp döndüm. Hani "kütür kütür erik olma" halleri diyelim (Bakınız. Hayran Kalacak Hayraan)

Bir de üstüne pazar günü hamama gittim, evet... O göbek taşının üstüne yatarsın, o buhar haresi içinde hayallere dalarsın, güçlü kuvvetli bir teyze acımadan, canını çıkarırcasına çatır çatır kese yapar, akça pakça ve yumşacık bir küçük pamukçuk olursan da en çok gönlün ferahlar durumu... Koşarak gitmeniz tavsiye olunur, sıkıntılarınızdan 3-5 kg geri almamak üzere kaybedeceğiniz, garantidir.

Bu arada bir de Stott pilatese başlayarak yeni baştan anatomi öğreniyorum. Mesela kalçamızda birden fazla kas olduğunu ve zaman zaman çalıştırmak gerektiğini öğrenmekle meşguldüm. Ertesi gün acımdan ölmekle beraber, sporcu kimliğimin mazoşistliği çerçevesinde o ye her yerim ağrıyor, yaşasın çıkarımları yapıyorum...

Bu seneden bir beklentim yok... Cidden yok. Farklı olarak, her sene olduğu gibi 2010'a Noel Baba muamelesi yapıp; çuvalından iyilik, güzellik, huzur, sağlık, mutluluk, başarı çıkarmasını beklemiyorum. Zaten "en kötü ne olabilir" felsefesini kalkan yaptığım için alayı gelsin, buyursun.
(Bakınız: Hayatın tokadını birden fazla yemiş, olgun ve kabullenici insan profili. Genellikle Ankaralılarda görülür; onu da söyleyeyim :))

Amma velakin kendimden beklentilerim var bu sene... Ankara'dan döndüğüm ilk gece, bir küçük şişe yarı tatlıyı açıp, sizin de bildiğiniz o kütüphaneden mooda uygun müziğimi seçip, şapkamı önüme koyup, düşündüm... Bu sefer kendimi hırpalamak için değil de belki de gereksiz iyimserliğimle vedalaşıp, temkinliliğime daha çok sarılmak için...

1. Daha enerjik olacağım. Daha heyecanlı ve hevesli olacağım.
2. Her zamankinden daha da empatik olacağım. Daha da fazla hoşgörülü olacağım.
3. Üstüme düşenleri elimden gelen en iyi şekilde yapacağım; gerisini Tanrı'ya, evrene havale etmesini bileceğim. Her türlü koşulda dua edip şükredeceğim ve her şeyin bir sebebi olduğunu unutmayıp daha fazla kabullenici ve inançlı olacağım.
4. Daha da fazla kitap okuyacağım, daha da çok film seyredeceğim. Benim hayatım, benim mutluluğumdur farkındalığında sevdiğim ve beni mutlu eden her şeye her zamankinden daha da fazla vakit ayıracağım.
5. Her gün en azından birkaç dakika sessiz kalıp, içimi dinleyeceğim. Kendimi unutmayacağım.
6. En azından günde ortalama 7 saat uyumaya çalışacağım.
7. Tabii ki hep yaptığım gibi bol su içip, sebze meyve ağırlıklı beslenmeye devam edip, kahvaltıyı kaçırmayıp, sporumu da ihmal etmeyeceğim.
8. Kimsenin aslında ne yaşadığını bilmezken hayatımı ne iyi ne de kötü anlamda başkalarınınkiyle kıyaslamayacağım. Ve yine şükredeceğim.
9. Kötümser olmayacağım, olumsuz her türlü olayı, insanı, konuyu bulursam kapı dışarı edeceğim. Onun yerine daha fazla olumlu olup; ama gerizekalı gibi boş boş iyimser olmayacağım.
10. Subjektifliğimin de farkında olup herkese, her konuya, Dünya'ya, en çok da kendime karşı objektif olacağım.
11. Bazen her şeyi ve herkesi ciddiye almamak gerektiğini, bir noktadan sonra gülünüp geçilmesi gerektiğini unutmayacağım.
12. Kendimi olduğumdan ve yapabileceğimden daha fazlasına zorlamayacağım.
13. Rasyonelliğini ya da gerçekleşme olasılığını hesaplamadan uyanıkken de rüya tadında hayaller kurmayı unutmayacağım.
14. Düşman olmayacağım, kin tutmayacağım; unutacağım.
15. Geçmişten gelen bana yük olan insanları, olayları, konuları da unutacağım. Bak unuttum bile! :)
16. Hayatın çok kısa olduğunu hiç unutmayacağım. Bugünün son günüm olabileceği gerçeğini göz ardı etmeyeceğim.
17. Kimsenin mükemmel olmadığını, kendimin de hiç olmadığını bileceğim.
18. Birilerine kıyaslayarak ya da Burda eki patronları gibi belli kalıplara göre kendimi geliştirmeye ve artımı eksimi hesaplamaya çalışmayacağım. Neysem o olduğumu unutmayıp, kendime özel gelişim programları çıkartacağım.
19. Yeniliklerden, yeni konulardan, yeni insanlardan ve yeni hobilerden keyif aldığım için bu sene de yeni olan her şeye kendimi daha fazla açıp, daha da fazla zaman ayıracağım.
20. Bu anın bir tekrarı olmadığının bilincinde olup kiminle, ne yapıyor olursam olayım maksimumda keyfini yaşayacağım ve yine de şimdiki zamana da gereksiz yere takılmayıp, uzun vadede aslında olan biten çoğu şeyin bir öneminin olmadığını unutmayacağım.
21. Gülümseyeceğim, güleceğim, güldüreceğim.
22. Hep kazanmak zorunda olmadığımı unutmayacağım.
23. Sevdiğim ve tercih ettiğim insanlara daha da fazla zaman ayıracağım.
24. Hayır demesini öğreneceğim.
25. Daha fazla başkalarına yardım ve iyilik yapacağım; denize atmayı öğreneceğim.
26. Bağışlayıcı olacağım.
27. Başkalarını da dinleyeceğim; benimle ilgili ne düşündüklerine gereğinden fazla takılmayacağım.
28. Kimseyi değiştiremeyeceğimi; kimsenin öğretmeni, psikoloğu, annesi olmadığımı unutmayacağım.
29. Hayatta tek başıma olduğum gerçeğinden korkmayacağım.
30. Etikliğimi ve dürüstlüğümü koruyacağım.
31. Güzel ve/veya yararlı olmayan herkes ve her şeyden kurtulacağım.
32. Sabırlı olmanın en büyük erdem olduğunu hatırlayacağım.
33. Ne olursa olsun her gün kalkıp, duş alıp, giyinip en iyi şekilde sahneme çıkacağım.
34. Hiç bir şeyin kalıcı olmadığını unutmayacağım. Her şeyin illa ki değişeceğini hatırlayacağım.
35. Her şeyin çok güzel olmayabileceğini ama günün sonunda iyilerin kazanacağını unutmayacağım.
36. Akıllı, olgun, düşünceli, duyarlı Coco olmaya devam edeceğim.
37. Kendimi ve hayatımı daha da çok seveceğim; ne olursa olsun.

Ja Naturlich!

Herkese, hepimize mutlu ve güzel yıllar...

HERHANGİ BİR SABAH

2010-01-04T13:08:00.003+02:00

Perdenin aralığından süzülen ışıkla havada uçuşan tanecikleri seyrediyordu. Aslında herhangi bir sabahtan pek bir farkı yoktu: Her sabah olduğu gibi bir şekilde güne uyanmıştı, her sabah olduğu gibi mahmur mahmur yatakta biraz daha kalıp ayılmaya çalışıyordu ve tabii ki her sabah olduğu gibi gözünü açtığında ilk gördüğü görüntünün ne olduğunu hatırlamaya çalışıp bir türlü bulamıyordu. Hiç kimse gözünü açar açmaz gördüğü karenin ne olduğunu tam olarak bilemez çünkü uyanma ve bilincin yerine gelmesi eş zamanlı olmaz; ama o her sabah olduğu gibi yine yatağın sağ tarafında sırt üstü yatmış, gözlerini tavana dikmiş bunu düşünüyordu. Hep yatağın sağ tarafını severdi; gerçi yanında uyuyanı daha çok seviyorsa fark etmezdi ya...

Odanın kapısı sessizce açıldı. Birkaç saniyelik bir duraksamadan sonra bir çift çıplak ayak parke üzerinde ritmik bir şekilde içeriye doğru geri yürüdü ve müzik setine bir CD koydu. Tam 9 defa tuşa da basılınca çalacak parçayı tahmin edip gülümseyerek yatağın içinde dizlerini karnına çekip yan döndü. Evet işte başladı: Suddenly you're mine and it's brighter than sunshine... A Lot Like Love soundtrackinin dokuzuncu parçasıydı ve şimdi aralık kalan kapıdan temiz havayla birlikte yumuşak yumuşak odayı dolduruyordu. Pikeyi hafifçe çıplak omzuna doğru çekip, yüzünü beyaz yastığa iyice gömünce lavanta kokusu da burnuna bir anda doldu; hala gülümsüyordu.

Işık, beyaz, lavanta, Aqualung... Ne güzel bir sabahtı; aslında herhangi bir sabahtan pek bir farkı yoktu ya...

Bir kol arkasından şefkatle sarıldı...

"Napıyorsun"

"Hiç. Işığı seyrediyordum... Sen?"

"... Sevgilimin güzel saçlarını kokluyorum."

BİR TATLI HUZUR

2009-12-29T12:48:00.010+02:00

Geri geldim. Yedi sene önce terk-i diyar edip, önceleri ayda bir; şimdilerde senede bir ikiye düşen ziyaretlerimin sadece "ev"-anneanne-babaanne üçgeninden ibaret kaldığı şehre, geçen hafta aynada ateşler çıkan gözlerimle kendimi görünce, bir anda bütün güncellerimden vazgeçip, yılbaşı için bir haftalığına geri geldim.

Cumartesi günü normalde bir saat öncesinde havaalanında olmaya takıntılı var oluşuma tümüyle aykırı olarak, kalkış saatini 16.55 zannettiğim uçağın, aslında 15.55 olduğunu 14.55'te fark ettiğimde henüz akşamdan kalmalığımı yüzümden yıkamamış, ayakları sehpaya uzatıp, bir sigara ve kahve eşliğinde geriniyordum. Hasbelkader daha önceden yapılmış check-ine güvenerek, 15 dakika içinde o esnada mantıklı gelen her şeyi, kapasitesinin maksimum verimliliği ölçütünde küçük valizime tıkıştırarak evden fırlıyorum.

Uçağın kalkışına 45 dakika kala arabaya bindiğimde en azından bir pantolon giyip giymediğimi kontrol ederken benzinimin de olmadığı gerçeğiyle burun buruna geliyorum. "Hay bin kunduz!"la hemen evin dibindeki benzinciye "havalı" bir giriş yaparak pompacıya "30 lira, kurşunsuz" deyip, ayaklarım totoma vura vura ödeme için markete koşup, geri gelme sürem onun o kadarcık benzini doldurmasından daha hızlı olunca adamcağıza "Neyse olduğu kadar, olduğu kadar; acelem var!" diyebilecek kadar panikler içindeyim. Uçağın kalkışına 40 dakika kala basbayağı televizyonda gördüğümüz otobanlarda firar etmeye çalışan Amerikan suçlularının polis konvoyundan apansız kaçışlarını andıran bir tema eşliğinde, "Allahım lütfen..." ile başlayan gerizekalı ve mantıksız cümlelerle dua ederek, bir şekilde 20 dakika içinde havaalanına varıp, arabayı park ediyorum. Bir elimde valiz, bir elimde çantam; güvenlikte çıkarmak zorunda kalmamak için kolumun altında bilgisayarım, kalan birkaç parmak arasında tutuğum kimliğim ve cep telefonumla güvenlikten de geçmeyi başardığımda, son 20 dakika kala daha önceden basamadığım biniş kartımı almak ve valizi teslim etmek üzere sıraya giriyorum. "İzin isteyip öne geçsem mi", "Kaçırdık mı lan acaba"lar arasında gidip gelirken o dev panoda uçakta 40 dakika rötar olduğunu okuyunca, bir kedi yavrusunun inlemesini andıran acılı bir çığlığı hemen önlenemez kahkaha krizi takip ediyor.

Ve fakat bu haklı sevincimi de paylaşmak için babamı aradığımda "Kaçta geliyorsun şimdi yani?" sonuç odaklılığındaki tepkisi bana yetmeyince sıranın da bana gelmesini fırsat bilip, biniş kartımı alacağım görevliye "Yani bir rötara bu kadar sevinilir!!" dediğimde adamcağız tüm ciddiyetini korumaya devam edip, "Kimliğiniz lütfen" diyor. I ııh, ben de kimliğimi uzatırken "Pardon, Murphy'i biliyor musunuz, Murphy'i?" diye sorduğumda doğal olarak hiç cevap alamayınca artık orada bir nebze kendime gelip, susuyorum. Dışarı çıkıp, kendime gelmek için bir sigara içebilecek kadar vaktimin bile olması şahane...

Ankara'da, evde olmak, nostaljiyle yıkanmak, anne sesiyle uyanmak, baba güvenine yaslanmak; günlerce cenin pozisyonunda mışıl mışıl uyumak etkisi yapınca ben huzura ilk kez uzun zamandan beri bu kadar yaklaşıyorum.

Annem yatağımın kenarına oturmuş, elimi tutup, ağlayarak saçlarımı okşarken gözlerimi açıyorum ve "Anne nolduuu!" üzerine "Bu oda, bu ev sensiz çok soğuk, çok renksiz; şimdi sabah gelip seni burada yine uyurken görünce...." cevabı kadar sevgiyle sarmalanmış vaziyetlerdeyim, çok şükür...

Cumartesiden beri ailecek dışarıda enfes yemekleri, evde en yakın arkadaşlarla kahkahalı gözyaşılı nostaljik şarap gecesini, dışarıda sigara içme mağduru olan medeni Ankara'lılarla ayak üstü sohbetin keyfini, uzun uzun yumurtalı kahvaltıları, Samanpazarı'da saatlerce süren anne kız alış verişini bugün de anneanne ziyareti, eski can arkadaş doğum günü yemeği ve emektar kuaförle yenilenme seansı takip edince sanıyorum gayretsiz Nirvana'ya ulaşmış olacağım. Anlayacağınız son günler buralarda her akşamüstü içtiğimiz nar ve hatmi çiçeği çayından daha naif ve tatlı...

Aynı gün içinde binlerce programın yapılabildiği memleketimde dün, günün sonunda "Hayal Salatası" yanında kıpkırmızı şaraplarımızı huzurlu yorgunluğumuzla yudumlarken, bir anda düşünmeden çıkan "Anne... Ben sevilesi bir insan mıyım sence?" soruma "Aaa... Tabii ki! Canım benim tabii ki!!"yi takip eden sarılma kadar net ve aksi düşünülemeyecek kadar sevgi dolu bir yıl diliyorum kendime...

Bu yıl da bitti, ziyadesiyle.

CAN SIKINTISI ÇOBAN YILDIZI

2009-12-24T15:50:00.002+02:00

Evimde oldukça az eşyam vardır. Süsten, püsten, cıncırıklı biblolardan, ağdalı mobilyalardan, dantelden, örtüden, oyuncaklardan, hediye olarak oyuncak alan zihniyetten (bunun burada bir ilgisi yok, aklıma geldi; ama onları da eve sokmuyorum zaten...) çiçekten, böcekten, rengarenklikten hiç haz etmem; boğar beni. Hatta fazla ışıl ışıklıktan, hele hele beyaz ışıktan nefret ederim... Bu arada halı da hiç sevmem... Kılım. Gıcığım. Annelerin acıyarak bakacağı, anneannelerin kınayacağı türdenim.

Feci düzenli, itinayla titiz ve temiz, hafiften takıntılı ama manyak kesinlikle değilimdir. Hayatta anıymış, hatırası varmış diye "çöp" biriktirmem, torba/poşet/kutudan nefret ederim ve hemen sallarım, kıyafetleri alır almaz etiketlerini keser, sökerim. Tek tip bardağım, tabağım, çatalım, bıçağım vardır. Birisi hasbelkader ikincisini hediye etse, içten içe tüylerim ürperir; lakin fazlasıyla kıymet kadir bilip güler yüzle kabul ederim ve birinden birini çaktırmadan ihtiyacı olana devrederim. Her çeyrekte çekmece, dolap, göz, köşe, bucak didiklerim; tasnifin kralını yaparım. Beş senedir aynı evde oturuyorum; bugün taşın deseniz pılıyı pırtıyı toplamak 24 saatimi almaz.

Zaten "Coco, bu kadar yıldır çalışıyorsun; kenarda köşede ne var bakalım çıkar göster hadi?" deseniz yazık ve zavallıyım: Ayakkabılarım, CD ve DVD'lerim, kitaplarım derim. Tabii bir de farkındaysanız kenarda üç kuruş birikse üstüne bulup buluşturup gezmeye, görmeye fazlasıyla gayret gösteriyorum. Evet, hem çok okuyorum, hem çok geziyorum da paşalar gibi biliyorum; lakin bir bok olamıyorumcuyum. Hani millet özel emekliliklere, ne bileyim mortgage vesilesiyle mal mülke, hatta Bülent Ersoy varını yoğunu mücevhere yatırıyor ya; benimkisi de böyle işte... Hayatta para biriktirebilen bir tip olamadım. Çok denedim, çok uğraştım; borç, harç, taksit bilmedim de hep sıfıra sıfır dengesini korumayı başardım. "Huy işte" diyerek kabullendim.

Evimin 5'te 4'ü zaten salon ve mutfaktan oluşuyor ve geriye yatak odam, banyo, tuvalet ve küçücük bir odacık kalıyor. Her şey bu kadar. Salondan içeri girer girmez hemen solda uyduruktan bir televizyon ve saz ekibi; hemen karşıda kocamaaan açık renk bir L koltuk, koltuğun önünde büyük, tok, basit, çok koyu ahşap bir sehpa ve yerde hasırı andıran tek renk bir büyük halı... Salonun bir ucunda ortalama boyutta yine koyu ahşap, basit bir kare masa ve etrafında da tamamlayıcı birkaç sandalye dışında birkaç da dikkat çekmeyen ve az ışık veren aydınlatma öğeleri var... Hemen hemen her şey bu kadar. Tabii etrafta birkaç fotoğraf, duvarda sevdiğim bir iki tablom var. Ama salonun en önemli parçası kütüphanem. Fazla dev bir şey değil ama bakınca ağırlığını hissettiren bir kütüphane. O da koyu ahşaptan ama dikkat edilince fark edilen dört kenarında küçücük oymaları olan ve cam sürgülü kapakları ile salonun en süslüsü. İçinde hazinelerimi saklıyor: En sevdiğim kitaplarım, okul yıllıklarım, üç tane 3 litrelik eski şampanya şişesi, CD'lerimin hepsi, en bayıldığım DVD'lerim... Her şeyim burada. Bugün onu açtım, indirdim, temizledim, hepsini ve beraberindeki anılarını sevdim, yerlerine tekrar kaldırdım.

Sonra da eğer ilgilenirseniz en sevdiğim filmlerden bazılarının size bir listesini yaptım...

21 Grams, 25th Hour, 3 Maymun, Abre Los Ojos, All About My Mother, Amadeus, Amelie, American History X, Arizona Dream, Before Sunrise, Before Sunset, Butterfly Effect, Cahil Periler, Cashback, Chocolate, Cinema Paradiso, Closer, Conversation with Other Woman, Courching Tiger Hidden Dragon, Crash, Das Leben Der Anderen, Duvara Karşı, Elizabethtown, Eternal Sunshine of The Spotless Mind, Eyes Wide Shut, Fight Club, Finding Neverland, FlashDance, Frida, Gardenstate, Godfather 2, Great Expectations, Hable Con Ella, Hamam, High Fidelity, In The Mood For Love, Italian Job, Jackie Brown, Karşı Pencere, La mala educación, La Vita bella, Leon, Lost in Translation, Love Actually, Mary Poppins, Matchpoint, My Blueberry Nights, Oldboy, Once upon a Time in America, Perfume, Pulp Fiction, Scent of a Woman, Schindlers List, Sideways, Sliding Doors, Snatch, The Sound of the Music, The Wizard of Oz, V For Vendetta, Vanilla Sky, Vicky Cristina Barcelona, Volver...

MEDENİYET

2009-12-23T21:45:00.012+02:00

"Senin sorunun ne biliyor musun? Fazla etiksin." deyince Thor, cevap veremeyecek kadar salağa dönüyorum. Fazla etik olmak ne demek olabilir ki diye düşünürken Thor fırsat bırakmadan açıklıyor: "Yani fazla doğru düzgünsün. Etiksin yahu işte, anla. Yanlışın yok, yamuğun yok, kontrollüsün, fazla rasyonelsin, açığın yok... Mesela içki içiyoruz ve senin bir galon tüketimin bizim bir litremize eşit; hepimiz dağılıyoruz ve sen sarhoş bile olmuyorsun. Ya da haftalardır beğendiğin bir herifle tanıştırıyorum seni; eski kız arkadaşını hasbelkader tanıyor çıkıyorsun ve anında vazgeçtiğin gibi herifi kovalamaktan beter ediyorsun. Veya... Neyse neyse, uzatmayacağım çünkü başka türlü tarif edemem: Etiksin diyebiliyorum. O yüzden boşver ideayı, nasılsa kaybedeceksin.”

İşte her şey böyle başlıyor… Thor, benim iyi ve eski bir arkadaşım. Eskiliyle mütevellit son zamanlarda her ne kadar daha az görüşebiliyor olsak da birkaç sene önce Pekmez’le yolları ayırdıktan sonra başlayan karın içeri, göğüs dışarı, hadi gülüm yandan yandan zamanlarımda tanışıp, sıkı fıkı olmuştuk. Daha önce de bahsettiğimi hatırlıyorum: Thor’un o zamanlar beğeni skalası platin ile küllü sarı kadar darken, bu son bir senedir son derece koyu kumral, özkütlesi eski benzeri örneklerine kıyasla hiç de dar olmayan; ama zehir gibi akıllı ve adam gibi iki kelam edebildiğimiz, cici bir kızla beraber ve geçen aylarda da evlenme teklifi etti, Nisan ayında da baş göz ediyoruz. Thor, aslında türünün tam tipik örneklerinden: Çocukluk ve ilk gençlik yıllarını ders kitapları arasında, masa lambaları altında geçirmiş, yalamış yutmuş da sonrasında yurt dışında bilmem nerede hakikatli bir burs da kazanıp Elektrik Elektronik Mühendisliği bölümünü bitirmiş. Tabii ana baba ocağından çıkıp da o yaban ellerde geçirdiği ilk gece sonrası siftah niyetine, tasmasından kurtulmuş cici köpek yavruları gibi deliye dönmüş ve tam bir sosyal böceğe dönüşmüş. Şimdi Thor’a sorun yedi düvel sülalenizi saysın üstüne soyağacınızı göbek adlarıyla çıkarsın, Thor’a danışın herhangi birinin kronolojik çetelesini döksün, Thor’a zorda kalırsanız koşun ikametgahınızı ve mal varlığınızı bile çıkartsın… O derece! Bütün bu hengamesinin ve zekasının dışında da Thor bir erkekten beklenmeyecek performansta duygusal ve duyarlı bir tiptir. Onunla her türlü konuyu cik cik cik kız muhabbeti boyutunda enine ve boyuna konuşabildiğiniz gibi, sarıp sarıp yeniden başlatsanız gıkını çıkartmadan aynı tempoda bayıla bayıla eşlik edebilir.

Çekinmeyin çekinmeyin, tüme varalım; bahsettiğim o dönem de hepimiz için bir hayli renkli, uykusuz geçti de aklımızdan ziyade karaciğerimizi bugünlere kadar neyse ki sağ salim koruyabildik.

İşte bir gece Thor şu anda nerede olduğuna dair en ufak fikrimin olmadığı bir yerde bir parti düzenleyip İstanbul’un yarısına haber ulaştırıyor ve duyan gelmiş formatında bir mahşer kalabalığı içinde Thor kolumdan tutuyor ve kulağıma eğilip “Coco acaba seni yalnız bıraksam mı biraz? Hmmm??!” deyip de ben de anlamaz gözlerle bakınca “Ne bileyim belki birileriyle tanışırsın artık mesela… Çok olmadı mı sence de?” diyor. Ben de “Aman ben ne tanışıcam yahu. Tanışamam kimseyle ben. İstemem, hadi onu geç beceremem” diyorum. Onun üzerine Thor tüm alaycı ifadesiyle “Kibirlidir benim Cocom.” deyip sarılıyor sonra da “Yahu bence kesin birileri seninle tanışmak istiyordur. Yani parmak kaldırın desek çift basamaklı sayılardan rahatlıkla bahsedebiliriz. O yüzden diyorum da hoş sen bu vaziyetteyken biraz zor…” deyince ben hemen lafa atlıyorum “Çok pardon. Ne var vaziyetimde??” diye soruyorum. Thor bu sorumun üzerine “Gel seninle iddiaya girelim… Bu gece kim daha fazla insanla tanışıyor bakalım. Ama her şey kuralına göre. Sen seninle gelip tanışanları sayacaksın; ben gidip bizzat tanıştıklarımı… En son sayacağız. Hadi ödülü de sen koy, nasılsa kaybedeceksin.” Diyor ve arkasından da “etiksin” damgasıyla olayın sağlamasını yapıyor… İşin en kötü yanı Thor beni çok iyi tanıyor; bir tek bakışmamızla küçük tansiyon, büyük tansiyon, nabız, ciğerdeki basınç miktarı ve kan değerlerimi şak diye dökebilecek kadar iyi tanıyor da ben yine de kaybetmeme güdüme avlanıp oltayı bir güzel afiyetle yiyorum.

Hadiiii başlıyoruz…

Açıkçası hayatımda hiç kimseyle gidip tanışma girişimim olmamıştı o güne kadar. İşin en dramatik tarafı birileri de gelsin benimle tanışsın motivasyonum da hiç olmamıştı meğersem… Zaten önceki dört senelik ilişkinin hemen üstüne Pekmez’le geçen yıllardan sonra hele bu nanelerle ilgili hiçbir fikrim yoktu. Romantik komedilerle büyümüş bir kuşak olarak en azından zulada birkaç numaralandırılmış bakış bulabilirdim zorda kalırsam da bir şekilde o gece ben birkaç parende üstü zincirleme ters taklaların ardından amuda kalkmadığım eksik kaldı ve en son benim bilançom sıfıra sıfırken Thor’unkinden bahsetmek bile istemiyorum…

Buradan değerli erkek okuyuculara seslenmek istiyorum. Artık içiniz mi rahatlar yoksa gaza mı gelirsiniz bilemem ama çıkarınıza kullanmanızı öneririm; biz kadınlar “medeniyet”i arıyoruz. Mesela akıl, ruh ve fiziksel sağlığı bir arada pekiyi almış ve “okuduğun kitabı yeni bitirdim ve bayıldım” diyerek yanımıza oturabilen adamları, “Elbisen acayip güzelmiş. Nereden aldın?” diye sorabilen diğer kadınları arıyoruz. Hani tam tabiriyle hadisiz, plansız, yarınsız, rahat rahat, medeni yaklaşabilenleri istiyoruz.

Gel gelelim işler farklı yürüyor iletişimi son derece kapalı ve ritüellerle bezeli memleketimde. Mesela bir kız yanına yaklaşan her adamın içgüdüsel olarak ya sapık ya aşık ya da son çırpınışlarında olan bir zavallı olduğuna inanıyor. Doğal olarak, hele hele üstüne bir de adamı beğenmemişse ya da en basiti doğduğu günden itibaren düzenli olarak ant niyetine öğretilmiş kendini naza çekmek öğretisini uygulamaya karar vermişse vay halimize… Hele erkekler; ki tekrar altını çiziyorum aklı başındası zaten kendine toz konduramayıp yaklaşmadığı gibi çürük elmalardan seç beğen alı ona uzaktan şöyle bir bakan kıza anında şut ve gol “niyetli” damgasını yapıştırıp, ona rahat rahat yaklaşabilmek üzere karanlığın çökmesini, birkaç kadehi mideye indirmeyi bekliyor ama “uçucu” bir ilişkinin bile hak ettiği mantıklı tanışma faslını hemencecik es geçip doğrudan sadede geçmeyi düşünebiliyor…

Genellemelerden hiç hoşlanmıyorum ama büyük resim meydanda. İlla aşk, meşk, flirt, şu, bu gelmesin aklınıza gözünüzü seveyim ama şişik egolarımıza ve kompleksli yaradılışlarımıza söz geçiremezken hormonlar kumandayı ele alınca iletişimi de beceremeyip dağılıyoruz… Ritüellere yenilerini, klişelere her geçen gün alasını eklemeye devam ediyoruz da iki yakamızı düğme koparmadan bir araya getiremiyoruz. Aşna fişna boyutuna yeniden inersek: Can atan tanışmaların hemen üzerine ne olduğunu bile anlamadan şimdiki zaman kipli ilişki istemiyorumlar, barda bayıla bayıla muhabbet ederken hop dur orada bakalım uzun soluklu ilişki çıkmaz buradanlar, illa arkadaşımın arkadaşısın referansının yanına alternatifli düğün çiçeği kataloğuyla gelmişsin muameleleri…. Zor zor. Böyle durum vaziyet oldukça zor.

Oysa ne kadar hazırız hakkını vermeye, medeniyetin, her şeyin… Ama zor.

SAKLI BAHÇE

2009-12-17T13:38:00.004+02:00

Bahçemde bir asma ağacım olsun, dalından kopardığımız yapraklarla zeytinyağlı dolmalar saralım. Resimler yapayım, taşlar toplayıp boyayayım. Dev bir kütüphanemiz ve müzik arşivimiz olsun; televizyon olmasın, fonda hiç susmayan film tadında bir müziğimiz olsun. Akşamları rakı içelim; şarap da içelim. Eş dost çat kapı gelsin ve gelen giden hiç eksik olmasın. Hep ocakta fokurdayan bir çay olsun. Evin yolu yasemin koksun. Siyah giymek ayıpların en büyüğü olsun; her şey bembeyaz tiril tiril ve yanaklarımız mutluluk pembesi olsun. Issızlık değil; cennetliğimiz huzur olsun. Uyuyamama nedenim en çok rüzgarsız gecelerdeki cırcır böceklerinden olsun... diyorum cam arkasına saklanıp yağmurlu ve puslu havayı seyrederken.

Ne yapalım, gönüller bir olsun... Daha güzel günlere!

KARŞILAŞMA

2009-12-13T23:50:00.003+02:00

Geriye kalan tek şey gururum ve onu da vermemek için içimdeki karışık, tarif etmesi güç, ateş gibi yakıcı duyguyu zorlanarak yutuyorum. Bir an için midem ağzıma gelince tuvalete koşup, parmağımı gırtlağımın dibine dayayıp kusmak isterken gururum için dimdik olduğum yerde duruyorum.

Kermit, mekanın kapısının önünde, merdivenlerin üçüncü ve son basamakları arasında, bir elinde henüz yakmadığı sigarası, bir elinde telefonuyla bana 5 metre 23 santim kala duruyor. Başı öne eğik; gözleri tam karşıya, bana doğru bakarken, ben midem ağzımda saçlarının eskiden de bu kadar açık olup olmadığını düşünüyorum. Belki bir çeşit saçkıran geçiriyor ya da belki de bu açıklığı bir çok şey gibi önceden gör(e)memiştim.

Yok, yok... Ben seçtim! Bilerek ve isteyerek görmeyi ben kabul ettim. En sevdiğim birkaç arkadaşımla yemek üstüne, diğer en sevdiklerimin de bize katılacağı bir başka yere gitmek üzere program yapmıştık ve tam hesabı ödeyip diğer adrese geçmek üzereyken telefon çaldı. "... burda. İsterseniz..." Kesip, anında cevap verdim: "Yok. Geliyoruz şimdi... Hesabı ödüyorduk." Çünkü er ya da geç göreceğimi biliyordum, en azından önden karşılaşacağımızı bilerek görmek hafifletici olabilirdi, olmalıydı. İkincisi tam 100 gün, evet tam 100 gün olmuştu ve oldukça iyi toparlamışken, bir de son aşamayı geçmeliydim. Bir de "Bak ben gayet iyiyim. Yaşıyorum!" demek istedim belki de biraz...

O iki dakikalık yokuşu tırmanırken bütün iç organlarımın yer değiştirdiğini, bir yandan da hayati bir operasyon öncesi ağır narkoz verilmiş kadar uyuşmuş olduğumu hissediyordum. Hiç bir tepki ya da hiç bir karşılık vermeyeceğimi, hiç bir duygu yansıtmayacağımı kendimi çok iyi tanıdığım kadar iyi biliyordum da bunun sonucunda ne hissedebileceğimi kestiremiyordum ve bu bilinmezliğin yol açabileceği bu tahribattan daha beter korkuyordum.

Ve işte tam 5 metre 23 santim mesafede göz gözeyiz. Ayak parmaklarımın ucundan alnımın tepesine kadar Kermit'in bütün kimyasal reaksiyonlarını hissediyorum; birkaç dakika önce içtiği alkolün kanına karışmasını, birkaç saat önce yediklerinin oksijenle yanmasını, birkaç zaman önce yediği haltlar yüzünden şimdi benimle buruna gelmesiyle kendini bombok hissedip böbreküstü bezlerinin faaliyete geçmesini ve kanındaki adrenalin seviyesinin hızlanmasını hissedebiliyorum.

Tam seksen altı salise sonra, tek bir göz kırpmasıyla kafamı çeviriyorum.

Tam seksen altı salise... 100 gün önce... 5 metre 23 santim kala. Her şey şu anda ne kadar netti; daha önce hiç olmadığı kadar. Aslında ben kazanmıştım. Bunu adım kadar iyi biliyordum çünkü o da biliyordu.

Sabun, parfüm, ter ve bilimumundan arındırılmış, parmak izi kadar ayrıştırıcı saf kokusunu bildiğiniz birinin şu anda her yabancıdan daha da yabancı olması insana garip geliyor.

Yağmur bastırıyor bir anda... Umursamıyorum. Ben o kadar çok ağladım ki bu 100 günde; şimdi gök delinse, yer yarılsa, Dünya tepetaklak olsa koymaz bana.

PİŞTİ

2009-12-10T15:15:00.002+02:00

İstemeden yorgun, gönülden unutkan, hayal kırıklığında en alasından kalaylı, bahtsız bedevinin elinde bayrakla en önden gideniyim. Belki daha mutlu olabilirdim; umutlu budalılığımdan da biraz bana bıraksalardı. Mücadele edemez, umutlanamaz, basitçe hislenemez, hiç bir şey hissedemez, lime lime edilmiş, fazla didiklenmiş biriyim artık. Şimdi kendim için kılımı bile kıpırdatacak mecalim yok. Sıramı savdım, hayat kağıt atıyor - "pişti'": Bir aydır şanzıman arızası sebebiyle serviste yatan arabayı teslim aldığımın ertesi günü, sabah sabah bir gerizekalı, taliden çıkıp, sol taraftan 90 derecelik açıyla, dimdik ortadan haşırt diye dalıyor... Hadi bakalım.

İşte ne diyelim: "GAZ FREN ŞANZIMAN HALİM DUMAN." ...

Off

'BÖYLE BUYURDU ZERDÜŞT'

2009-12-08T18:02:00.009+02:00

Günlerden cuma ve en güzel güne yakışacak potansiyel program alternatiflerini listeleyip aralarından en gerçekçi olan beşini finale bırakıp, sonunda cuma güzeli olarak "eve koşarak gitme"yi seçiyorum.

Bir zamanlar, koşarak dışarı çıkmak için yanıp tutuşurken maazallah bir şekilde o geceyi evde geçirirsem bir kolumu kesmişler kadar acılı bir kara yas kara pas halet-i ruhiyesi sararken Alas! bugünlerde "unumu eledim duvarıma astım"a çıkan bir ağırlık çöktü üzerime... Rica ediyorum siz benimle ilgili o algılarınızı görmezden gelmeye çalışın bir süre daha..

Her neyse ne diyorduk.. Günlerden cuma ve ben koşarak eve gitme hakkımı kullanıyorum. Evet, değil koşarak, elimde olsa kafama pervane, totoma turbojet motoru takıp uçarak gitmeyi isteyeceğim de malum İstanbul koşullarında olayı maksimum hıza çıkarıp, minimum araç sayısına indirdiğimizde ancaaaak bir saat sonra ev mahalline varıyorum. Olayı "Bir Silk Cut'ım eksik" depresifliğinden de çıkarmak için şarap, biraz meyve, bir de film alıp neşelendirmek için civardaki alış veriş merkezine dalıyorum.

Manavdan bir buçuk kilo elma, iki de nar; tamamdır. Film: Drama-duygusal standından kaçarak uzaklaşıp, romantik komedi standından da "üff" efektiyle çekilip, macera-aksiyondan sekip, klasiklerden sonunda Federico Fellini'nin Cabiria'nın Geceleri'ni seçiyorum.

Tıngır mıngır fış; kollarımda meyve torbaları, bir elimde bilgisayar, diğerinde çantamla neredeyse kendim kadar ağır yükler yüzünden ayaklarımı sürüye sürüye çıkıyorum. Bir şekilde o kadar ağırım ki, bol ünlemli bir vurguyla birinin adımla seslendiğini duyunca bile ancak bir Moonwalker filminden fırlamışım gibi robotik dönebiliyorum. Kısmen hala havalı sayılabilirim... Vee iki senedir hiç görmediğim, zamanında iyi arkadaşım olan BayX'le burun buruna geliyorum....

(BayX ile ilgili bazı detaylar: Erkek, 40'ına yaklaşan, mutlu mesut evli, çocuksuz, kendi işi olup oldukça iyi para kazanan, aktif, sosyal, sporcu, komik, akıllı, insancıl... + Ermeni ve Hıristiyan. (Şimdilik bu bilgileri cebe koyalım, birazdan lazım olacaklar...))

Tabii aslında bazında birbirini seven, bir zamanlar bayağı bir içli dışlı olmuş, epeydir görüşememiş; her daim yoğun ve zavallı 21. yüzyıl kent insanları olarak önce sarılıyoruz, öpüşüyoruz, sonra bir daha sarılıyoruz...

Ne yaptın, ne ettin, ne var ne yok, bilmem kim ne yaptı, görüştün mü, konuştun mu, bık bık bık, cık cık cıklarla birbirimizi güncellemeye başlıyoruz ve BayX'in sazı ele alıp, anlattıkları karşısında benim ağzım bir karış açılıyor ve tatlı diyaloğumuz sonrasında bir monologa dönüşüyor.

Şimdi durup düşünüyorum da sevgili BayX, aslında her zaman için son derece dindar diyebileceğimiz bir kişiydi. Bizim görüşmediğimiz bu son birkaç yıl içinde hem öğrenme hem de uygulama anlamında kendini biraz "healing" işlerine de vermiş. E tabii bunun peşinden "art of living"ler, meditasyonlar vesaireler de gelmiş.... Bu gibi konularda çok soru sormak adetim değildir çünkü bir şekilde spiritüel konulara ilgi duyanlar alınganlaşabiliyorlar diye düşünüyorum. Diğer yandan da haklı olarak, özellikle bu tip konularda 2+2'nin koşulsuz şartsız, kesinlikle dörde eşit olması kadar rasyonel kaldığım için sorabileceğim her soru, "uzman" biri için dünyayı toz ve gaz halinden başlatıp günümüze kadar gelen süreci tek cümlede anlattırmaya benziyor olabilir. Tabii bir de çok ilgi alanım içinde yer almıyor olabilir... Neyse işte, BayX bütün bunların sonucunda da birkaç ay önce Dünya'nın bir ucundaki bir manastıra başvurmuş ve minimum dört, maksimum yedi sene sürecek, 24 saatinin eğitim öğretimle geçeceği ve bildiğimiz turuncu peştamallı, kafa kazıtmacılı huşu dolu bir eğitime kabul edilmiş-miş... Bütün bunları gururlu ama alttan alttan da hafiiiif destek bekleyen bir ifadeyle anlatırken ben sadece ve sadece "Dönüşte?" diye soruyorum; bilmiyor. Açıkçası, bence bilmemekten ziyade umursamıyor.

Sonuçta pılı pırtıyı topluyor, işini kapatıyor, eşiyle de düzeyinin ne çapta olacağı henüz belli olmayan bir ayrılma kararı alıyor ve hayatını tamamen değiştirip Dünya'nın diğer ucuna gidiyor; üstelik iletişim ve ulaşım alternatiflerinin sıfıra sağdan yaklaştığını "DHL bile gönderim yapamıyormuş"la somutlayabiliyor... E bu noktadan sonrası biraz bence yoruma dayalı: Birileri aptalca bulabilir, başka birileri kafayı yemekle suçlayabilir; herkes istediğini söyleyebilir. Keza en yakın arkadaşları bile böyle söylüyorlarmış. Ben... Tamam rasyonelim, ama adam şu anda böyle yapmak istiyor ve yapıyor. Bu yaptığının muadili benim hayatımda neye karşılık gelir bilemiyorum şu anda ama ben onun kadar cesur değilim, gönülden isterim ama korkudan dolayı totomu şuradan şuraya kaldıramam. Ona da söyledim: Kararı ve en önemlisi cesaretinden dolayı onunla gurur duyduğumu...

Al işte! Ben kendi kendimin ipleri dolanmış kuklası olmuşum da ne yapıyorum, adam neredeyse atomu parçalayacak! Bakarsınız, gider ve sıkılıp bir sene sonra gelir; bakarsınız eğitimi bitince gelir ve bugünkü noktadan aynen hayatına devam eder; ya da tamamen dünyevi işlerden elini ayağını çeker... Kimbilir... Bir tek hayatı var ve benim gözümde dibine kadar hakkını verdiği için eli öpülesi ve gıpta edilesi bir adamdır.

PEKMEZ

2009-11-28T10:22:00.004+02:00

Haksızlık yaptım... Burada bir cacığa katık bile olamayacak ya da anlık teğet geçen ya da tanklarla toplarla yıkıp, yamalayıp talan edenleri defalarca yazdım da daha önce hiç Pekmez'den bahsetmemiştim...

Hani her ayrılık acı da birlikteyken aşkın eskidiğini fark edip, sonunda bittiğini anlamak en çok yaralayanlardan bir tanesi-ymiş.

Ayların çok renkli, bol gezmeli sivil hayatın tilkiliğini kapının dışında bırakmış, final döneminin gelip çatmasıyla panik halinde kendimizi kitaba, bilgiye, eğitime basıp terbiye etmek isterken bayat balığa dönmüştük. Uyumamak için çiğ kahve üstüne aspirin kırıp kola içmek, kahveye soda katıp yarım saatte bir dikmek gibi kafein çeşitlerinin her türlüsü ile pislik yaparak kaçıncı günümüzü devirdiğimizi bile bilemiyorduk. Vücudun iflas etmeden hemen önceki aşamasında kendini gösteren ağızdaki tuhaf tat duygusunu bastırmak üzere bir gece kütüphaneden kendimizi atarak yakında bir yerinin masasına yığılıp çorba söylemiştik. Çorba masaya geldiğinde üzerine limon sıkarken bu acıklı, canlı cenaze halimizle bile hala gülüp eğlenebilecek kadar genç ve şendik. Tam çorbaya rastgele kaşığı daldırmak üzereyken masanın yanında bir anda O belirmişti. Ben dolu çorba kaşığım havada, ağzım yarı açık, harika şık bir lokantada alengirli sunulmuş, bol alevli, yanar dönerli chateaubriand servisiyle karşılaşmış lümpen bir Türk insanı gibi bakakalmıştım. Huyumdur, ilk görüşte anlarım, adamı değil; kendimi... Onunla nereye kadar ne götürebileceğimi hissederim... Yakası düğmesiz gömleğini gelişi güzel pantolonunun dışında bırakmış ve kollarını kıvırmıştı. Birkaç gündür doğru düzgün uyuyamamaktan kocaman gözlerinin altı hafif çökmüş olmasına rağmen hala parlak bakarken, bir iki günlük sakalı yüzünü gölgelemiş, ensesini kapatacak kadar uzun saçlarının dağınıklığı gözüme güzel gözükmüştü...

Bir iki yerde bahsetmişmdir belki, genellikle beğendiğim tipleri çoğunluk, etraf, konu komşu beğenmez. Bu yüzden hep çirkin adam beğenmekle suçlanmışımdır. Halbuki güzellik bakanın gözündedir, Dünya'nın en alakasız yerinde Atlantis'i keşfetmek gibidir...

İşte onu ilk gördüğüm anı unutamam... Sonrasında birlikte bayram sabahlarından daha tatlı, yer yer Sovyet dönemi soğuk savaş furyaları kadar gerilimli, lakin ancak "gözüme çöp battı" kadar acıklı, hep destek tam destek, iki kişilik dört senemiz geçti. Hayatımda en iyi anlaştığım insanlardandır. Gerçi suya koysan kısa sürede yüzgeç çıkartıp hayatını devam ettirebilecek kadar uyumlu biri olmamla birlikte hayatımda yanında en rahat ettiğim, en kendim gibi olduğum insanlardan biridir.

Rutinleri sever, hani hep aynı yere gidip aynı yemeği sipariş veren insan modeli gibi bildiğini ve tanıdığını sever. Bilmediğini, tanımadığını sevmez; korkar. Değişiklikten daha beter korkar. Günlük programında bile ufacık bir sapma olduğu zaman krizlere girer. Çok düzenli, inanılmaz titiz ve kısmen beceriklidir. Agresif ve asabi olduğunu zannetse de aslında süt gibi, yufka gibi bir kalbi vardır. Sertmiş gibi gözüküp pamuk gibi yumuşak ve duygusaldır. Yüksek dereceden önyargılı, fazlasıyla peşin hükümlü, karamsar bir bunalım mühendisidir. Devamlı büyük konuşup, sonra devamlı başına geldikçe o naneleri afiyetle yer. Çok sabittir, acayip köşelidir; ama inanılmaz düşüncelidir, merhametli ve adildir. Komik olmaya aksine hiiiiç çalışmayıp mayasından komik olan insanlardandır. Bu yüzden beni aynı anda hem çok güldürüp hem de canımdan bezdirebilmiştir. Ve aradan yıllar yıllaaaar geçmesine rağmen mumyalanmış kadar aynı kalmayı başarıp, bir şekilde çok farklılaşmıştır... Bir tek o sevdiğim saçlarını kısacık kestirdi. Sonra... Sonra bir gün bitti... Kısaca, araya hayat girdi.

Çok uzun yıllar önce ayrıldık ama hala zaman zaman görüşür ve konuşuruz. Hani "aşkımız da bitti e bari arkadaş olalım modeli" değiliz, çok sonraları bu ilişkiyi geliştirebildik. Şimdi yare bile olamayan, kucak kucak radyasyonla mutasyona uğramış arkadaş kılığındaki sıfatının hakkını veren bir "eski" sevgilidir. En çok sevdiğim midir bilemem, sevdiğim herkesi sevmişimdir; ama en harika ilişkimdir. Anahtarı paylaşmaktır...

Ondan sonra onu kapı dışarı edip, kendi elimle içime incir ağacını dikip, bugüne kadar buralarda bile bahsettiğim sonrakilerin de itinayla o ağacı su ve gübre katkısıyla besleyip, büyütmelerine izin vermişimdir. O ise 21. yüzyılın Nasrettin Hocası tadında bir dönem eşek olduğu alenen ortada olan bir kızla nişanlanıp, düğününden bir ay önce ayrılmış ve aynen bildiğimiz gibi takılmaya devam ediyordur.

Şimdi bu yazdıklarımı okusa - ki rahat olun okuyamaz - muhtemelen hayret üstü dalga konusu yapar ya da dümdüz üstüne bile alınmaz çünkü onunla güncel ilişkimiz çerçevesinde Coco değil, basbayağı Cocomettin'im artık, askerlik arkadaşının hallicesiyim. O ise... Zamanında bayıla bayıla alınmış, bir dönemin adeta forması olmuş, her hafta en az bir kere çamaşır makinesinde mutlaka dönmüş de rengi zamanla atmış, dirsekleri çıkmış, yer yer sökülmüş ve en sonunda biraz küçük de gelmeye başlamış ama yine atmaya hiç kıyılamamış; artık dışarı katiyen giyilemeyen ancak dolabın arkalarında kalmış nadiren evde giyilen, arada hatırlanan, nostalji kokan cici bir kazaktır benim için. Bilirim, o da beni sever ve iyiliğimi ister; her zaman karşılıklıdır...

MAKBER

2009-11-19T12:25:00.004+02:00

Çeşitli beklentilerin etkisiyle sabahın ilk ışıklarıyla, iki dirhem bir çekirdek, şıkır şıkır, tıkır tıkır yollara dökülüp, normalin kat kat üzerinde çalışıp metabolizmayı bir hayli zorlayarak tipik iş yeri için gerekli malzemelerinin birkaç beceriksiz yönetici, bir demet yalaka çalışan ve en az bir manyak olduğunu her saniye yaşayarak, öğrenip; sonunda yorgun ve argın kapıyı açıyorum. Eve varabilmiş olmanın o tarif edilemez hafifliğine, yarım ölçü passiflora ekleyip yeşilmişik rüyalara, Insomnia filminin son sahnesinde Al Pacino'nun sevinçle "let me sleep" diyerek huzurla ölmesi gibi dalıyorum. Rüyamda Çiçek Pasajı'nda kahkahalı, şen şakrak, bol bol kadehlerin tokuşturulduğu bir masada otururken uzaktan hoş bir klarnet tınısı duymaya başlıyorum, derken bu ses gittikçe artıyor ve en sonunda kulağıma dayanmış ve en tiz seslere acıyla basan feryat figan bir çığlığa dönüşünce dehşet içinde gözümü açıyorum ve O'nu duyuyorum! Saate bakıyorum, tam 03:48'i gösteriyor...

Bunları tam üç sene önce, 2006 yılı Aralık ayında yaşayıp; bugün, tam da şu anda yine O'nu duyarken dehşetin yerine bıkkınlık ve bezmişlikle o anı hatırlayıveriyorum. Saat sabahın 5'i ve günlerden pazarken, ben bu güzide temanın tam aksine yoğun geçen bir haftadan sonra tam "oh rahatladık!" etkisiyle, birazcık uyuyup, bir parça dinlenebilmeyi hedeflerken iyilikten maraz doğar lafını itinayla üst katımda büyütüp, beslemelerini izledim bu üç sene içerisinde. İlk başlarda inceden inceye bu küçük klarnetçik hadi yeni doğmuştu, yazıktı, günahtı derken bugün Rus Kızıl Ordu Koro'sundan daha kalabalık bir çok sesliye dönüşüverdi. Eskiden sadece ağlıyordu, şimdi bir yandan o pedallı arabasını sürüyor, her gün her an ağlamaya devam ediyor, sektire sektire top oynuyor; neredeyse hiç uyumuyor, Dünya'yı herkese ama en çok da bana dar ediyor...

Üst kat komşularım, yaklaşık dört sene önce apartmana taşındıklarında kadıncağızın hamile olduğunu duymuştum. Lakin o dönem eve hardcore pansiyon muammelesi yaptığımdan uzunca bir süre hiiiç karşılaşmamıştık. Bir iki ay sonra da posta kutuma bırakılan ve Türkçe-İngilizce-Almanca olarak kendilerini tanıtıp kahve içmeye davet eden, el yapımı, Martha Stewart'a taş çıkaran bir kart bulunca da Avusturya'lı/Viyana'lı olduklarını öğrenip, gözümde Mozart, Klimt göğün yedinci katında kadar yükselmiş; kanımca tohumları Rönesans'la yeşeren bu Avrupa kültürüne bir kere daha hayran olmuştum. Meğer Birinci Dünya Savaşı dönemindeki İttihat ve Terakki Cemiyeti kadar yanılıyormuşum, heyhat!

Bugünden biraz daha geriye sarıyoruz ve geçen sene Temmuz'da bir anda 42 dereceye vuran ateşle kendimi hastanede bulup; geceyi acilde kat sayısı modern matematik ile ifade edilemeyecek bir acı ile yarı baygın bin bir tahlil/tarama yaptırıp, üzerine damardan basılan serum/ateş düşürücü/antibiyotik kombosunun mideyi de alt üst etmesi ile dakikalarca kustuktan sonra gerçekten hayatta en önemli şeyin sağlık olduğu ve sabaha karşı hastaneden çıkarken "özel bir şirket"te çalışmanın bir elin parmağını geçmez avantajlarından en önemlisinin "özel sağlık sigortası" olması gerçeği ile yüz yüze geliyorum. Ertesi günü izinli, bitap geçirirken; O Makber gibi yine başlıyor... Hadi yeni doğan bebek ağlar da veledin o esnada iki yaşına gelmesi sebebiyle bu bitmek bilmez ağlamasının ardında bir çeşit ruhsal işkence, acılı bir çocuk hastalığı olduğu sonucuna varıp, nezaketi elden bırakmayıp kapılarını çalıyorum. Giriş bölümünde birkaç varyasyon özür dileme ile konuya girerek çocukları ile ilgili herhalde zor durumda olduklarından bir şeye ihtiyaçları olup olmadığını soruyorum, hastayım-ölüyorum-huzura ihtiyacım var ile bitiriyorum; mamafih o başta anlattığım kön kön Rönesans şöyle bir kenarda dursun çirkin, ruhsuz, şişko, kambur, topal, ukala dümbeleği bir komşum varmış da kuzgun yavrusunu pamuğum diye seviyor(muş). Bana da bir güzel fırça kayıp, kendince de acıtmaya çalışarak benim çocuk yetiştirmenin ve bakımının zorluğundan -tabii ki- haberim olmayabileceğini ama Marcus'un (veledin adı Marcusmuş!) şu anda "terrible two" döneminde olduğunu ve o yüzden de zorlu bir dönemden geçtiklerini ammavelakin kendisinin son derece iyi bir anne olmasından dolayı onu -tabii ki- harika yetiştirdiğini ifade ediyor... Hay bin kunduz!

Doğal olarak bir daha asla kendileriyle muhattap olmadığım gibi, bu hayata küstüren, üremeden başlayıp kapitalizme kadar giden bütün süreci sorgulatan tantanaya katlanmaya devam ediyorum. Marcus bugünlerde dört yaşına basacak yanılmıyorsam ve ne gece, ne gündüz, ne pazar, ne eğlence, ne hastalık tanımadan burnumdan getiriyor... İki gün önce merdivenlerde karşılaştık. Bakıcısının elinden tutmuş basamakları tek tek çıkıyordu. Vücudu küçücük, kafası kocaman kalmış; her basamakta durup gerizekalı bir ifadeyle şöyle bir etrafını süzüp "korkuyorum!", "korkuyorum!", "korkuyorum!" diyerek patlamaya hazır bir bombayı andırıyordu. Aramızda kalsın ama asıl ben kendisinden bin beter korkuyorum ve o manyak velet yardılışıma ters olarak çocuk sahibi olmakla ilgili bütün hormonlarımı aksine çevirdi!

Tekrar şu ana, pazar sabahına dönüyoruz... Kendime yine "Coco, efendi ol, sabırlı ol; gün olur devran döner" diyorum ama henüz çok gürültülü bir durum, vesile, olay, fırsat, neden, münasebet yaratamadım kendime.. Ah ah... Her yeeeeeeer karanlııııııık....

INININ DİYOR

2009-11-10T21:32:00.007+02:00

Rutin hayatım dahilinde yapmam, yetişmem, yetiştirmem, ilgilenmem gerekenlerin sayısı, gün be gün televizyon kanallarında yenisi gösterime giren diziler tadında bölünerek çoğalıp, sonunda benden bağımsız bir organizmaya dönüştü. Bir koşturma, bir tantana, bir yuvarlanma derken olaya bir de "ekmek yoksa pasta!" bakış açısıyla yaklaşmak suretiyle sorumluluklardan geriye kalan ve birincil ihtiyaçlar için göreceli olarak yeterli olabilecek vakitte de herhangi bir şey düşünmeye veya mazallah nabız, tansiyon yoklamaya fırsat bırakmamak, asla ve kata boş kalmamak (düzeltme: hissetmemek) için de mütemadiyen bir program yaratma, devamlı bir sosyalleşme, oradan oraya sekme hallerindeyim. Bundan 30 yıl önce aslında özünde helal süt emmiş, iyi bir uzaylı olup, Superman ve Clark Kent arasında sıkışmış kalmış bir karaktere ancak beyaz perdede rastlarken, uzmanlar artık şimdilerde yaygın olarak benim gibilerin bir ileri boyutuna 'manik depresyon' teşhisi koyabiliyorlar...

Perşembe akşamı birkaç kız arkadaşımla Leblon'da yemek üstü Babylon‘da Brazzaville dinleme programı yaptık. Sokağa vardığımızda, perşembe perşembe ben abartayım 1000, siz deyin 500 kişilik bir memleketimden insan manzaraları sergisi Lokal'den Yeni Otto'ya, Sofyalı'dan Leblon'a fink atıyordu: Kravatının ucu iç cebinden dışarıya fırlamış koyu renk takım elbiseli ve köseli adamlar, ince topuklu Manolo'lu kikirik hatunlar, dersten yeni çıkmış morcivert Mavi Jeans ekolü gençler, totosunu kasa kasa bohemmiş gibi yapan yeni yetme manikürcü Cihangir babayiğitleri... Manzara-i umumiye gel!

Önce gole giden bir defans oyuncusu misali, dan dun kalabalığı yararak kendimizi Leblon'a attık, biraz yemek, tatlı, kahve, lak lak, dedikodu derken kalkıp Babylon'dan biletileri aldık ve havanın da güzel olmasını fırsat bilip zavallı nikotin bağımlıları olarak öncesinde bir 'drink atmak' üzere lokasyon/dışarıda boş masa matriksinde en makul mekan olan Ugly'ye oturduk. Orada grubu beşleyip, tamamladık ve iş, güç, aşk, meşk, adam milleti, dedikodunun kralı, top10 hikayeler, eskiler, yeniler, sonsuz sevilenler derken yarım saatin sonunda artık beşimiz de gülmekten konuşamaz hale geldik... Hesabı ödeyip, bir an önce Babylon'a geçip, Brazzaville'e yetişmek ve muhabbetin güzelliğine doyamamak arasında gidip gelirken, o esnada göz hizamızdan atak, kendinden emin, delikanlı bir kırmızı gül geçti ve yanımda oturan arkadaşıma doğru uzandı.... Araya hayret etkisiyle bir yarım es girdi ve hepimiz o yöne döndük; her halinden ve en önemlisi aksanından Türk olduğu güpegündüz ortada olan bu romantik sirseri arkadaşıma "dis iz for yu, pliyz teyk it" dedi, biz hepimiz içimizden 'aliiiiialidesidero' diye bağırdık! Tabii bu bizde mevcut kahkahalarımızın kübünü alıp, beşle çarpmışız etkisi yarattı; herif de mal olduğu için ondan cümleten etkilendik diye düşünüp koltukları kabarmış, kasık kasık masasına, arkadaşının yanına geri döndü. Oradan hafif çakır, oldukça leyla uzun yoldan Babylon'a uzanıp, kendimizi Brazzaville'in kollarına attık. Güzeldi.

Cuma günü Yüksek Lisans'tan arkadaşlarımla ev toplaşması yaptık. Grup üyeleri: Bizi evlerinde ağırlayan özünde bir melek, gerçekte adaşım ve kendi kadar melek bir adamla evli; bir başka arkadaşımın hayatı boyunca birlikte olduğu onlarca kadının saç rengi çeşitliliği, skalada platin ile küllü sarı kadar darken, son bir senedir son derece koyu kumral, özkütlesi başkaları tarafından farklı sıfatlarla betimlenmeye müsait (bence balık eti), zehir gibi akıllı ve adam gibi iki kelam edebildiğin, cici bir kızla beraber ve geçen ay da evlenme teklifi etti; biri dayanabildiği son noktaya kadar şansını zorladı ama sonunda geçtiğimiz ağustosta askere gitti; biri büyük aşk yaşayıp geçen sene evlendiği karısından Yalan Rüzgarı'na taş çıkartacak bir senaryoyla boşanma sürecinde; ben zaten 'Drama Queen' liginde açık ara birinciyim... İş seyahati dönüşü eve gelen has Kayseri mantısı, yanına Güney Afrika tatili çıkarması bir Pinotage ile bol bol kritik yaptık, ayrı ayrı yaralarımızı sarıp, birbirimize yorgan yastık olduk... Özlenen neşe-i muhabbet tadından yenmedi!

Cumartesi gündüz goy goyla bir şekilde geçtikten ve kızlarla gece programı yaptıktan sonra, Jerry'nin evinde şişelerce tüketime eş değer bir kendimizden güle oynaya geçip hiç bir mok yiyemedikten sonra aynı etkiyle sabahın 7'sinde hortladım. Sonra eve gidip biraz uyuklamak, kafein takviyesi ile harika bir duş sonrası tazelenerek kendime geldim ve doğru Rumeli Hisarı'nda Nar'da kahvaltıya... Ben olayın klişe pazar sabahı, boğazda eş dostla kahvaltı muhabbetindeydim ama bir arkadaşımın da özellikle bana tanıştırmak amacıyla birini de çağırdığını bilip, fazla umursamıyordum... Sonra biz kalabalık masa harika kahvaltı tabaklarından söyleyip, mis gibi çaydan bir yudum çekerken bu zat-ı muhterem de geldi. Arkadaşım her kelimesi başında ikimize de birden dönüp bakarak: "Coco, bu Mo; Mo, bu da Coco" diye bizi tanıştırdı... Yani... Zaten öyle olay için pek bir hevesli değildim, ama "çivi çiviyi söker"e inanan arkadaşım da oldukça fazlayken ve ben de hissizliğin ve boş vermişliğin dibine vurmuşken açıkçası da çok müdahele edecek gücüm olmadı. Mo hani eeeeen baştan çok da öyle yürek hoplatsın, dudak ısırtsın etkisi de yaratmadı ama ben de "ne yapalım canım" tadındayken, bir anda işinden neden istifa ettiği ve neden şu anda çalışmadığı sorusuna cevap olarak "Çünkü ben anarşistim" dedi. Masada bu cümle üzerine filmlerdeki kalabalık Şükran günü yemeklerinde kırılan pot üstüne ya da bir aile ferdinin şok edici beyanatı üzerine derin sessizliğin ortasında yankılanan bir çatalın tabağa bırakılması sesi duyuldu ve bir iki dakika kadar kimse konuşmadı... Aa adam bir de üstüne "ben anarşist"im dedi... O anda adamın tahliline son verip, muhtemeldir ki gece yarısı koltukta uyuklarken açık kalan televizyonda gerilim filminin çığlıkları ile bir anda uyanıvermenin dehşet dolu ifadesiyle dona kaldım. Dokuz canlılar, dört ayaklılar bile böyle saçmalamazken be adam, mal mısın; bir kızla tanıştırılıyorsun, tek basit amacın o kızı etkilemeye çalışmakken sen dönüp "Merhaba. Ben de anarşistim, o yüzden de bu ara çalışmıyorum" mu diyorsun, Allah aşkına, kafanı kullan, atalarımızın deyimlerini düşün, şöyle çık bir uzaktan kendine bak, bir şey yap... Yani, hayır benim için gerçekten hiç önemli değil ama adamlar senin yaşında "yolun yarısındayım" diye şiir yazıyor, sen anarşistin gerçekten ne anlama geldiğini bile bilmeden kendini bununla betimleyip, böbürleniyorsun. Sayın Mo, ben sana işine yarar bir sır vereyim hali, vakti, tarzı ne olursa olsun hiç bir kız "ben anarşistim" diye kendini tanımlayan birini çekici bulmaaaaz! Ha bu arada içinizde "Yok yok ben bulurum!" diyenleriniz de varsa hayatınızın erkeği ile tanıştım, yardımcı olabilirim. Bir de bunun üzerine Mo'nun böyle haki, omuzlarında apolet gibi yıldızlı yamaları olan bir ceket giydiğini de o andan sonra fark edince beni engellenemez bir gülme tuttu... Sonra o ses yine yankılandı "Aliiiiialidesidero!"

Of of of...

Inınınınınınınının!

SOLDAN SAĞA YUKARIDAN AŞAĞIYA

2009-11-07T12:25:00.002+02:00

A sevgili karındaşlarım, boş zamanlarını bana ayıran bal badem okuyucularım,

Google Analyticsteki Keywords listem eski bayram sabahlarında TRT'deki sirk gösterilerinden daha da renkli olmuş... Okuyunuz, gülünüz, hayretlerden hayretlere gark ediniz, küçük dilinizi yutunuz, seviniz, seviliniz, hep mutlu olunuz... İyi hafta sonları!

- "ah bir kürk ister bu can gönlüm" / "kürk ister bu gönlüm" / "ne bir kürk bi sen" / "ne bir kürk ister" / "ne bir kürk ister bu şen gönlüm" / "ne bir kürk ister" .... (32 kere)

- "aiyan mykonos" / "alice mykonos" / "türk yunan kardeşlik logoları" / "mykonos yemek" / "mykonos rezaleti" (ki sonuncu versiyon en yüksek hiti almıştır, 22 kere)

- "İstiklal'de yürüyorum" (beni böyle arayıp bulan o zat-ı muhtereme sesleniyorum: O yazı benim en sevdiklerimden... Aradığın özel bir şey varsa yardımcı olabilirim? 13 kere)

- love guru (evet canım doğru yoldasın lakin sana yardımım pek dokunmaz, medet umma benden. 19 kere)

- her şeyi bilen kadın (ah tevecüğünüz azizim, 23 kere)

- "Ankara kedisi TRT(2) belgeseli" (ya affınıza sığınarak ben o programın entellektüel değerini anlayamamışım kusura bakmayın, 5 kere)

gerisini aralardan seçmece, yorumsuz, aynen yazıldığı gibi listeliyorum....

- bebeklere akşam yatmadan önce yedirilir (??!)

- bir sağa döndüm bir sola döndüm sidisi

- coco kıc / coco couple / coco aşk

- eski sevgilisi sendromu / sendromu / sendrom / sendromlu... (!!!#!?%!)

- fakat ne yazık ki sokak boştu

- gül oya ışık yıldız

- hafıza kaybı ilaç yapan ilaç

- her gece yatmadan önce her sabah aç karnına....

- imelda marcos

- in the waiting line

- kirpiklerim birbirine yapışmış

- mademoiselle aşk / mademoiselle kimdir / mademoiselle blog / mademoiselle coco / mademoiselle / mademoiselle sex (?!)

- mon cherie ankara

- nereye daldın öyle

- pilavın yanına

- sevdalılar ağlamasın / sevdalılar ağlamasın şarkısı / sevdalılar ağlamasın şarkısını istiyorum (???)

- şişko patates iki kilo domates (!)

- şapkanı koy

- ısır beni... (?)

- yüz elli sekiz yaşında

- çocuklardan nefret ediyorum

- kezzap suçu (????)

......

Biraz daha almaz mıydınız??!

LOVEWILLTEARUSAPARTAGAIN

2009-11-05T11:28:00.005+02:00

IAMSTERDAM

2009-11-04T05:32:00.006+02:00

Yeni yeni başladığı zamanlarda ilk kez Amsterdam'a gitmiştim; neredeyse hiç tanımadığım, bilmediğim ama buna ve ön göremediğim sonunun tüm tezatlığına rağmen Amsterdam'ın son gününü fellik fellik hediye aramakla geçirmiştim... Şimdi o sayfayı kan revan içinde kapatıp, üstüne soluğu yine Amsterdam'da, kardeşkuzimin yanında almak, lunaparkta roller coaster üzerinde tavan yapmış adrenalin seviyesi ile heyecanla seyahat ederken sonlara doğru kusmaya başlayıp, yine de ilk kalktığı noktada inmek gibi bu hikayenin tek anlaşılır tarafı oldu...

Geçen hafta çarşamba akşamı küçük bavula birkaç basit eşya koyup, içinde bir aile albümümüzün eksik olduğu doğru dürüst bir insan olduğuma dair bilumum belgelerimle ben İstanbul'un çilekeş tatil trafiğini aşıp havaalanına zamanında yetişmenin dayanılmaz hafifliği ile kemerlerimiz bağlı, masalarımız kapalı, koltuklarımız dik havalandık. İkinci seferin şanıyla tıkır tıkır indim, geçtim, trendi, tramvaydı derken Hollanda saatiyle on ikiye doğru eve varabildim.

O bildik kırmızı koltuğa, en iyi tanıyanın yanına oturur oturmaz kavuşmanın huzurlu haliyle, uykulu gözleriyle kısacık sohbet üstü mutlulukla uykuya daldık.

Perşembe sabahı kardeşkuzimin'le hafif bir kahvaltı sonrası eşofmanımı geçirip, kendimi sokaklara attım. Gülen, şen, bisikletli Amsterdamlılar arasında tıngır mıngır, sallana sallana müzeler tarafına yürüdüm. Bir bölümü hala restorasyonda olan Rijkmuseum'da, sonu gelmez gibi gözüken kuyruğun da çabucak ilerlemesiyle içeri girdim. Girer girmez 1650 yılında yapılmış, heykeltıraş Artus Quellinus'un yorgun, argın, yarı çıplak "Studies for Four Caryatids" heykeleriyle burun buruna geldikten ve hemen karşısındaki 1648 yılında ressam Bartholomeus van der Helst'in heyullah "Militia Banquet"te barışı kutlayan, dönemin yirmi beş yüksek rütbeli İspanyol ve Hollandalı askeri de göz kırptıktan sonra benzer dönemlerin, farklı sanatçıların, bambaşka eserleri Hollanda'nın bütün o eski zaman savaşlarını, barışlarını, ülkelerarası ticaretini anlatmaya başladı. Tuhaf: Bir zamanlar ordu, krallardan, kraliçelerden, yedi düvel hanedan halkından bin kat daha önemli, bin kat daha fazla söz sahibiymiş meğer... Onların arasından geçerek üst katta bembeyaz mermerden, dev, her an okunu fırlatıverecekmişçesine bakan, bir cupid heykeli L'Amour Menaçant ile karşılaşmak kaderciliğimi harladı. Altında da: 'Qui que tu sois, voicy ton Maitre - Il l'est, le fut, ou le doit être' yazıyordu. Meali: 'Whoever you are, this is your master - He is, he was and he will be'. Teyit de edildi, meğer yüz yılların gerçeğiymiş: Aşk şakaya gelmez, ölmekten beter de edebilirmiş... Neyse. Resimler, heykeller, gümüşler, çiniler, ahşaplar, Rembrandtlar, yüzlerce yıllık sanat, tarih, kültür bence görülmeye değerdi. Hele hele 1614 yılında Adriaen van de Venne'nin 'Fishing For Souls' tablosuna doyamadım...

Rijksmuseum'dan çıkıp, hemen karşı kapı komşusu Van Gogh'a doğru yürürken 'IAmsterdam'da ultra turistik bir fotoğraf çektirmeyi de ihmal etmedim.

Van Gogh... Tabii ki harikaydı! Fazla söze gerek yok; tarife, kelimelere sığmaz. Tablolarının incelemesini, öyküsünü, ayrıntısını, hayatını, mektuplarını öğrendikten sonra hayranlık duygum katlandı. Çok bilinen eserlerinin hipnoz etkisi zaten cepte, hayatımda hiç görmediğim, bilmediğim diğerleri transandantal meditasyon etkisi yaptı. En çok da hiç kavuşulamayan ama derinden özlemi çekilen, umutlu düşlerin resmi: Almond Blossom.

Sonra kardeşkuziminle saat altı gibi evde buluşup, hayatım boyunca gittiğim en güzel mekanlar listesinde ilk beş içine giren küçücük, fıçıcık, sıcacık İtalyan Pasta e Basta'ya gittik. Güzel parmakları arasında yanan purosu, ciddi ifadesini tamamlayan hüzünlü bakışlarıyla Marlon Brando bizi karşıladı, hemen kocaman kuyruklu bir piyanonun yanındaki masamıza, koyu kırmızı kadife koltuklarımıza kurulduk. O kuyruklu piyano da meğer harika bir anti-pasti büfesiymiş; tabaklarımızı donattık. Çifte kavrulmuş fıstıklı lokumdan daha da tatlı garsonumuz Biers gelip, pasta ve şarap siparişimizi aldı. Domatese, sarımsağa, şaraba bulandık da kulak memesi kıvamına geldik derken mekandaki bülbül sesli garsonlar birer birer şarkı söylemeye de başladı. Müzik kulağımıza; ortam, sunum, Biers gözümüze; harika yemekler damağımıza derken kuziyle ben o gece İstanbul'daki bir küsur milyon dolarlık 29 Ekim havai fişek gösterisini boğaza karşı coşkuyla seyredip, kutlamışız kadar şendik. Bu Biers ne menem bir şeydir diye merak edenler için de araştırmacı blog yazarlığı sıfatıyla kendisinin fotoğrafını tam bu linkte bulabilirsiniz, saygılar...

Cuma günü yine kuzi işe gidince, bu sefer de şehrin güney doğu tarafından sevimli, şık butiklerin, küçük küçük cafelerin olduğu Utrechtsestraat'tan yukarı doğru yürüdüm. Bu esnada yeryüzündeki cennetimi buldum: Concerto! Caddenin neredeyse yarısını kaplayan bu cennetin birkaç girişi, farklı müzik türlerine göre ayrılmış. Pop, Classic, Jazz, World, Rock, Dance bilmem ne derken alabildiğine derya deniz müzik... İçeri girince bu bölümlerin arasında geçiş ve her bölümde kendi müziği çalmasına rağmen asla sesler birbirine karışmıyordu. Türkiye'de bir tarafınızı yırtsanız bile asla bulamayacağınız albümler, filmler yerden tavanlara kadar dizi dizi... Onu çektim, bunu çıkarttım, onu koyup kulaklıkla dinledim, bayıldım, yepyeni albümler keşfettim, günlerce çikolatayla beslenmişim gibi mutluluktan kendimi kaybettim. Jazz bölümünde NuJazz, TripHop, Lounge reyonuna dalmışken yanıma ilim irfan sahibi olduğu apaçık ortada olan bi tip geldi ve elindeki albümümü göstererek Hollandaca bir şeyler anlatmaya başladı. Ben bir an için cevap vermeyip, sadece başımı sallayıp, en azından anlamış gibi yaparsam gider ve Varyemez amcanın para havuzunda su balesi yaptığı gibi ben de cdlerin arasında yüzmeye devam ederim diye düşünürken ifadesinde bir soru tınısı olduğunu hissedince dönüp dillerini bilmediğimi söyledim. Adam da aynen İngilizceye dönüp, kaldığı yerden devam etti. Parov Stelar'ın Coco albümünü yeni aldığını ve çok beğendiğini, eğer bu türü gerçekten beğeniyorsam bana tavsiye etmek istediğini, en azından mutlaka dinlemem gerektiğini söyledi. Hadi albümün adının Coco olduğunu görünce bağışıklık sistemi iyice çökmüş, rasyonellikten duygusallığa çalmaya başlayan bünyem bunu bir işaret olarak algıladı ama bir de dinleyince gerçekten çok sevdim... Tavsiye edilir.

Concerto’dan çıkıp, Herengracht’tan devam edip 'De Negen Straatjes' bölgesine gittim. Bu bölge-cik dokuz küçük sokaktan oluşan ve harika şirin çileği pastası tadındaki cafeleri, minik minik butikleri olan bir bölge. Özellikle ikinci ele, son dönemlerin modası vintaja meraklı olanların mutlaka ziyaret etmesi gereken bir yer. Kaçırılmaması gereken en kritik nokta da Laura Dols: Tamamen ikinci el kıyafet satan ve küçücük bir çabayla, harika parçaları, süper uygun fiyatlara bulabileceğiniz bir butik. İçeri girdiğinizde öyle hissetmeyebilirsiniz ama inanın, inanmak başarmanın yarısıdır ne olsa… Buradan kendime mosmor, v-yaka, karpuz kollu, diz üstü şahane bir elbise aldım. Güzel günlerde, sağlıklı giyeceğim inşallah.

Oradan da Spui meydanına doğru uzanıp, sadece Cuma günleri kurulan ve canlı klasik müzik performansının da olduğu masalsı bir açık hava kitap pazarına gittim. Tipik olarak bulunca kendime Alice kitaplarından aldım (Yeni başlayanlar için not: Bulduğumda farklı farklı Alice in Wonderland kitapları toplamaya bayılıyorum.); bu sefer ki “Alice in Wonderland and Through The Looking-Glass” versiyonunun 89 baskısı. Kitabın ilk sayfası aynen headerımdaki gibi başlıyor: “So she was considering in her own mind (as well as she could, for the hot day made her feel very sleepy and stupid), whether the pleasure of making a daisy-chain would be worth the trouble of getting up and picking the daisies, when suddenly a White Rabbit with pink eyes ran close by her…” :)

Kalverstraat’tan Dam Meydanı’na kuziyle buluşmak üzere yukarı doğru yürürken Sabon’a girmek gibi bir gaflete düştüm. Hani bildiğimiz, en azından duyduğunuz Body Shop, ne bileyim hatta Lush buranın yanında çıtır çerez kalır. Doğal sabunlar, temizleyiciler, maskeler, kremler beş duyumun tavan yapmasına sebep oldu ve doğallıkla da gecikmeli buluşabildim… Kol kola eğitici, öğretici bir tur için Red Light’a gittik; oldukça ilginç, kısa, ömürlük, ibret verici yolculuğumuzdan sonra da kuzu kuzu evimize döndük, nanemizi limonumuzu kaynatıp oturduk.

Cumartesi sabahı da oldukça etkileyici ve keyifli bir teması olan Heineken Experience Müzesi’nde tüm bira üretim sürecini, Heineken markasının felsefesini, öyküsünü sindirdik. Çeşitli, boyutlu, interaktif etkinliklere katılıp, Heineken biralarımızı keyifle yudumladıktan sonra kendimizi Cadılar Bayramı münasebetiyle, peruk almak üzere Amsterdam’ın en büyük açık hava pazarı Albert Cuyp’a attık. Gezdik, gittik, bakındık, yürüdük, ve bana uçuk pembe, kardeşkuziye da platin renkte olanları aldıktan sonra yorgun argın eve dönüp ayaklarımızı biraz uzattık. Üstüne giyindik, kuşandık, süslendik ve peruklarımızı da takıp Truman Show tadındaki Amsterdam sokaklarında dolaşan tüm ahaliye tezat, kimselere aldırış etmeden tramvayla Leidseplein’e gittik. Önce dünyanın en güzel, en şahane, en kendinden geçmeye sebep olabilecek Castell BBQ’da kömür ızgarasında pişmiş, pamuktan daha da yumuşak domuz pirzolalarını ve sarımsağa basılmış közlenmiş patatesleri afiyetle, nefes almamacasına gümlettikten sonra Bedük ve Cem Adrian’ı dinlemek için Paradiso’ya geçtik. Önce Cem Adrian "Odam Kireç Tutmuyor’la “Ben sevdim eller aldı, neden ben ölmüş müyem?...” dedi, ben sessizce ağladım; üstüne ‘Nereye Gidiyorsun’la beni kendime getirdi; Bedük hem kendi parçalarıyla hem de Bee Gees uyarlamasıyla coşturdu, eğlendirdi…

Dönüş günü, pazar sabahı gökyüzü pespembeydi… Her şey gibi bu da bir işaretti. Her şey çok güzel olacaktı, değil mi??! Uçak karada saatte 300 km hıza çıktığında, bir an için midem ağzıma gelip, anında uyuyakaldım. Gözümü açtığımda gökyüzünden İstanbul’un ateş böceklerini seyrettim ve sonunda iniş için alçalmaya başladık…

23.10.2009

2009-10-23T22:36:00.001+03:00

Bosver ya... Hayat cok guzel, cook.
23.10.2009

BİR TANE DAHA

2009-10-23T22:21:00.002+03:00

Kafam stressten hafif sağa eğilmiş, on parmağımın sekizi alıp başını gitmiş ortalamada dakikada 78 kere klavyeye basarken gözüm saate kayıyor: 16.32... İstemsizce sigara paketine uzanıyorum... Bugün kaçıncısını içiyordum acaba, altı, yok yedi... Yoruldum. Yorgunum... Enerjimi sekiz altı arasına sıkıştırmaya, bir kısmını altıdan sonrasına da bırakmaya ve tabakta kırıntıdan daha da fakir kalanını hafta sonuna saklamaya çalışmaktan yorgunum.
Montumu alıp, çıkıyorum. Caddeye çıkar çıkmaz bir kalabalık suratımı, saçımı yalayıp her yeri kaplıyor...

Biraz yürüdükten sonra gözüme ilk kestirdiğim yere giriyorum. "Bir filtre kahve... Yok yok ya da vazgeçtim, bir tek Tekirdağ lütfen. Evet.."

Bir tane daha..

...

Şöyle bir alıp başımı gitsem... Garsonla göz göze geliyoruz, saniyenin onda biri kadar süren bir an için yeryüzündeki herkesten daha iyi anlıyor beni ve beşinciyi dolduruyor, bol buzlu...

Şöyle bir alıp başımı gitsem... Her cuma biraz daha gitmek istiyorum. Hep aynı... Hani Can Yücel bir şiirinde de diyor ya "Hiç gittiğim olmadı ama istemek de güzel.." Ben de istiyorum işte. Bir gün gideceğim. Şimdilik sağ kanat da boş, beklerim.

Masada kahkahalar çınlıyor, renkler akşamüstü turuncusu parlaklığında canlanıyor; tenler, gözler, yüzler aydınlanıyor... Her yudumda daha da güzelleşiliyor. Iyi her hafta cuma oluyor da kalkıp gidebilmişiz kadar mutlu ediyor...

İyi cumalar.

İLK KÜFÜR VE KUZİ

2009-10-22T13:17:00.009+03:00

Madem bir kere laf ağızdan çıktı, o halde tamam...

Bizim bir zamanlar Mordillo karikatürlerinden oluşan harika bir memory oyunumuz vardı. Mordillo'nun toplamda dört başka kareden oluşan, birbirinden farklı onlarca karikatürünün her bir karesi ayrı bir karttı. Kartların hepsini kapalı dizdikten sonra, amaç o karelerin yerlerini, kapalı olmasına rağmen hatırlayarak tek bir karikatürü çekip çıkarmaktı. Doğallıkla da en çok karikatürün parçasını tamamlayıp, toparlayabilen kazanırdı.

Aşağı yukarı 'İlk Aşkım ve Kuzi' postumdaki dönemlerimizdeyken kardeşkuziyle bu oyuna feci takmıştık. O dönem sabah akşam, defalarca, üst üste, bıkıp usanmdan mutfak masasında çay ve Biskrem eşliğinde Mordillo oynardık :)

Şimdi bu kısa bilgiye bir cebe koyduktan sonra gelelim asıl pek möhim konumuzaa...

Kuzi, kafasını yastığa koyar koymaz uyuyan, tavuktan türemiş insan tiplerinden olduğu için yine o gece de anında uyumaya başlamıştı; benim de bir şekilde uyuyamayacağım tutmuştu. Bir sağa dönüyordum, yok olmuyordu, bir sola dönüyordum, ı ıh. Bu arada da Kuzi daha da derin deriiiin uyumaya devam edip ve ara ara da uykusunda konuşmaya, homurdanmaya başlamıştı. Homur, momur, odur, budur derkeeeeeen gecenin huzurlu sessizliği kuzinin uykusunda dolu dolu , okkalı bir "o.ospu ç.cuğuuu" demesiyle bozuluvermişti... Da da da daaaaan... Ben yatağın içinde ayak parmağımın ucuna kadar donup kalmıştım, en ufak bir hareket veya ses yüzünden Kuzi'nin uyanmasını ve bu anı onunla yüzlemek zorunda kalmayı istememiştim. Yani bu söylemi bir iki kere bir yerde duyup, bunun kötü bir şey olduğunu öğrenmiştik ve bizimkiler de küfür etmenin çok ayıp bir şey olduğunu bize anlatmışlardı; ama Kuzi yine de küfür etmişti!! Onu küfrederken daha önce hiç duymamıştım! Aaaaah Kuzi küfür etmişti, hem de uykusunda. Dünyam yıkılmış, bedbaht olmuştum... O gece sonra hiç uyku tutmamıştı...

Sabah kahvaltıdan sonra ben bir gece öncesini, küfür durumunu tamamen unutmaya, hiç yaşanmamış farz etmeye karar vermiştim. Hem ne de olsa Kuzi bile durumun farkında değildi sonuçta... Biraz zaman geçtikten sonra kuzi odasında, aynanın önünde saçına başına bakarken yanına gidip, Mordillo oynamak isteyip istemediğini sormuştum. Kuzi ergenliğin o gıcık hormonları vücudunda mütemadiyen pompalanmaya başlandığı için dönüp bana bakmadan, en kıl haliyle "Benim canım bugün oynamak istemiyor." demişti. A aa... E o güne kadar her gün oynuyorduk, ne olmuştu ki?! Ben de "Ya Kuzi, lütfen lütfen, oynayalım, hadi bir kere, lütfen." diye ısrar etmeye başlamıştım. Kuzi de "Ya üff işim var benim, oynamayacağım." diye sürdürmüştü. Ben de "Ne işin var??!" deyince, Kuzi de "Sana ne, işim var diyorum. Bugün Mordillo oyanamayacağım ben, öyle karar verdim. Git.." demişti. Ben bunun üzerine bir iki kere daha lütfenlere mütfenlere başvurmuştum ama Kuzi bana mısın dememişti. Bir yandan da Kuzinin durduk yerde beni tersliyor olmasını ve o istemiyor diye oynamayışımıza sinir olmaya başlamıştım. O yüzden de bütün kararlılığımla tek nefes "Eğer benimle Mordillo oynamazsan dün gece o.rospu ç.cuğu dediğini söylerim!" deyivermiştim. Kuzi gözleri sonuna kadar açık, bana korku ve panik harmanlaması bir edayla dönüp bakakalmış ama hiç bir şey söyleyememişti. Birkaç saniye sessizliği takiben önce "Ben öyle bir şey demedim." demiş; ama bunun kararlılıkla karşısında kollarını kavuşturmuş duran bana sökmeyeceğini anlayınca "Tamam. Ama kimseye söyleme!" demişti. Ben de eğer benimle Mordillo oynamazsa herkese söyleyeceğimi bir daha aynı kararlılıkla hatırlatmama rağmen Kuzi, yine de oynamayacağını söyleyince bir çita deparıyla Kuziyi geçip, mutfağa koşarak ulaşıp, halama son derece sakin ve mümin bir tavırla "Bir şey sorabilir miyim... O.ospu Ç.cuğu ne demek?" deyince, halam dehşet içinde "Sen nereden öğrendin bu kelimeyi bakiiim!?" diye sormuştu. Kuzi da bu esnada yanımızda ne yapacağını bilmez vaziyetlerde diyaloğun gidebileceği noktaları düşünürken, ben Kuzi'ye dönüp "Oyanayacak mısın" bakışı atınca, o yine de hayırını sürdürmüştü. E artık ok yaydan çıktığı için ben de halama dönüp "Dün Kuzi söyledi de..." deyince, halam "Kuziiii!!!?!" diye hışımla dönmüş; bizimki de "Yaa uykumda konuşmuşum, bilerek demedim ki.." demişti... Sonra halam da uykuda bile olsa (??!) küfür etmenin ayıp bir şey olduğunu söylemiş ve arkasından bana o.ospunun kim olduğunu, olayının ne olduğunu, onun çocuğu olunca ne olduğunu anlatmıştı ki biz bu küfrü kullanmyalım bir daha kati suretle diye... Oh mon dieu!

Veeee biz bir iki saat Kuzi'yle birbirimizin yüzüne bakmadıktan sonra, kolunun altın sışıktırdığı Mordillo'yla gelip masanın üzerine kartları dizmeye başlamış, bana da dönüp "E hadi oynamıyor muyuz?!!" demişti... Kuzu!

İLK AŞKIM VE KUZİ

2009-10-21T10:12:00.013+03:00

Efendiiiim, Kuzinin canı sıkkınmış, çokça üzülmüş, biraz ağlamış geçen hafta; ben de anlayıp, adam akıllı ilgilenememişim. Amaa bu hafta sonu da burada olacağı için heyecanlıymış! Ben de zaten gelli gitli, parçalı bulutluyum bugünlerde; her yaptığımın, her söylediğimin, her yazdığımın amacı her beraber gülmek, gülümsemek, eğlenmek için. Dedim ki sizlere hem ilk aşkımı anlatayım biraz, hem de kuzinin de bizimle taaaa Hollanda'lardan gülsün ki bizim de buralarda kulaklarımızı çınlatsın...

Seksenlerin yeni devrildiği; mütemadiyen külotlu yün çorabın ağı dizlere inen TRT Ankara Çocuk Korosu hallerimden bir arpa boyu yol almış olduğum o yıllarda çeşitli resmi, gayri resmi tatilleri Antalya/Kemer/Belek/Side'deki tam pansiyon tatil köylerinde ailecek geçirmek pek bir modaydı. Biz de canım ailem ile aynı yıl, bir bayram tatilimizi birinde geçirirken, vardığımız ilk gün nasıl olduğunu hatırlayamadığım bir şekilde Özgür'le tanışmıştım (Özgür kendisinin gerçek adıdır - keza o dönem bile sarı çizmeli Mehmet Ağa kategorisinde takılıp, kaldığı için bugün telafuz etmekte bir sakınca görmüyorum..). Hemen aynı gün doğallıkla denizde beraber yüzüp, takılmaya başlamıştık çocuk çocuk. Sanırım o dönemler bu işler de biraz daha kolaydı ama Özgür de girişken, tatlı, komik, iyi bir çocuktu; öyle hatırlıyorum, hala yüzü gözümün önüne hayal meyal gelir... Hmm Özgür!

Bütün kaldığımız o bir hafta boyunca Özgür'le ikimiz gündüzleri beraber denize giriyoruz, yürüyoruz, konuşuyoruz, dolaşıyoruz, akşam üstleri ayrılıp, odalara dağılıyoruz. Derken Özgürcük, her akşam geliyor, odanın kapısının önünde bekliyor, beni alıyor ve biz ikimiz o yemekhane kılıklı restoranda önce yemeğimizi yiyiyoruz, sonra koşarak o kocaman amfiteatrda animatörlerin hazırladığı uyduruk programı seyredip, eğleniyoruz. Gece on ikiyi geçmeden de beni yine odama bırakıyor ve sabaha sözleşiyoruz. Yani çocukluk saflığı yanaklarımıza al al yansımış, pek bir naif, pek bir tatlı tatil geçirmiştim.

Ben hayatımda ilk kez daha önceden hiç bilmediğim, tahterevallinin yüksek tarafında asılı kalmaya benzeyen o "hoşlanmak" duygusunu keşfetmiştim, tanımlayamamıştım; bir heyecan, bir telaş ki her öğün köfte ve patates yiyormuş gibi mutluydum.... Aman be! Ve fakat heyhat, her güzel şeyin bir sonu vardır; şen tatil günleri bitince biz Ankara'ya dönmüştük, Özgürler de İstanbul'a... Tabii adresler, telefonlar da alınmıştı ve biz de tabii döner dönmez mektuplaşmaya başlamıştık.

Her hafta Özgür'den bir mektup gelirdi, heyecanla okur, hemen cevap yazardım. Mektuplarımızda (hehe böyle de olayı "biz"e çeviririm hemen, hiç kaçırmam) okuldan, derslerden, hobilerimizden, arkadaşlarımızdan, televizyonda o dönem popüler olan programlardan, müzikten, laga lugadan bahsederdik; sonraaaaa Özgür'ün o 'son mektup'u gelmişti... Mektubunda yine uzun uzun gündelik konularına değindikten sonra, sonunda da "Coco, ben senden hoşlanıyorum. Benimle çıkar mısın?" deyip, bitirmişti. Şok şok şok! Zaten ben ömrümde ilk kez birisinden hoşlanmaya başlamıştım, bunu bile adam akıllı tanımlayamamıştım, bir de üzerine "çıkmak" diye bir durum ortaya çıkmıştı. Ya ben çıkabilir miyim, çıkmayı becerebilir miyim, çıkmaya iznim var mı acaba, nasıl çıkacağım, nereye çıkacağım, çıkınca ne olacak falan filan derken büyük kapsamlı bir dehşete düşmüştüm! Koşarak, uçarak Kuzi'ye önce utana sıkıla, kimseye söylememesi için bin bir çeşit sözler verdirerek durumumu anlatmıştım ve Kuzi de tabii orta okula yeni başlamışlığın alımlı edası totosuna yansımış, sanki o güne kadar yüz elli sekiz farklı sevgilisi olmuş gibi bana bütün bu teranenin ne olduğunu, nasıl bittiğini anlatmıştı (!). Yavrum! Her neyse aradan birkaç gün geçmiş; ben henüz Özgür'ün mektubuna cevap vermemiştim ama biraz çocuk kalbime sular serpilmişti. En azından kötü değil, aksine gayet iyi bir durumda olduğumu anlamıştım... Okuldan eve dönmüştüm ve salona girdiğimde kuzi ile bi arkadaşını görmüştüm. Derken o bi arkadaşı beni görür görmez "Ooooo Coco, aşk mektupları alıyormuşsuuuun!" demiş ve bu iki tatlı ergen kızcağızımız içlerine Gargamel kaçmış gibi çatır çatıırr aralarında gülüşmüşlerdi. Ben de bir Hülya Koçyiğit modeli salondan çıkıp, gitmiştim... Sonra da bir şekilde Özgür'e cevap yazamamıştım ve bütüüün ilişkimizle iletişimimiz bu sayede kendiliğinden sonlanmıştı. Gerizekalının önde gideniyim işte, boş verin!

Şimdi bu olaya Kuzi'yle hala çok çok güleriz... O kadar mutluyum ki: Cumartesi, Pazar o burada; ben haftaya Çarşamba'dan Pazar'a oradayım.

Kuzi, ister yirmi dört saat yağmur yağsın, ister tufanlar kopsun, ister soğuktan oramız buramız düşsün, harika günler bizi bekler, yüzümüzde o kocaman gülümsemelerimizle. Aylavyu.
(Not: Bundan sonraki postumun başlığı "İlk Küfür ve Kuzi" olacak, duyurulur ;))

THE PERFECT COUPLE

2009-10-20T07:54:00.003+03:00

Bence...

HAYRAN KALACAK HAYRAAN

2009-10-14T22:21:00.007+03:00

Bu belimin rahatsızlığı yüzünden hafta sonu, hafta başı evimde yere tümüyle paralel zamanlar geçirdikten sonra aynaya baktığım an pıjamalı evcil insan modumu kirli sepetine bir çırpıda atıp, koşarak kuaföre gittim. Bir salmışlık, bir derbeder hal; saçım perişan, tırnak desen kalmamış, yüzüm gözüm çökmüş, göbek yapmışım... Cık cık!

Kuaför beni gördüğünde sevinçten neredeyse boynuma sarılacaktı. Tabii ya, yokum ortalarda kaç zamandır. Hemen o yüce kuaför koltuğuna kuruldum ve saçlardaki beyazlara rötuş yapıldı, kırıklar temizlendi, incelen yerler düzeltildi, biraz doğal yağlarla bakım ve üstüne güzel bir fön çekildi. Kaş, kıl, tüy işlemlerinden sırasıyla geçildi. Ellere, ayaklara bal mumu maskeleri, manikür, pedikür, derken kıpkırmızı ojeler de sürüldü. Bu süreçler boyunca da adettendir: Bol köpüklü, sade türk kahvesi itinayla hüpletilip, bütün o abuk ve de subuk kokoş dergilerdeki fotoğraflara bakıldı. Her şeyiyle bende "Oh! Dünya'lar varmış!" etkisi yaptı.

Ardından paraya da kıyıp, kendime hediye ne zamandır gidip, gelip beğendiğim o deri, gri harika çizmeleri ve de ekstradan yanına şahane güzel yün kabanı aldım; malum kışa hazırlık. A bir de petrol mavisi tatlı bir elbise. Oradan da MAC'e uğrayıp dudak renginde parlatıcı bir ruj ve "pinch me" isimli cici bir allık da alarak "bir içim su" olayının ambalajını iyice süsledik. Bu kadar... Gerçekten bu kadar yahu.

Bu sakatlık durumu sebebiyle spora da ara verdim, ama biraz yedek kulübesinde takılıp, yediğime ve içtiğime daha fazla özen göstereceğim, mümkünse üç beyazdan uzak duracağımmm. Napalım, o üç dört kilo da sefamız olsun.

Meğer işe gitmek bile o kadar mutluluk verici bir olaymış ki, bir baltaya sap olma hali de harikaymış.

Sonra da birkaç dostla şerefe kaldırılan, panzehir niyetine tüketilen buz gibi şarapları ve şen kahkahalı muhabbeti de kafamıza taç yaptık. Oh oh!

Hayat da aslında harika olmasa bile gayet güzel , biliyor musunuz. Bugün yüzüm bir parça güldü ya, oh, hem de nasıl dünya varmış anlatamam...

Pamuk şeker gibi, el yapımı porselen bebek gibi, haziran başındaki kütür kütür erikler gibiyim! Evet.

Günün sonunda eve geldim ve şimdi bir daha aynaya baktım da, evet, o çocuk var ya gelsin bulsun bir beni, görür görmez "hayran kalacak hayraaaan"...

Hadi kalk Coco, bir de keyif çayı demleyelim kendimize. Küçük parmağımızı havaya kaldırmak suretiyle aldığımız ilk yudumla kendimizi tamamen bulmuşluğumuza layığıyla bu noktayı da koyalım. Koyalım ki bir daha kimseler bozamasın.

TOPUNUZUN KÖKÜNE KİBRİT SUYU

2009-10-13T11:01:00.007+03:00

O güzide mesajın üzerinden taaaam üç hafta geçti! İlk gün yarı bilinç kaybı, tam zamanlı histeri içinde, bayramın son günü evimin her yanı ağlama duvarına döndü. Sonraki birkaç günü kendimi doğal prozac Sezen'in sesine teslim ettim, bir parça daha toparladım. Bütün o günler boyunca Davos'ta Erdoğan'ın sinirden kıpkırmızı olmasını ve eşi Emine hanımın duygulanarak, göz yaşlarına boğulmasını anbean tercüme eden çevirmen kadar "esas" olan herkese yakın kaldım... Derkeeen üç hafta geçti. Şimdi...

Şimdi, doğal bir "yıl sonu" bilanço inceleme döneminde, tahmin edilenin bir hayli üstünde gerçekleşmiş amortisman gideriyle karşı karşıya kalıp, en azından özkaynaklarımızın üstün pozitif değeri ile karda olmanın limon kolonyası tadındaki ferahlığındayız. Tüm duygularımı morfine basıp, üzerine kürtajla bedenimden hunharca söktürüp, aldırmış gibiyim. Ne eskiden kalma sevgi, ne de kısa soluklu hissedilmiş öfke, kin, hırs var içimde. Bir "ne fark eder"cilik boydan boya beni iyileştirmek için koza gibi kapladı. Bahara allah kerim...

Yok yok, henüz hastayı kaybetmiyoruz. Hala umut var.

Gerekli muhasebesel hesaplarla birlikte şimdi sıra gerekli derslerin de çıkarılmasına geldi.

Eskiler, yeniler, sonsuz sevilenler... Benim de başı, sonu, ortası, göbeği gayet güzel, keyifli, sağlıklı ilişkilerim oldu. Hayatıma "hoş" birkaç tane yaşam değdi, geçti; güzellikler, anılar bıraktılar. Ama sonrasında da ben birkaç senedir hep bir şekilde "kötü" adamlara denk geldim. Belki de benim radarım bozuldu ya da belki de evrenin iletmek istediği ama benim bir türlü anlayamadığım ulvi bir mesajı var. Bilemiyorum.

O kadar şuursuzum ki, ben The Dark Knight filminde Batman'i es geçip, üstüne acıklı gülüşünü güzel bulup Joker'e heyecan ve hevesle koşanlardanım. Ben Road Runner'a karşı hep ezilen ama yine de bir gün onu alt edeceğine sonu gelmeyen inancı için Coyote'ye bayılardanım. Ben amcasının karısıyla mercimeği fırına gocunmadan veren Behlül'ü beğenenlerdenim.

Ve orada bir yer var uzakta, orada bütün o kötü eski sevgililerim kanon yaparak, bir ağızdan söylüyorlar; duyabiliyorum: "Kötüyüm ben kötüyüm, ishal yapar, kustururum..." Uyurken kulağı rahatsız eden küçücük bir sivri sinek kadar uykumu kaçırıyor, yorganı kafama geçiriyorum...

Ama artık aklım başımda, kozaya sarıp sarmalanmış baharı bekliyorum. Artık olgunlaşma aşamasında olan ve aslında düzeltilemeyecek "proje" adamlar yerine full aksesuarlı, tam donanımlı, hazır yapılmış ve tamamlanmış adamı istiyorum.

Oh!

Dipnot: Voltaren'i bulanın tuttuğu altın olsun!

ANYBODY SEEN MY BABY

2009-10-12T21:21:00.002+03:00

Çok severdim Rolling Stones'un bu şarkısını 97 yılında ilk çıktığında. Hala da severim. Şarkıya da çok yakışan bir klibi vardır: Acayip hoş bir kız, jartiyer takımının üzerine giydiği kürküyle New York sokaklarında fink atar ve Mick Jagger "...Anybody seeeeeen my babbyyyy? Anybody seeen her around?..." diye bağıra bağıra şarkıyı söyler.

Aradan on iki yıl geçti ve ben bu klibi bugün bir kere daha seyredip acayip şaşırdım; bu hoş kızcağız Angelina Jolie'ymiş!!! Bilmyordum gerçekten, vay be!

Bir daha seyretmek isteyenler, buyursunlar.

Rolling Stones & Angelina Jolie - Anybody Seen My Baby

EVDEYİM

2009-10-12T14:07:00.003+03:00

Evdeyim bugün, işe gidemedim... Belim çok kötü tutuldu dün gece, durduk yere. Yerde geçirdim bütün geceyi ve her kımıldayışımda gözümü acıyla açtım. Bütün omuriliğime bıçaklar saplanıyor sanki. O kadar ki değil yürümek, popomun üstüne oturamıyorum. Feci vaziyetteyim, iki seksen yatıyorum. Bu sabahtan beri neyse ki iki kez banyoya, bir kere de mutfağa gidebildim. Büyüksün Maslow, ne dediysen doğru demişsin!

Aslında L4 ve L5'teki disklerim uzun yıllar önce bir dolu "aksilik" sonrası kaymıştı ama bir iki sene süren fizik tedavi üstüne düzenli spor ve ölçülü kilomla birlikte son birkaç senedir tek bir şikayetim bile olmamıştı... Aksilik işte, cortladı tekrar.

Biliyor musunuz, bir varsayıma göre bu rahatsızlığın psikomatik yanı da varmış. Omuriliğimiz beynimize bağlı olduğu için, herhangi bir stress durumu ile omuriliğin de zayıf kalmasına ve bu tip rahatsızlıkların tetiklenmesine sebep oluyor-muş. Aslında olayın tıbbi açıklaması: Omurlar arasındaki bağı güçlendirmek ve onlara binen yükü dengelemek amacıyla var olan bu diskler ya da içlerindeki sıvı madde kayarak sinirlere baskı yapıyor, bu da işkence gibi ağrıya, acıya, uyuşmalara, çeşitli hareket kısıtlamalarına neden oluyor.

Şimdi hastaneye gitsem MR'dı, bilmem neydi derken bana bilmediğim bir şey söylemeyecekler, ağrı kesici alsam etkisi geçince daha kötü olacak... Annemi de aradım; açmadı. Gerçi annem de ne yapacak da işte seviyorum ona bildiğim cevapların sorularını sormayı. Hem o da cevaplamayı seviyor, bence... Mesela yıllardır yalnız yaşıyorum, her sabah yatağımı toplayıp evden çıkıyorum, ama Ankara'daki eve gittiğimde bazen yatağımı toplamıyorum; annem toplasın istiyorum. En komiği o da toplamak istiyor. İlk ayrı yaşamaya başladığımız yıl, birkaç ay sonra "eve" gittiğimde ve ilk gecenin sabahında yatağımı topladığımda yanıma gelip, hafiiiif bozulmuş bir ifadeyle "Yatağını toplamışsın (?)" demişti... Anne...

Hani bir reklam var, Sertab söylüyor ya yumuşacık: "Bir tek annem olsun, bana bir şey olmaz." diye. İşte o hesap.

Dur, ben bir daha arayım onu...

PEKİ AŞK NEDİR

2009-10-12T10:49:00.006+03:00

"Love is the scars on your knees, the leftover food in the rerigerator, the song the birds sing, the pain you inflict, the sweet nothingness which flutters from your lover's mouth, a half-complete cigarette, diet coke which fizzles on your tongue, the rainbow sprinkles on your cupcake, the battered package you received in the mail the other day, the sound of wind escaping through a small gap in your window, the dampness in your hair, the chipped red varnish on your finger nails, your grandmother's musical box, ballet shoes you've had since you were five, the music playing on your car stereo, the flaky paint on your walls, the bubblegum stuck under desks, the tooth-fairy, your hands and the things you can make with them, the kisses you blow, the clothes you wear, 5am morning breath, your sensitive teeth, the tingly feeling you get when you get touched at certain parts of your body, the tangles in your lover's hair, sleepless nights, overdosing on painkillers, undeserved success and recognition, telling lies and not getting caught, blacking out from consuming too much alcohol, being desired by multiple parties, solving a mathematical problem, watching the people around you, watching the people fucking up around you, screaming out of your window in the middle of the night, flaming your lover's ex, make-up sex, smudged mascara, dishevelled hair and smeared lipstick, the coffee and bagel you digest on a daily basis, little children, silence, recyclable materials, trees, photosynthesis, grotwth, developlment...

No. Love is - you, I and a careless mixture of everything else we worry about. "

Çok seviyorum bu şarkıyı bu günlerde...

HAYAT BUDUR

2009-10-11T07:54:00.001+03:00

KİM KİME DUM DUMA

2009-10-09T14:28:00.007+03:00

Büyük bir insan demiş ya hani "Perception is reality" diye...

Bu resim bana güzel bir şeyler çağrıştırıyor. Bakınca bir kurtarıcı, bir kahraman ve üstelik güçlü, kuvvetli, kararlı ama yüzü henüz karanlık, daha kim bilmiyoruz; geride bırakılıp, yenilerine çevrilen bir takvim zamanındayız, henüz vakti gelmemiş; gönlümüz aşkla, içimiz şarapla sarhoş olmuş da bilincimizi kaybetmişizi çağrıştırıyor. Baktıkça kulağıma Dixie Chics'in şarkısı kendiliğinden doluyor... Sonra - henüz - tanımadığım birine bu şarkıyı sessizce, içimden haykıra haykıra söylüyorum; duysun da hemen gelsin, fazla bekletmesin beni diye... Umutlanıyorum... Derken "Bu ne böyle, çok korkunç bir resim bu!!" yorumu geliyor... O gözleri alıyorum, bir daha bakıyorum ve anlıyorum... İşte algı farkı!

Yine de algıladığım gibi, gönlümden geçtiği gibi istiyorum... İsteyenin bir yüzü...

HAFTANIN SONU

2009-10-09T07:42:00.000+03:00

Günaydıııın,

Size günün anlam ve önemi ile bir şarkı söylemek istiyorum....
Hadi ayılalım biraz.

Şimdiden harika hafta sonları olsun...

KEDİLER

2009-10-08T09:14:00.005+03:00

Efenniiim, herkesin sabah şerifleri hayırlı olsun, günü aydın olsun...

Ben genelde çok az televizyon seyrederim; seyredersem de belli iki üç kanala takılırım ve saatlerimi harcamamaya çalışırım. Çünkü bu televizyon seyretme eylemi hem o anda kaç kişiyi kapsarsa kapsasın tek kişilik bir eylemdir hem de tek taraflıdır: Televizyon bir şeyler anlatır, siz melül melül bakarsınız. Hani çok baymayan, enteresan bir belgesel ya da hoş bir film veya güzel bir söyleşi kabul; ama öyle tuhaf kadın programları, bir türlü bir naneye bağlanmayan dizileri her hafta hep aynı saatte seyretmek vesaire vesaire gerçekten bana göre değil...

Dün gece eve geldim, kendime kafeinsiz, sade bir kahve koyup, koltuğa şöyle totomun bütün hücrelerini iyice yayıp, bacaklarımı sehpaya uzattım ve elim istemsizce uzaktan kumandaya uzanıverdi... Bu noktada artık bir itirafım var: Son bir iki aydır (Takvimlerimiz o günlerde neyi gösteriyorduyu herhalde hatırlatmama gerek yok diye düşünüyorum...) yatağımda pek uyuyamıyorum. Böyle yatağa her yattığımda afaganlar basıyor, uykum kaçıyor, sonra kötü kalkıyorum. O yüzden gayet rahat koltuğuma yayılıp, bir şeyler dinlerken/okurken/seyrederken kendiliğinden dalıp gidiyorum. Neyse, ne diyorduk... Hmm uzaktan kumandayı aldım ve TRT2'yi açtım. Gecenin o saatinde "Ankara Kedisi" isimli bir program gösteriyorlardı: Harika! Ben bu aralar - bu aralar dediğim de neredeyse sene başında beri - kedi almayı düşünüyorum ve uzun uzuun araştırmalar sonunda ya British Shorthair ya da Ankara Kedisi almaya karar verdim, alırsam. Da bu ciddi bir mevzu diye hala düşünme sürecindeyim. Bir gün karar verip, tamam alıyorum/hayır almıyorum diyeceğim... Bu program da bu sürecin içine cuk diye oturdu. İşte TRT de 90'larda çeşitli Ankara Kedisi sahipleriyle, kedinin her türlü olayı üzerine görüşmeye çalışmış, çeşitli Ankara kedilerinin görüntülerini çekmiş ve böyle bir program hazırlamış. Neyse işte tüyü, kıçı, başı, karakter özelliği bilmem ne derken arka plandaki ses birden "Gelelim Ankara Kedilerinin aşk hayatınaa..." demez mi! Bu çekim ekibi ve iki tane kedicik, bir tane ofise (evet ofis, hem de 90'larda; böyle bir çalışma masası, deri bir dönen koltuk, aynı deriden duvara monte edilmiş bir başlık ve 45 derecelik açıyla dolma kalemlerini tutan klasik mermer bir kalemlik arka fonda olmak üzere...) tıkışmışlar ve biri erkek ve diğeri dişi kediciklerin aşna fişna, mır mır, gır gır karşılıklı kur yapmalarını dakikalarca seyretmemiz yetmezmiş gibi, üzerine de gerçekten düdükleşmelerini seyrettik...

Ben ağzım on santim açık, dişi kedinin erkeğini elde etmek uğruna saatlerce yerlerde sürünüp, taklalar atmasına mı güleyim; yoksa bildiğiniz gece gece TRT tarafından bir kedi "porno"suna maruz kalmamıza mı kopayım; bunun dakikalarca çekebilmek için bir ekibin saatlerce bir ofiste tıkılıp kalmış olmasını zihnimde canlandırıp canlandırıp mı yıkılayım bilemedim. Böyle kahkahalar içinde gülerken sonunda bilfiil koltuktan düştüm...

Alacağım...

HA HA HA

2009-10-07T13:21:00.012+03:00

Biliyor musunuz, yapılan araştırmalara göre altı yaşın altındaki çocuklar günde ortalama 350 defa gülerlerken; otuz yaş üstü yetişkinler ortalamada 12'den az gülüyorlar-mış...

Büyüdükçe bugünü değil; yarını düşünerek yaşamaya başlarız: Gelecek kaygıları, ertesi zaman planları hep bugünkü gündemlerin de önünde yer alırlar. Hal böyle olunca da hoooop kaçırılmış ve kaybedilmiş zamanlar... Halbuki çocuklar sadece "o an" yaşarlar.

Büyüdükçe, endişelenme kat sayımız ve konu başlığımız katlanarak artar. Oyunlardan, derslerden, okullardan sonra artık işi, gücü, şehrin karmaşası, ailesi, çoluğu, çocuğu, sorumlulukları, kariyeri, evi, arabası, ülkesi, arkadaşı, tatili, gecesi, gündüzü ve içindeki her şeyiyle kontrol etmemiz ve düşünmemiz gereken başlıklarımız devamlı yanıp söner, hepimizi eski zaman santral operatörüne çevirir. Halbuki çocuklar, asla ve hele hele kontrol edemedikleri konular için endişelenmezler.

Büyüdükçe, yaşadıklarımızla sırtımızdaki duygular biriktikçe birikir, bizi adeta kamburlaştırır. Yani geleceği düşünmekten bugünü yaşayamadığımız gibi; aslında geçmişin izleri de üzerimize, oramıza, buramıza yapışıp kalır ve yine bugünü, hak ettiği duyguyla yaşayamayız.

Büyüdükçe; egomuz artar, algımız ve hayal gücümüz daralır, hayat gailesi başlar, baskılar artar ve hayat monotonlaşır...

Dahası Dünya üzerinde üzgün olduğunda ağlayan - Dugong haricindeki bir deniz memelisi dışında - tek canlı insan-mış. Ağlamak gibi aslında gülmek de insana özgü... Çünkü her ne kadar bazı hayvanlarda benzeri ses ve eylemlere rastlanılsa da aslında tamamen düşünme yetisiyle farklılaşan insani bir eylem...

Tamam kabul, biraz yumurta ve tavuk denklemi var; ama gülen, gülebilen insanlar daha mutlular. Veee daha çok gülen vatandaşları ile o ülkenin yüksek refah düzeyi arasında doğrudan bir korelasyon olduğu da bir gerçek-miş. Sevgili okuyucu, Milim ve Teknik veyahut Cibilliyet Sanat değiliz; ama totomuzdan da sallamayı sevmeyiz. İşte kaynak, da da da daan..

Paylaşmak istedim... Deneyelim: Mutlu olunuz, hep gülünüz inşallah; bilmukabele...

GEÇİT TÖRENİ

2009-10-05T11:56:00.000+03:00

Hiç bir şey geçmiyor, hiç bir şey unutulmuyor aslında biliyor musunuz... Gerçekten... Sadece yaş, baş ilerledikçe daha fazlasını yaşıyoruz: Daha derinini, daha büyüğünü, daha kötüsünü, daha dahasını, alasını. O yüzden eski yaralar kabuk olup, düşmüyor; yeni yaralarımız eskilerin üstüne geliyor. Eskiler "sıyırık" olarak kalıp, yenilerinin acısı ve hasarıyla başa çıkmaya çalışıyoruz. Eskiyen her yara diğerlerine katılıp, "eskiler" rafına kalkıyor.

Mesela ilk blog yazmaya başladığımda Kulak Çubuğu'ndan bahsetmiştim... Heheeeyt be, mal gibi ne üzülmüştüm geçen sene bu zamanlar. Peh! Şimdi halime bir bakın... "İnme inmek" tabirinin canlı kanıtı gibiyim: Bir gözüm kapandı o mesajı okuduğumdan beri, biliyor musunuz. Bir damla kullanıyorum, geçecek inşallah kısa zamanda. Şöyle kalbimize de bir damla, bir merhem yazdırabilsek; yaralarımızı kolayca iyileştirsek... Ah! Ağzıma zıştın Kermit manyağı!

Yahu sırf aşk, meşk değil; her şey, herkes çok mu yorucu ve öldürücü şu hayatta... Of of.

Yahu şimdi geriye dönüp, şöyle bir baktım da... Kimler, neler, neler... Neler, neler... Ve daha neler neler olacak, biliyorum.

Dün hayatımda ikinci kez falcıya gittim. Çok inanmam ve uğraşmam böyle şeylerle ama "fevkaladenin fevkinde" bildi yahu. Harfler, tarihler, katlar, semtler cuk da cuk diye çıktı ağızından. Bir saat filan baktı, gelmişi geçmişi anlattı; kendi bile şaşırdı. Geleceğe iyi göndermelerde bulundu. Günün sonunda, evlenip çoluk çocuk ve aynı zamanda kariyer sahibi bir kadıncağız oluyormuşum: Çok enteresan, değil mi? :)

Yaşayıp, gideceğiz.

Geçit töreni gibi... Selamlarım.

ON ÜÇ GÜNÜN MEKTUPLARI

2009-10-05T09:46:00.000+03:00

Cemal Süreya'nın ikinci eşi Zühal Tekkanat hastalanır, ağır bir ameliyat geçirir. On üç gün hastanede kalır. Cemal Süreya, on üç gün boyunca her gün ona bir mektup yazar, ziyaret günlerinde onları götürüp verir.

"Sevmek ne uzun kelime" diyor ve lokum gibi, pamuk gibi, içten mektuplarıyla, aşkıyla kalbimize dokunuyor.

Tavsiye edilir, okuyunuz.

İYİ KÖTÜ

2009-10-03T10:03:00.004+03:00

Bugün annemle telefonda konuşurken annem bana kardeşim Mosyo Le Kont'la, benim daha önceden hiç bilmediğim bir anısını anlattı...

Kardeşim Mosyo Le Kont yıllar yıllar önce (ki şimdi kendisi kazık kadar bir adamcık) ilk okula başladığı hafta, bir gün akşam eve dönüp: "Annecim, sana bir şey sormak istiyorum. Söyler misin, neden insanlar bilerek ve isteyerek birbirlerini üzüyorlar?" diye sormuş.

Yazık, kim bilir hangi küçük canavar velet bunu üzüp, mıncırdıysa ilk haftasında küçücük aklı ve kalbiyle, her şeyi bildiğine yürekten inandığı anneciğine böyle bir şey sorma ihtiyacı hissetmiş... Anneciğim de kalmış, şaşırmış, ne cevap vereceğini ilk başta bilememiş ve şöyle bir açıklama yapmış: "Canım benim. Herkes birbirinden farklı. Dünya'da iyi insanlar da var, kötü insanlar da... Kötü insanlar ancak bilerek ve isteyerek kötülükler yapabilir ve başkalarını bilerek, isteyerek üzebilirler. Ama bizim gibi iyi insanlar bilerek ve isteyerek kimseyi üzmezler, kırmazlar. Kötü insanlar sana da kötü bir şey yaptıklarında onların "kötü" oldukları için bunları yaptığını düşünüp, kendini koruman ve onlardan uzak durmaya çalışman gerekiyor."

Bugün annem aynı açıklamayı, şu yaşımda bana yapıyor: Kötü insanlar bilerek ve isteyerek "kötülük"ler yapabilirler. Onlardan mümkün olduğunca uzak durup, kendimizi korumamız gerekiyor...

Bilmemek değil, öğrenmemek ayıp.

NİNNİLER

2009-10-03T02:18:00.002+03:00

Müzik ruhun gıdası gerçekten... Bu ara hiç bir şey düşünmememi sağlıyor, şükür!

Düşünmedikçe de pek bir şey yapamıyorum, yazamıyorum; artık idare edeceğiz birbirimizi, değil mi.

Bu şarkılar, o albümler çocukluğumdan; babamın kulakları çınlasın... Nostaljinin kokusu burnuma doluyor, üzerinde koşuşturduğum halının tüylerini ayaklarımın altında hissediyorum ve güvende olmanın duygusu içimi dışımı sarıyor dinledikçe.

Başımdan eksik olmasınlar, çok seviyorum onları...

İyi geceler...

TARİF

2009-09-28T01:07:00.007+03:00

Sevsin beni; huysuzken de sevsin, tatlıyken daha da çok... Vazgeçmesin benden. Korusun, kollasın. Güvensin bana. Güvensin kendine. Korkusuz olsun, benden hele hiç korkmasın. Sevsin beni. Aldatmasın. Ahlaklı olsun. Dürüst olsun. Açık olsun. Her şeye takılmasın. Uzatmasın. Alınmasın. Sakin olsun, olgun olsun. Panik yapmasın. Kontrollü olsun. Kontrolcü olmasın. Akıllı olsun. Uslu olsun. Saygı duysun bana. Önemsesin beni. Prensipli olsun; köşeli olmasın. Kararlı olsun. Ciddi olsun; beni güldürsün. Hoş sohbet olsun. Dinlesin; akıl vermeye çalışmasın. Temiz olsun, derli toplu olsun. Çalışkan olsun. Üşenmesin. Kapris yapmasın. Yemek seçmesin. Uyumlu olsun. İnsan seçmesin. Sağlam olsun, karakterli olsun. Spor yapsın; ama abartmasın. Hiç bir şeyi abartmasın. Her şeyi dozunda yaşasın. Dengeli olsun. Derin olsun. Ölçülü olsun. Görmüş geçirmiş olsun. Adam olsun, insan olsun. Yaratıcı olsun. Mantıklı olsun. Mutlu ederek, mutlu olunduğuna inansın. Çok sevsin beni. Süpriz yapsın, şaşırtsın. Şaşırtsın; bana bilmediğim yeni bir şeyler söylesin. Bilmediğim diller bilsin. Evini sevsin, işini sevsin. Kedisi olsun. Şarap sevsin. Müzik sevsin. Cimri olmasın. Gönlü zengin olsun. Romantik olsun; ama sıkıcı olmasın. Sakin olsun. Beyaz olsun, pamuk olsun. Bir yeteneği olsun: resmimi, heykelimi ya da bestemi yapsın veya bana bir şiir yazsın. Kitap okusun. Gazete okusun. Dünya görüşü olsun. Modern olsun. Geleneksel olmasın. Dünya'yı gezmek istesin. Beni hep istesin. Sevsin beni, hep çok sevsin, daha çok sevsin. Ve göstersin, belli edebilsin. Utanmasın. Saçlarımı sevsin, gözlerimi beğensin. Bağımlı olmasın ama bağlı olsun. Değer versin. Özgür olsun. Rahat olsun. Farklı olsun. Bizim yerlerimiz, bizim günlerimiz, bizim mevsimlerimiz, bizim yıllarımız, şarkımız, hayallerimiz ve anılarımız olsun. Bazen hiç konuşmayalım. Bazen her şeyi konuşalım. Kavgacı olmasın, sinirlenmesin, anlasın, uzatmasın. Önemsesin; ama takmasın, takıntılı olmasın. Dişleri, elleri güzel olsun. Kirpikleri, gözleri güzel olsun. Güzel baksın, anlamlı baksın. Çok zayıf olmasın; çok uzun olmasın. Bencil olmasın. Paylaşımcı olsun. Paylaştıkça her şeyin güzelleştiğine inansın. İyimser olsun. Zevkli olsun. Düşünceli olsun. Bana yakın olsun. Kendi gibi olsun. Beni düşünsün. Bana artık daha umutlu şarkılar çaldırsın. Beni sevsin, çok sevsin. Hep..

THE CLICHE: THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY...

2009-09-27T09:02:00.000+03:00

Bir hikaye... Biraz klişe, bir hayli tuhaf.
Bir kadın: Omzunda Dünya'nın yükü, tek bacağı havada, yüzünde yorgun izler. Bir adam: Farklı... O gece, bir adam, bir kadına bir kadeh uzatıyor, kadının gözleri adamınkiyle buluşuyor. Kadın temkinli, adam ilgili; kadın ilgili, adam ölçülü. Kadın aşık oluyor, adam da öyle sanıyor... Günler geçiyor, haftalar geçiyor; aylara harikalar sığdırılıyor. Kadın mutlu ve aşık, adam da öyle sanıyor... Bir gün, bu adam, bu kadından vazgeçiyor. Bu kadın kabulleniyor, o adam gidiyor. O adam, bu kadını aramaya devam ediyor. Bu kadının içi burkuluyor. Aradan sadece dört hafta geçiyor. Bir salı o adam, bu kadına o cumartesi bir başka kadınla evlendiğini yazan bir mesaj gönderiyor. Kadının dünyası başına yıkılıyor; hiç cevap vermiyor. Adam arıyor, bu kadın yine cevap vermiyor; ne desin ki, ne fark eder ki... O adam, dört hafta önce bu kadına onu sevdiğini söylüyor; o adam, tam dört hafta sonra yeni tanıştığı, bir başka kadınla dün evleniyor. Evlenmek... Bir kadın, bir adam ve bir başka kadın.
Bu kadar.

WTF

2009-09-23T08:10:00.016+03:00

Ben şimdi ne yazayım ki... Bugün, şimdi, şurada herhangi bir şey yazsaaaaam; yarına kalmadan güme gidecek, önemini yitirecek, önemli zannettiklerim çer çöp olacak...

Dünya'dan, ülkemden, ekonomiden, sanattan, müzikten, hoş beşten, çevremden, hatta içlerinde en az değişken kendimden bile bahsetsem ne olur ki... Ekonomik kriz oluyor, vırıs geliyor teğet geçiyor; biz de çoktan balığa dönüyoruz.. Kafası çöpten çıkan cinayetleri ağzımıza günlerce sakız ediyoruz, katil zanlısı teslim oluyor, konu konu olmaktan çıkıyor... E ErgenekonMergenekon da ne ki, ne oluyor... Yılların Micheal Jackson'ı bile ölüyor, bir iki ayda alışıyoruz... Bilmem ne pastası yapsam da tarifini anlatsam, çoktan yiyip bitirmiş oluyoruz... Hadi sezon trendleri desen: Aaa şekerim yavru ağzı geçen sezon modaydı, şimdi morcivert moda, ay dur sezon da bitti gitti zaten, boşver oluyoruz... Müzik, kitap, sinema falan deseeen: Gündemdekiler hemen eskiyor, her hafta yenileri geliyor, hiç birine zaten yetişemiyoruz... Hadi çocukluğumuza dönsek: Ohhoooo çoktaaaan geçti, gitti o günler... E yaz bitiyor, kış geliyor; sonra bir daha yaz, yine kış. Belli işte, bunun da nesini yazayım ben... Bugün birini sevsek, bağrımıza bassak, tapsak, sabaha kalmadan içiyoruz, açılıyoruz, unutuyormuş gibi yapıyoruz; o damdan düşüp, üç güne başka biriyle evlendiğini duyuruyor... Bilmem, bilemedim; anlayamadım...

Okulları bitiriyoruz, işleri gömlek gibi değiştiriyoruz, arkadaşları unutuyoruz, evimizi de şehrimizi de eskitiyoruz, aşkı bile light bira tadında bir dikişte bitiriveriyoruz... Ben, bile ben değilim... Her sabah aynada bir yabancı; bir önceki günden de bambaşka biri... Artan beyazlarım mı, gittikçe çöken göz altlarım mı, bir iki küçük mimik kırışıklığı mı... Yok: Her gün, herkes, her şey lime lime bir şeyler koparıp, götürüyor... Sabah sabah uyanmalarım, gün ağarmadan başlayan trafiğim, polisimin muammelesi, iş yerimdeki soğuk savaşlar ve koltuk kavgaları, sokaktaki iti kopuğu, gecikmiş faturalarım, bomboş buzdolabım, kredi kartı borçlarım, yapılması gerekenlerim ve yapılmaması gerekenlerim, sonu gelmeyen sağlık sorunlarım, çok meşgul arkadaşlarım, aile hasretim, ağzıma itinayla sıçan bütün adamlarım, sevdiklerim, sevmediklerim, hayal kırıklıklarım, güvensizliklerim, mutsuzluklarım, yalnızlığım, her şey ve hiç bir şey... Her gün parça parça içimden bir şeyler kopuyor, düşüyorum... Sonra her sabah tekrar yaralı bereli ruhumla kalkıp, olağanca gücümle haykırıyorum... Devam diyorum, devam ediyorum... Sonra daha da sert taşlara çarpıp, düşüyorum... Yine de kalkıyorum... Her gün daha da sert, her gün daha da duygusuz, daha soğuk, daha uzak, daha da siyah birine dönüşüyorum... Ben, benden uzaklaşıyorum, dünya benden uzaklaşıyor, herkes ve her şey benden uzaklaşıp, başkalaşıyor ve her geçen gün daha da anlamsız, önemsiz, değersiz, gereksiz ve boş geliyor...

Hayat bu mu... Buysa, ben hiç sevmiyorum ki bu hayatı...

O yüzden ben şimdi ne yazayım ki, ne anlatayım ki size... Pas!

THE LOVE GURU - 2

2009-09-17T10:25:00.025+03:00

Efenddiiiim, THE LOVE GURU - 1 postumuzda değindiğimiz "ıssız adam sendromu", "kör olur badem gözlü olur sendromu" ve "bit pazarı sendromu"ndan sonra, yoğun istek üzerine yine sizden seçtiklerimizle devam...

{NE EMMEYE NE GÖMMEYE SENDROMU}
Geçenlerde bir arkadaşım, 6 senelik sevgilisinin "Bundan sonra ne olacak?", "Kafam karışık.", "(Bir süre) Ayrılıp, kendi hayatlarımıza mı biraz baksak?", "Seni seviyorum ama...", "Sıkıldım ama...", "Kafamı toplamaya ihtiyacım var." gibi yandan çarklı beyanlarının üzerine ayrıldı. Derken birkaç hafta öyle böyle geçti, gitti. Tabii benim bu arkadaşım per perişan, sudan çıkmış balık gibi ne yapacağını bilmez hallerdeyken, tam da tek kişilik yaşamına ufak tefek alışma eğilimleri gösterirken; bu-eski-sevgilisi ikide bir aramalara, görüşelim deyip görüşmemelere, konuşalım deyip konuşamalara, çözelim deyip noktasını bir türlü koyamamaya başladı. Tabii arkadaşım allak bullak... Ne kendi hayatını çizebiliyor; ne ilişkilerinde ileriye veya geriye adım atılabiliyor... Arap saçı!
Şimdi efenim teşhis nettir: Bu tipik bir "Ne emmeye ne gömmeye sendromu"dur. Ayrıntıları incelediğimizde bu tümünden bambaşkadır ve nadiren kadın milleti için ama çoğu zaman adam milleti için; ilişkinin farklı aşamalarında, farklı şekillerde görülebilir. Birinci versiyonumuz: Kadının nazda, erkeğin niyazda olduğu ilişkinin ilk fazında çok ender de olsa görülebilir: Bu sendroma yanlışlıkla giren bazı kadıncağızlar "Bik bik bik... Onu da istemem... Ama bunu da belki yaparım... Ay dur şunu da hiç istemem... Cik cik cik..." hallerine giriverirler. Ama unutulmamalıdır ki bu sendrom ne olursa olsun bu tipler için bile çok çok kısa sürelidir; adam milletinin çeşitli hal ve tavırlarıyla doğrudan al aşağı olurlar, ne olduğunu anlamadan dünyaları şaşıverir, haaa...
Lakin, bu sendrom çoğu zaman bencil adam milletinin genelinde, özellikle ilişkinin artık son fazında, gereğinden uzun süreli gözlemlenir. Arzuya göre "Ne yardan, ne serden sendromu" veyahut "İstemem; yan cebime koy sendromu" olarak da adlandırılabilir. Bu adam milleti bu sendromdayken kadıncağızları çeşitli, dolaylı ve yoruma açık söz ve eylemlerle oyalamaya, akıl karıştırmaya; diğer yandan mütemadiyen kalp kırmaya devam ederler. Aynı anda gelişen bu hal ve tavırlar ile olay tamamen tanımlanamaz, adlandırılamaz, anlaşılamaz ve işin içinden çıkılamaz bir durum alır. Misal veriyorum: Adam bir gelir, gözünüzün içine bakar; siz mal mal zannedersiniz ki eski günler geldi, daha da güzelleri sizi bekler... Oysa sabaha bile kalmadan gözünüzü bir açarsınız adam gider. Adam bir gelir, ama böyle janjanlı manjanlı, davullu zurnalı ve sizi uçurur; siz alık alık havalarda bulut misali gezerken o kenardan kenardan gider. Sonra hasbel kader yürekliyseniz ve "hop noluyor?" tepkisini verebilirseniz - ki pek nadir olur bu - adam eeeeen baştaki teraneye geri döner... Bu sendromun sonucu ulaşılabilecek en yüksek mertebe de bir kadının "İsim koymaya ne gerek var... Önemli olan sevmek, sevilmek, paylaşmak." yalanını yuttuğu andır.
Velhasıl bu sendrom da kadıncağız akıllanıncaya kadar ya da her iki taraftan biri başka bir partner buluncaya kadar sonsuza giden bir kısır döngü halinde devam edebilir; çünkü kimsenin kafasına durduk yerde, akıl ve fikir niyetine taş düşmemektedir. Yine de Allah büyüktür, umut kesilmemelidir... Ancaaaaak tren rayından bir kere çıktı mı geriye dönüş artık pek bir zordur, derim ben.

İÇİMDEKİLER

2009-09-15T16:39:00.006+03:00

İstiklal'de yürüyorum; arnavut kaldırımlarında bir ağlıyorum, bir gülüyorum... Bir tramvay geçiyor; yine ağlıyorum... Kafamın üstünden bir kuş yükseliyor; "kuşuuuuum" diye seslenişini duyuyorum, sonra peşinden o şarkı çalınıyor kulağıma... Ya o şarkı işte: Hani virajlı Ege yollarında, kafamı omzuna koyup, camdan ağaç gölgelerini seyrederken uyuya kaldığımda çalan... Sen yanağımı okşuyordun, saçımla oynuyordun; mis gibi yaz kokusu burnumuza doluyordu. Gözlerimi açtığımda kirpiklerimin birbirine yapışmış olmasına ne kadar gülmüştük... Ne kadar çok gülüyorduk, değil mi?! Ne kadar çok konuşuyorduk. Ne kadar çok susuyorduk; ne kadar çok bakışıyorduk...

En çok da pazar günleri bomboş artık: Ne mis kokulu reçeller var, ne de o güneşli şen günler... Her şey gibi güneşli günler de geride kaldı; yağmurlu artık havalar, önümüz kış.

Bak o planladığımız tatile de gidemedik, beraber diktiğimiz bitkilerin çiçek açtığını göremedik, bana söz verdiğin o şarkıyı da söyleyemedin... Ne kadar erken gittin; daha ne kadar çok vardı önümüzde... Listesini bile yapmıştık hatırlıyor musun, saklıyor musun? Ben senin bana yazdığın notları saklıyorum, şimdilik. Yok, atmam; hatıra. Bana yaptığın resmi de kaldırmadım mesela, dolapta asılı... Bazen görmemezlikten geliyorum ama; göz göze gelirsek hala gülümsetiyor beni... Yaptığın an geliyor aklıma: Hani mutfak masasında karşılıklı oturuyorduk... Masanın geldiği günü de hatırlıyor musun; hani yakmıştım ben aynı gün... Sen de gülümseyerek "İyi ki yaktın, artık yaşanmışlığı var" demiştin... Ne çok yaşanmışlık var; saçım, yüzüm, tenim, dışım, içim o sigara yanıklarıyla dolu sanki...

İstiklal'de yürüyorum; kafamı yere indiriyorum ve seninle en sevdiğim anımı düşünüyorum. Biliyorsun hangisi olduğunu çünkü seninki de o; biliyorum... Gözümü kapıyorum, seni görüyorum... Gülümsüyorum... Seni özlüyorum... Üzülüyorum... Geri gelme, istemiyorum... Geçecek bütün bu yanık izleri, her şey yeniden pürüzsüz olacak; biliyorum...

AŞK

2009-09-15T12:58:00.015+03:00

Bu kadar güzel anlatılabilir, bu kadar duygulara tercüman olabilir...
İçimdeki budur.

Can Dündar'dan;

Onu hatırladıkça başı göğe ermişçesine
ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz...
Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla,
o hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz...
ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin...
Onunlayken pervaneleşen yelkovanlar;
onsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain...
Sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor,
Ondan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa...
ve o, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor,
siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa...
Dünya'nın en güzel yeri onun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse...
Hayat onunla güzel ve onsuz müptezelse...
Elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, onun yüzü pembeyse,
Kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar...
Her şiirde anlatılan oysa, her filmin kahramanı o, her roman ondan söz ediyor, her çiçek onu açıyorsa...
Bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor
ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,
İştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa...
İştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa...
Eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire onu tuşluyor,
dara düştüğünüzde kapıyı çalanın o olduğunu adınız gibi biliyorsanız...
Mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona o diye atlıyor,
vitrindeki her giysiyi ona yakıştırıyor,
konuşan birini dinlerken "keşke O anlatsa" diye iç geçiriyorsanız...
Kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü...
Özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu...
Hem kimseler duymasın, hem cümle alem bilsin istiyorsanız...
Onsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse...
Ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse...
Gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de;
Bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep onun yüzü suyu hürmetine...
Uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa...
Dışarıda yer yerinden oynuyor ve "içeri"de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa,
Nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız...

Kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim...
Gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa...
Her gidişte ayaklarınız "Geri dön" diye yalpalıyorsa
ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla...

"Çok yaşa"yın ve de "siz de görün"üz.

THE HI-FI BLUEBERRY PIE IN THE CITY WANTS TO DIE

2009-09-12T09:34:00.014+03:00

Bugünlerde bir parça My Blueberry Nights'taki Elizabeth, biraz High Fidelity'nin ilk yarısındaki Rob Gordon, biraz Paulo Coelho'nun Veronika'sı ve doğallıkla Carrie Bradshaw harmanıyım... Evet biraz aşure gibiyim, yağmurlu günler de tuz biber oldu. Geçer, aldırmayın ve izlemediyseniz bu filmleri de edinin, derim.

Tema şarkımız da budur, cuk oturur...

~~~~~~~~~~~~~

"As I looked up at the window, I realised I was on the wrong side of the road. I took the longest time to get across that road. But it's not how long it takes to get across that matters, but who's waiting on the other side that really does... " (Elizabeth, My Blueberry Nights)

"Goodbye doesn't always mean the end. Sometimes, it means a new beginning."
(Elizabeth, My Blueberry Nights)

~~~~~~~~~~~~~

Customer: Do you have Soul? Rob: That all depends.
(High Fidelity)

~~~~~~~~~~~~~

"I revealed too much too soon. I was emotionally slutty. "

(Carrie, Sex and The City)

"Later that day I got to thinking about relationships. There are those that open you up to something new and exotic, those that are old and familiar, those that bring up lots of questions, those that bring you somewhere unexpected, those that bring you far from where you started, and those that bring you back. But the most exciting, challenging and significant relationship of all is the one you have with yourself. And if you can find someone to love the you you love, well, that's just fabulous"
(Carrie, Sex and The City)

“I've spent $40, 000 on shoes and I have no place to live? I will literally be the old woman who lived in her shoes.”
(Carrie, Sex and The City)

~~~~~~~~~~~~~

"Everyone has dreams but only a few realize them, making cowards of the rest of us."
(Veronika, Veronika decides to die)

THE LOVE GURU - 1

2009-09-08T17:01:00.019+03:00

Blog okumaya, okunmaya, yazdıklarıma yorum almaya bayılıyorum... Gerçek hayatta da yakınımdakilerin hikayelerini dinlemeye... Çünkü her seferinde yalnız olmadığımı görüyorum; hatta aksine herkesin aynı senaryoların kendine uyarlanmış hallerini yaşadığını görünce aynı çizgilerde, hep beraber, kalabalık olduğumuzu anlıyorum.

Onun da sevgilisi terk etmiş, o da işinden memnun değil, o da arkadaşından kazık yemiş, o da kenara üç kuruş koyup bir sonraki tatilini bilmem nerede geçirmek istiyor, o da haberleri seyrediyor ve her seferinde midesi bulanıyor, o da ortak okumuş olduğumuz kitaptan fazlasıyla etkilenmiş, zava zingonun konserine gitme programı yapıyor, o da trafikte bunalıyor, onun da yapılması gerekenler listesi şiştikçe şişerken burada benim gibi postunu yazıyor, o da annesini özlüyor, o da en az bir defa aşık olmuş, o da hafta sonlarını iple çekiyor... Şahane! Özetle babalar, hepimiz aynı moku yiyoruz... Çok affedersiniz, üzerine alınmayanları tenzih ediyorum...

Sonuçta ben de bu aralar kendi derdimin dermanını, başka dertleri dinleyerek ve okuyarak bulmaya çalışıyorum... Bir müddet sonra göğe yükselip, Nirvana'ya ulaşacağım; hissedebiliyorum. Hohoyt!

Sırada sizden seçtiklerimiz, bizden bildiklerimiz...

{ISSIZ ADAM SENDROMU}
Bir arkadaşım bin bir senelik uzatmalı sevgilisiyle "ara vermek" olarak isimlendirdiği bir ayrılık yaşıyor. Ayrılık çanları da "evlenme-me-k" teması üzerine doğuyor... Bu arada çocuk da gitli gelli: Yani böyle kayboluyor, sonra arada çıkıyor "seviyorum ulen" edebiyatı yapıyor, sonra dönüyor "ama bak seneler seneler oldu, bu noktadan sonra sorumluluk almak ve ciddileşmek gerek" tantanasını satıyor. Sonra da arkadaşım allak bullak kafasıyla bana bunları anlatıyor...
Ben de ona "Bak canım bunun adı 'Issız Adam' sendromu, o - kendisi de muhtemelen bilmemekle birlikte - ne istiyorsa istiyor; asıl sen ne istiyorsun. Şapkanı koy önüne, tart, biç, ölç, bul; sonra çık karşısına konuş. Gelirse gelir, gidiyorsa da efendi gibi gitsin arkadaşım. Hırpalama böyle kendini yavrucum. Bak birisi akşam 'canım' dedi, sabahında 'değil uzun vadede; orta vadede bile huzurlu bir ilişki sürdürebileceğimize inanmıyorum' temalı maili ile miktirip gitti. Sonraki hıyarto 'Her şey çok iyi gidiyor o yüzden bu noktadan sonra ciddileşmek lazım, yoksa allah muhafaza ilişki durağanlaşır. Ama ben durağanlaşmasını da ciddileşmesini de istemiyorum, o yüzden seni istemiyorum.' dedi. Dolayısıyla bu GenX ve GenY kuşağı erkeklerinin klişesi a be kızım. Film yapıyor adamlar bunun üzerine, film!" diyorum.

{KÖR ÖLÜR BADEM GÖZLÜ OLUR SENDROMU}
Bir başka arkadaşım kendine göre rasyonel birtakım sebepler ışığında bir sevgilisini terk etmiş ve o sevgili de bu aralar ayrılık sarhoşluğu dahilinde bağda bayırda Heidi gibi geziyormuş. Benim arkadaşım da bu çocuğu sallamadığı için bırakmışken, bu çocuğun süper pozitif moodu arkadaşımın mütemadiyen çocuğu düşünmesine sebep olmuş ve "aayyy acaba ben hata mı yaptım bunu bırakmakla hmm Mademoiselle Coco, ne dersin. Arayım mı? Hmm? Arayım mı? Mesaj mı atayım? Ne yapayım?" dedi.
Ben de "Bak canım, bunun adı 'Kör ölür, badem gözlü olur' sendromu çok istersen durum vaziyete göre 'Kel ölür, sırma saçlı olur' sendromu da diyebiliriz; keza benim versiyonlarıma kellisi daha çok gidiyor... Yani sen herifi istemediğin için bırakmışsın zaten bu eski haber, onu geç. E ama o herif şimdi bir şekilde aslından daha fazla değerliymiş gibi gözüküyor gözüne; sen gaza gelme yavrucum. Bunlar hep boşluktan, boşluktaaaan.. Koy dötüne, salla..." diyorum.

{BİT PAZARI SENDROMU}
Bir başkası da bilmem kaç zaman önce ayrıldığı sevgilisiyle yine yeni yeni iletişim halinde, çocuk da geri mi ne dönmek istiyormuş, bir şey... "Ay Mademoiselle Coco, böyle böyle dedi... Belki de kader böyle bir şey işte... Ama bilemiyorum ki." diyor göz bebekleri kalp şeklinde.
Ben de "Yavru kuzu, sana söyleyebileceğim şey 'Eskiye rağbet olsa, bir pazarına nur yağardı.' Şunu bilesin ki eski sevgilerimin 3'te 2'sine, çoğu zaman birden fazla dönme mokunu yemişimdir; ama eskisine dönen garanti belli bir müddet sonra yeniden ayrılııııır. Sen önüne bak, önüne bak... Miktiret bu herifi de. Ex değil Next, next! Hadi canım..." diyorum.

Ve türlü türlüsü ben de mevcut....

Beklerim!

Günün sonunda, ne yazık ki dönüp dolaşıp benim için de 'Kelin macunu olsa..."ya geri dönüyoruz.

Devamı: The Love Guru - 2

VALLA KÜSERİZ, ARABA VERİRİZ!

2009-09-07T21:31:00.000+03:00

Hayatımda gördüğüm en korkunç, en feci, en rezalet reklam... 6 yaşında çocukcağız yapmaz böyle bir şey. Bu nedir?!! Bir saattir ailecek gülüyoruz, gülmeye devam edeceğiz gibi gözüküyor. O kadar bayıldık ki; kesip bir de duvarımıza astık... Her bakan gülüyor, dönüp bir daha bakan kopuyor... Ay hiç güleceğim yoktu da sizinle de paylaşmak istedim... "Araba vermek"...

Reklamın detayı da zaten şöyle:

"Yeni bir İ20, taşınabilir DVD oynatıcı ve binlerce süpriz hediye kazanma şansını yakalayın.

Eğer gelmezseniz valla küseriz, bu güzelim otomobili ve hediyeleri de yukarıdaki Araba veririz."

Böyle...

NE BİR KÜRK İSTER ŞU ŞEN GÖNLÜM...

2009-09-07T09:55:00.021+03:00

Dün salyam sümüğüme karışmış, televizyonun ağır narkoz etkisiyle koltuktan hiç kalkmadan 5. saatimi tamamlamak üzereyken birden gerçek bir animasyon efektiyle kafamın üzerinde o ampulu gördüm...

Neyim var... Mutlu muyum... Mutsuz muyum... Neyim var... Ama benim neyim var... Vücut ısım 36.5 C, nabzım 75... iyi değilim... neyim var.... Büyük tansiyonum 10mm/hg, küçüğü 7mm/hg... Hayati değerler normal... Hastamız anjioyaya hazır... Sünger, keski, neşter....

Buldum!

Aslında Kermit'i özlediğimi zannediyordum bu kadar zamandır; ama özlediğim aslında Kermit değil onunla birlikteykenki Mademoiselle Coco'ymuş!!! Kendimi: Aşık hallerimi, yüksek adrenalin ve seratonin seviyelerimi, bol kahkahalı ve iyimsercik hallerimi özlüyorum! Yani tabii ki kendimi seviyorum ve hatta yalan söyleyemeyeceğim; bayağı bir bayılıyorum ama demek ki ben hayatımda aşk yokken durağanım, tatsızım, keyifsizim... Nispeten yani! Hani ne bileyim gözlerimi de beğeniyorum, seviyorum mesela ama bir güzel rimelimi sürünce daha bir beğeniyorum; onun gibi... Aman dikkat can okuyucu, "yalnız kalamamak" değil buradaki temamız; aşk diyorum aşk... ah ah! Hayırlısı tabii artık... Yalnız lütfen şenlik havasını bozmayalım; buradaki sevindirici haber aslında Kermit'i özlemediğimi anlamış olmamdır. Şimdi bando takımımız eşliğinde korteje coşkuyla devam edebiliriz... Ta ta ta taaaam...

Bu arada dedim ya cuma günü Mavi ve Finn'le şahane vakit geçirdik. Rakı soframıza tabii ki kadın-erkek ilişkileri, aşk, meşk, çiçek, böcek de konu oldu. Bu esnada Finn, üniversitedeyken full time beraber olduğu, part time da beraber yaşadığı kız arkadaşından bahsetti. Kızcağız erkek arkadaşına bir şekilde "hayalindeki adam" tanımını açıklamak talihsizliği göstermiş. Velhasıl, yıllar yıllar sonra biz de eskiiii kız arkadaşının bu tanımını niye beynine itinayla kazımış olduğu hiç anlaşılmayan Finn'den dinleme şerefine nail olduk. Kızcağızın (bu noktadan sonra bu "-cağız" eki hakiki bir değer kazanacak, hissedebiliyorum...) hayalini aynen aktarıyorum, dikkat: "Soğuk bir kış günü birlikte yürürken elleri üşüdüğünde ısıtmak için adamın ceketinin içine soktuğunda "ıyyyy" deyip, rahatsız olmayacak ve hatta "aayyyyy" deyip, şevkat duyacak adam" eşittir bu kızın hayalindeki adam-mış. Finn kızın kimliğini açıklamadı ama tabii biz huuaaaa muaaaa, vah vaaah, falan filan derken yerin dibine soktuk kızcağızı...

Da, sonra ben de istemsiz olarak "acaba bu kadar basit midir?" ve "benim hayalim ne?" üzerine biraz düşünmeye başladım. Ben bilmiyorum mesela, yani bu kadar net bir tanım hiç yapmamışım nasıl birini istediğime dair. Salak mıyım ben... Bilmem. Yani bu eski kız arkadaşın şu andaki durum vaziyetini bilseydik belki daha kesin bir cevap verebilirdik ama.... Neyse. Belki de o kadar armutun sapı, üzümün çöpü diye dolanıyoruz ki işin içinden çıkılmıyor ve tüm bu olay naifliğini yitiriyor ya da belki hiç tanımlamıyoruz diye karşımıza adam akıllı biri çıkmıyor veya çıkanın kıymetini bilemiyoruz... Ay, gerçekten bilemiyorum. Bu kız kadar yalın bir şey ben isteyemem, tanımlayamam, bana uymaz... Ben sadece mutlu olmak istiyorum; mümkünse biriyle ve birlikte ve artık...

HARİKALAR KUMPANYASI

2009-09-05T11:31:00.011+03:00

Guten Tag!

(huhhu... Ich kann spreche Deutsch :))

Bu hafta epey bir yoğun geçti... Tabii Murphy sağ olsun, tatil sonrası durumu için gayet rasyonel, klişe bir açıklaması var...

Bugünlerde ve hatta şimdi Maceo and the Macks'ten bunu dinliyorum...

Perşembe ayrı, dün gece ayrı birkaç lise arkadaşımla buluştum. "Lise arkadaşı" tuhaf... Aradan yıllar geçiyor, siz o yıllara yüz yıllar sığdırıp başkalaşmadan, gelişiyorsunuz ve olgunlaşıyorsunuz; ama bir noktada bir araya geldiğinizde sanki dün gece "yarın ne giyiyorsun" muhabbeti yapmışçasına aynı yerden devam ediyorsunuz. Hatta işin en naif yanı belki aynı insanlarla şimdi tanışsanız birbirinizi sevmeme ihtimaliniz oldukça yüksekken, birbirinizi en saf halinizle tanımış olmanın ve binlerce paylaşmışlığınızın da cepte olmasının etkisiyle yargılamadan, yadırgamadan, içtenlikle kabul edip, seviyorsunuz... Bir anlamda organik tarım gibi diyebiliriz sanırım: "organik ilişki". Çünkü belli bir yaştan sonra, şimdi tanıştığınız insanlarla bu kadar naif, bu kadar katıksız bir ilişki kurma ve en çok da geliştirme şansınız pek yok. Yani kişilerden kaynaklanmasa bile günlük hayatımızın temposu, koşturma, stress, kaygılarımız, ön yargılarımız, önceliklerimiz herhangi bir ilişkiye hak ettiği ölçüde emek vermememize neden oluyor. Kısa özgeçmiş değerlendirmesi, denk kimlik ve tarz doğrulaması, birkaç arkadaş referansı da varsa yakınlaşma şansı doğuyor. Sonunda kazanılmamış; gümüş tepsi içinde sunulmuş bir sürü hormonlu, şişirilmiş ilişkiler yumağının içinde o çoğunlukla ilk lokmada kendini belli eden kazık tadı... Ama organikliğin tadı, harika!

Keyifliydi. Herkes olduğu gibi olabilmenin rahatlığındaydı.

Dün gece Finn ve Mavi ile Asmalı'da, Babylon'un sokağında erken bir rakı, birkaç küçük meze ile bir saniye susmadan nostaljik ve son gelişmeler muhabbeti. Ardından evde duraklama ve sonrasında harika, "gizli bahçe" tadında bir Jazz club olan Nardis. Galata'dan aşağıya yuvarlanıp, kendimizi Alice gibi bambaşka bir diyarda bulduk...

Aynı gün öğlen Time Out'ta okuyup, merak etmiştim... Nardis, ne zamandan beri var, nereden çıktı bilemem ama Jazz club tamlaması beni kalbimin orta yerinden anında vurdu. Galata'ya iniyorsunuz ve kulenin yanından geçerek devam ettiğinizde sağ kanatta Nardis'i görüyorsunuz. İçerisi tıklım tıklımdı ve zar zor kendimize bir yer ayarladıktan sonra şahane bir müzik ziyafeti... Aslında programda dün gece Sibel Köse & Önder Focan & Erdal Akyol Trio vardı; ama sezon açılış gecesi olması sebebiyle piyanoda Kürşad Deniz'i, Melis Sökmen'i, gitarda Cem Tuncer'i de dinleme şansımız oldu. Harikaydı. Galata'dan ıssız, sessiz, çarpık çurpuk yürüyüp kendimizi bambaşa bir yerde bulduk, müzikle beslendik. Web sitesine de girdiğinizde hemen hemen her gün ayrı bir program var. Şiddetle tavsiye ediyorum, tabii Jazz seviyorsanız... Harika!

Buyrun, bu da müesseseden... Nardis'te Sibel Köse

Veeee listemizde hızlı bir çıkış yakalayan son harikamız: Dün gece Eddy'le cici cici mesajlaştık... Harika :)

Bugün çoook yapılacak şey var, çok. Fırlamam gerek. Ama anlatacak daha çok şey var,

Yarın görüşürüz.

EŞOĞLUBEŞKULAK

2009-09-03T16:00:00.007+03:00

Ya zaten benim kadar sabırlı, benim kadar "cool", benim kadar "large" birini bulmuşsun ve üstüne hiiiiç sebep yokken ortada, totonu kasa kasa Dünya ilişkiler tarihinin en klişe cümlelerini de arkana alıp, miktirip gitmişsin; ben her durumda sana tepki vermemişim, duruşumu bozmamışım, sessiz kalmışım bilmem ne... Hala bencilsin, hala saygısız, ahmak, boş beyinlinin tekisin. Hayvan herif!!! Manyak misiiiiiiin!!?=*#!>* Ne istiyorsun yahu, ne istiyorsun?! Amacın nedir, amacıııın?! Hadi hasbel kader çıkıyorduk, ediyorduk; tamam. Hadi fark etmez benim için sebebi; sıkıldın diyelim, korktun farz edelim ya da her ne bok olduysa oldu diye düşünelim, sen miktirip gittin. Tamam, daha ne! Uğraşma, efendi ol, saygılı ol! Ruh hastası... Git tedavi ol.... Dötünden o havanı boşaltsınlar senin tez vakitte! Benim gibi geniş, sabırlı, sakin birini çıldırtıyorsun; hala sana tepki vermiyorum ama içimdeki en büyük arzu arabaya atlayıp, 10 dakika içinde orada bitip, arkandan en beklenmedik anda gelip, dişlerimi sıka sıka iki kaş arasına fiskeyi sallayıp, "Kendine gel!" deyip, yürüyüp gitmek... Geber bok suraklı, mal! Ay yok vermiyorum hiç bir tepki sana! Ver-mi-yo-ruuuum! Eşoğuleşşekbeşkulak!

VICKY CRISTINA MYKONOS - 2

2009-08-31T00:29:00.015+03:00

Yavrular, gıymatlılar! Döndüm...

Mykonos'a gitmeden önce yenilediğim saloncuğumun tam ortasında, Mykonos'tan aldığım harika CD'yi dinleyerek postumu yazıyorum. Alın, bu da CD; bir kısmını dinleyebilirsiniz. Üstelik inanmayacaksınız ama albümde Nil'in Bencil diye bir şarkısı da var.

Mikonos'ta dünya tatlısı Alice isimli bir butiğe girdim. Bizim Bodrum'daki İpekçe'ye çok benziyor. Derken çalan şarkıya takıldım ve kulaklarıma inanamadım: bizim Nil! "O bir bencil bencil... Ama evcil evcil....". Döndüm ve butikteki adamcağıza "ama bu Türkçe" deyince, o da hemen Türk-Yunan kardeşliği konu başlığını nabzıma şerbet olarak iade etti. Velhasıl, ben de kendi ölçeğinde bir müzik meraklısı ve toplayıcısı olarak CD satan bir dükkandan koşarak satın aldım. Zaten albüm Yunanistan'da Kosmos diye bir radyonun toplaması. Tavsiye ederim...

Eveeet.... Şimdi bir önceki yazıma bir göz attım nerede kalmışız diye: En son kön kön yatıyormuşuz güneşin altında efenim. Ah neyse, moodu düşürmek yok; söz.

Cuma Nammos'tan ayrılıp, akşam üzeri otele döndük. Temizlendik, süslendik ve ben aynanın önünde saçlarımı kuruturken dalıp gittim. Kızların seslenmesiyle kendime geldim: "Nereye daldın öyle?!". "Hiiiç, dalmışım" dedim ama Kermit'i düşünüyordum. Hep düşünmüyorum aslında; ama artık sadece "Keşke o da burada olsaydı" anlarında aklıma geliyor. Manzara nefis olduğunda, içki tatlı olduğunda, ortam neşeli olduğunda, ben güzel hissettiğimde... Şimdi! Kafamı dağıtmak için odadan ayrılıp, kızları beklemek üzere bara geçip, favorimi ısmarladım. Derken yarım saat boyunca beni kesen bir cengaver, sonunda yan tabureme gelip, barmene dönüp, Kermit'le eski ve güzel günlerimizde bin bir anısı olan Jager'i ısmarladı; gözümü kapatıp, kalkıp uzaklaştım.

Cuma akşamı da Katrin isimli, ara sokakta çok cici bir restoranda yemek yedik; daha doğrusu dünyayı yedik. Dolmalar, avakodolu bilmem neli karidesler, bin bir çeşit yeşillik, çeşitli balık mezeleri, güveç, balık, pasta, krischte bekletilmiş vişneli dondurması üzerine devam limoncello, sakız likörü ve cosmopolitan, mojito gibi gibi giriş gelişme sonucu tek bir yerde yaptık. Tabii şen kahkahalarımız masamızdan hiç eksik olmadı. Yeniler, eskiler, sonsuz sevilenler; dolu dolu dedikodu... Sonra da çıkıp Aiyan barda son içkilerimizi de yuvarladık. Derken yan masamızda oturan yaşları bizden ileri iki Yunan çiftten biri döndü ve "Siz Caprice'te dans eden Türk kızısınıııız" dedi heycanla (rezalet!). Derken üç beş kelam sohbetten sonra anladık ki: Bunlar Atina'da yaşayan gayet doğru düzgün bir karı koca ve diğer çift arkadaşlarıyla Mikonos'a tatile gelmişler. Bize üç beş yer tavsiye ettiler. Ama o kadar tatlı, o kadar sıcaklardı ki kısaca bile olsa paylaşmak istedim. Yunanlarda da ortalama bir tip var; ama nereli olursa olsun ortalamayı bozan Dünya'lılarla karşılaşmak umut verici... Gecenin sonunda otelimize dönmek üzere tıngır mıngır taksi durağına çıktık.

Mikonos'ta sadece 30 tane taksi var. O yüzden bir zamandan sonra onlar sizi tanıyor, siz de onları... Sürekli rast geldiğimiz Dimitris bile bizi görünce yüzünde güller açtı ve sanki kırk yıllık arkadaşımız gibi bizi sağ salim evimize bıraktı.

Cumartesi de aslında Super Paradise isimli bir beache gitmeye çalışırken kendimizi Paradise diye zottirik bir başka beachte bulduk. Sanırım başındaki Super'in gitmesiyle siz şimdiden manzarayı gözünüzde canlandırmışsınızdır diye düşünüyorum. Her neyse, sabah sakin sakin şezlonglarımızda bir sağ, bir sola dönerken ben bir noktada uyuyakalmışım; gözümü akşam üzeri bir açtım ki dip dibe olan mekanların her birinde bambaşka ve alakasız gümbür gümbür müzikler geliyor, küçücük kızlar buldukları her şeyin tepesine çıkmış dans ediyor, ortalık mahşer yeri gibi... Pılıyı pırtıyı topladığımız gibi oradan bir çırpıda ayrılıp Ornos'a döndük. Bir şeyler atıştırıp 5 Pina Colada, 4 Bloody Mary, 3 kadeh şaraplık bir kümülatif tüketimin sonunda saat 9'da denize girip, mayhoş mayhoş gülüp eğleniyorduk. Derken bir anda yanımızda Mark diye bir tip beliriverdi. Mark, Fransız olmasına rağmen aksanı gayet düzgün İngilizce konuşan ve son birkaç senedir Hindistan'da yaşayan enteresan bir tip: Bize birkaç dakika içinde Yoga, Çakra, Enerji, Karma gibi konulardan söz etti ve hepimizin en çok ihtiyaç duyduğu, tatilimizin son anında "Her şey olacağına varır"ı işledi ve yanımızdan ayrıldı... İlginçti.

Akşam da acayip güzel Interni'de yemek yedik. Dekorasyon, ortam, insanlar, müzik şahaneydi. Ve Jackie O, Babylon (bizimkiyle alakası yokmuş ama ne hikmetse logoları bile aynı... cık cık cık) gibi barları şöyle adet yerini bulsun diye dolanıp, kuzu kuzu otele döndük.

Bu arada merak edeniniz varsa Eddy'cimle çok ara sıra mesajlaşıyoruz. Hasbel kader İstanbul'da yaşıyor olsa hayatta kaçırmak istemeyeceğim bir tip olurdu; kör talih! Yani bundan 10 sene önce böyle bir vaziyet olsa kesin saftorik saftorik kaptırıp gitmiştim ama yaş gereği rasyonel davranmaktan başka yapacak bir şey yok.

Pazar yani bugün de ben tek başıma döndüm ve dediğim gibi İstanbul'un gümbür gümbür enerjisi içimde, tatlı tatlı evimdeyim... Bu tatil o kadar iyi geldi ki kendi kendime söz verdim: Bu moodu kaybetmeyeceğim... Ne de olsa her şey olacağına varıyor...

VICKY CRISTINA MYKONOS - 1

2009-08-28T19:11:00.008+03:00

Kalimera!

Yıkım sonrası tamir ve tadilat işlerine son gazla başladık... Hadi bakalım! Ayrılığın hissi moktansa, bunalıma gömülerek kendini acıklı, canlı cenaze hissetmek bence daha da moktan... Velhasıl işlere gömüldüm; evin şeklini şemalini tamamen değiştirip, yenilemelere giriştim; yüksek topuklarım, rimelli kirpiklerim ve tazecik yanaklarımla sokağa çıkıyorum; arabamı yıkattım; bol bol sosyalleşme ve türlü çeşitli etkinliğe katılım programlarıyla beynimi doldurup asla boş kalmamasını sağlıyorum. Tavsiye ederim, genel olarak işe yarıyor... diyelim.

Derken çok ani bir gelişmeyle geçen hafta, cumartesi günü zaten Mikanos'a farklı sebepler ama aynı temayla giden iki arkadaşımın tatil programına kamber olarak dahil oldum. Çarşamba öğleden sonra geldik... Mikanos'a ayak bastığımız an itibariyle fonda Woody Allen'ın en son filmindeki "Barcelona" şarkısı dönmeye başladı. Sanırım ben bu durumda nevrotik Penelope'yim; ama yapacak bir şey yok... Tabii ki filmin konusuyla genel olarak bir ilgimiz yok; ama bambaşka üç karakter, bir arayıştalar ve o Barcelona yolculuğunun yüzeyde görünmeyen hayati bir amacı var... Öyle işte...

Mikonos çok güzel. Yani bir yandan çok Türkiye: deniz, ambiyans, müzik, tarz, kültür, yemekler vesaire çok denk ama kılıfına daha fazla medeniyet, temizlik, görsel zevklilik ve rahat iletişim ekleyip hayal edin. Yunanlılar da Türklere bir tık Italyan tutkusu ve gürültücülüğü ile bir tık Fransız burnu havadalığı eklenmiş hali.... Özetle, keyifli çok; biraz pahalı, insanlar güzel... Topiş topiş beyaz slip donu dötünden fırlamış gayler el ele de yürüyor, oblig oblig herifler ve taş hatunlar da...

Çok sevgili okuyucular, sıkılmayın, konsantre olun; çok kısa neler oldu bittiyi de özetleyeceğim...

Çarşamba zaten öğleden sonra, Mikanos'un merkezine 5 dakikalık mesafede olan Ornos koyunda MykonosAmmos otele giriş (Web sitesinde fotoğraflar fazla kön kön, siz abartı payını çıkartınız efendim) sonrası hemen otelin önündeki plajda 1-2 saat yolculuğun yorgunluğunu atmak üzere uzandık. Nasıl bir rüzgar, nasıl bir rüzgar: Bütün vücut komple tavuk dötü olarak dolaşıyoruz... Zaten yağsız, tuzsuz ben, gecesini geçtim; gölgede iki büklüm, zavallılar gibi oturmak zorunda kalıyorum. Her neyse, sonra bir duş, hızlı bir hazırlanış sonrası Mikanos'un içinde Belvedere Otel'de, Matsuhisa restaurant'ta harika suşi ve şarap keyfi ile aşırı doz kız muhabbetinin samimiliğiyle neşemizi bulduk. Yemek sonrası Mikanos ara sokaklarında keşfe çıktık. Ben o kadar üşüdüm ki bir noktada alakasız bir dükkandan "University of Athens" yazan, uyduruk bir sweatshirt alıp altı kaval, üstü şişhane bir turist olmak zorunda kaldım. Derken mantıklı bir saatte otele dönüp, güzel güzel uyuduk.

Perşembe, yani dün, önce biraz denizde takıldık ve fakat o kadar cümleten "heal" tatilindeyiz ki kendime geldiğimde gerçekten Mikanos sokaklarında 5 saattir alışveriş yapiyorduk: torbalar, torbalar, torbalar... Ben kendime şahane bir uzun elbise ve kötü dönemin uğur sembolü olarak bir kolye aldım (başka bir yazımda bunun anlamını izah edeceğim bir ara, unutturmayın...) Tabii ben navigasyon sistemi gibi oldum bu sayede: Ayaklı harita gibiyim artık. Sonra 9 gibi otele dönüp, hemen bir toparlamaca sonrası once Caprice' te yemek, uzo derken ben masaların tepesinde göbek atıyordum. Normalde beni kaldırabilene aşk olsundur, fakat içime dansöz cini girdi; vallahi sarhoş marhoş da değildik. Yunanlılar, bizler, turistler; göbekler, halaylar, allah allaaah.... Sonrasında da bir tık yandaki Caprice bara geçtik. O Caprice bar ne öyle, demişlerdi de anlayamamışım: Perfume filminin son kareleri gibi... Değil dil bilmek, dilsiz olsan ne olur: Hiç ihtiyacın yok, doğrudan konuya girme teması buram buram atmosfere hakim... İçeride biraz fazla kalsan, çok affedersiniz döt, baş kalmaz. Örnek veriyorum, bardan içki almaya calışsanız, oradan biri saçınıza dokunur, manyağın biri burnunuza "pıt" yapar, biri zaten yakın takip hazır ol duruşuna geçmiş olur; misal... Velhasıl, biz de hemen yanındaki daha ferah ve cici, Semeli'ye geçtik. Böyle böyle, kendi halimizde efendi gibi takılırken, bir şekilde öhhö öhhö çooook tatlı bir çocukla tanıştım: adı Edward. Yok yok, o değil, heyecan yok! (Bakınız: Isır Beni Edward) :) Ya bayağı tatlı, yani öyle bardan bi oğlan buldum gibi değil, epey doğru düzgün bir tip. Yani "arkadaş olursun onunla normal şartlarda da" tipi... Çocuk dedim de kendisi hiç göstermeyen bir 38'lik, çipil olmayan gayet hoş hoş bir Alman. Munich'te yaşıyor ve finance-based bir iş yapıyor. Tatlı, acayip muhabbet, kafa, seker, kibar. Sabah 6'ya kadar koyu muhabbet... Bugün de son günleriymiş, yarın San Torini'ye geçeceklermiş. Biraz önce "poke" amaçlı mesaj da attı. Bakalım belki bu akşam görürüm. Görmezsem de çok önemli değil aslında... Yine de "Dünya küçük, Mikanos ondan da küçük" Edward'cım, gülüm... Eğer kayda değer bir durum olursa, bir ara Edward'ı daha da uzun anlatırım.

Bugün de Psarou koyundaki Nammos beach'teyiz. Bak burası biraz kön kön işte... Altımız kuru, karnımız tok, keyfimiz yerinde; terli terli su içip, koşmuyoruz... Merak etmeyin! Güzel insalar, harika deniz, hoş müzik, yemek içmek... Şimdi hemen Robbie Williams'ın esmer ve Yunan versiyonunu hayal edin; yanımda yatıyor ve sırtında, tam omuz hizasinda karakteristik harflerle "dolce vita" yaziyor... İşte böyle bir hayat nasıl tatlı olmasın ki zaten...

GİTTİ

2009-08-24T11:18:00.002+03:00

Ve gitti... Neredeyse bir hafta olacak (tamam, tamam yuvarlama yönetimi ile kayıtsız durmaya çalışmayacağım; gideli tam 5 gün oldu.) Başlangıçta hiç bir duygu tepkimesi vermeden; kafamı, kalbimi, beynimi, ruhumu başka yönlere çevirerek, hep dolu ve meşgul tutarak gül gibi geçinip gidiyordum. Taa ki düne kadar...

"İyi misin"...
"iyiyim. sen?" (İyiyim tabii nolacak, öldük mü sandın... Hıyar. Hem niye arıyorsun, ne istiyorsun. Düşüncesiz... Yine düşüncesizsin. Yine düşünmüyorsun beni arayarak nasıl bir etki yaratabileceğini... Niye düşünmüyorsun, niye, niye, niye... Niye arıyorsun, ne istiyorsun?!)
"Ben de iyiyim. Seni merak ettim."
"İyiyim, iyiyim.. Erkenciyiz galiba bu sabah." (Neyi merak ediyorsun... Sabah sabah...)
"Dün gece biraz fazla içmişim; erkenden gözümü açtım işte."
"Anladım... Sen deniz kenarında mısın; rüzgardan duyamıyorum?" (Aman iyi mok yedin. Al işte güle, içe, oynaya böyle yaşarsın yüz elli sekiz yaşına kadar bohem manikürcülerle... Cevap vermiyorum bu saçmalıklarına...)
"Yok, arabadayım. Kahvaltı için bir şeyler almaya çıktım.. Belki dışarıda kahvaltı ederim.. Acaba bir şeyler mi alsam.. Yok yok en iyisi dışarda........"
...
...
"Konuşuruz sonra tamam mı?!"
"Tamam. Hadi bay bay" (Kahvaltı... Gelsene, beraber edelim... Yok yok vazgeçtim; sen git zift ye!"

Aslında her şeyin bu kadar kolay tüketildiği zamanlarda; o da bırakmayı tercih etti... Amacı ne bilemiyorum: daha özgür olmak ne demek anlayamıyorum. Daha fazla içmek, daha fazla gezmek, daha fazla arkadaşla beraber olmak, daha fazla salak karıyla birlikte olmak; heyecan, özgürlük, bireysellik?? Nedir, bilemiyorum... Hem kıyıda, köşede bir yerlerde durup, öylece kalayım; ama bir "derin" ilişki içinde devinmeye çalışmayalım.... Saçmalığın dik alası; günümüzün lime lime edilmiş en büyük geyiği...

Hem ne fark eder. Benim için gitmiştir... Bitmiştir. Sebep fark etmez; sonuçta geride kalacak.

Ne tuhaf. Bir insanı en yakın çemberinizin tam ortasına koyup, onunla belli bir süre çok naif bir ilişki kuruyorsunuz ve ansızın o insan en uzak çemberlerinizden birine upuzun bir atlama yapıyor. Travmatik!

Bir varmış, bir yokmuş...

Ama olsun iyi ki bir ara var olmuş... Detaycı, duyarlı, bencil, tekil, hazır cevap, her yemeği yemeyen, özenli, zevkli, zeki, titiz, yetenekli, takıntılı, inatçı, dediğim dedik, yalan söyleyemeyen, komik, her şeyi eleştiren, tahammül edilmesi güç, sabırlı insanların sabrını taşıran, az susan, bir tanıyan pişman; bin de tanımayan... Uzun lafın kısası, güzel zamanlarımdan tanımaya değer bir insan geçti ve gitti... Gitsin.

Bizim tatlı Krem Şanti, anlı şanlı Kermit Kurbağa'ya dönüştü.

Hem unutmak hem de unutmamak için yazıyorum...

NORMAL

2009-08-19T17:08:00.000+03:00

Hani küçükken el kızartmaca diye bir oyun oynardık ya... İki kişi karşılıklı oturur, biri ellerini diğerininkinin altına koyar ve göz göze durmak suretiyle "çaaaat" ellerine vurmaya çalışır; kaçırabilirse kazanır, vurursa kaybeder vesaire vesaire gibi gerizekalı, sıfır düşünce gerektiren, tamamen reflekse ve panik ataklığa dayalı güzide bir çocuk oyunudur. Neyse, bu oyunu belli bir müddet oynayınca o eller kıpkırmızı olur, karşınızdakinin cüssesiye doğru orantılı olarak löp löp çiğ et görünümü de alabilir; ama bütün bu acıklı manzaraya rağmen acı hissiniz azalır da, sonlara doğru neredeyse bir şey hissetmeyecek vaziyete gelirsiniz...

İşte böyle... Şimdi acıların kadını Ceylan modeli "gelen vurdu, giden vurdu" arabeskini yapmayacağım, hayır hayır... Ama olayın hissizleşme kısmı gerçek. Sanırım bu hissizleşme salatası sadece aşk-i, meşk-i konular için geçerli değil.

İnsan iş hayatında da anormal derecede hissizleşebiliyor. Mesela yanınızda bir tip oturuyor, aslında içten içe siz onun ümüğünü tek hamleyle sıkıp, öldürmek istiyorsunuz; ama yine de son derece samimi bir ifadeyle oturup, içtenlikle söylediklerini dinliyorsunuz.

Aşkı, iş hayatını da boş verelim... Yolda yürürken hödüğün biri size sulanıp, laf attığı ya da en basiti gözüyle, kaşıyla taciz ettiği zaman bile sanki hiiiiiiç bir şey yokmuş edasıyla kafanızı önünüze eğip, yürüyüp yolunuza gidiyorsunuz. Keza memleketimin trafiği de benzeri bir model: manyağın biri sizi sıkıştırdığında, siz sanki güney sahil şeridinde direksiyon sallıyormuş ifadesyle sürüp, devam etmeyi tercih ediyorsunuz, genelde.

E artık konusuna, komşusuna, ekonomisine, politikasına hiç girişemeyeceğim bu psikolojiyle ama siz anladınız...

Yılar, yıllaar yıllaaar sinirlerinizi tamamen alıyor, işte böyle bir et parçasına dönüşüveriyoruz. Vah vah...

Bugünlerde "iyi misin" diye soruyorlar. "Normal" diye cevap veriyorum.... Valla gayet normal.

AMAAAAAN

2009-08-18T10:44:00.003+03:00

YENİDEN

2009-07-10T15:57:00.002+03:00

Yazamıyorum...

Değil yazmak; ben gibi uyuyamıyorum, düşünemiyorum, okuyamıyorum, çalışamıyorum... Bu kadar mutluyken hiç bir şey yapamıyorum. En son postumun hemen arkasından neler olmuş neler...

Aslında çok isterdim paylaşabilmeyi: güzel Amsterdam günlerini, harika Hırvatistan seyehatimizi, sezonsal festivalleri, ev yapımı köfte mangal muhabbetini, Büyükada bisiklet turlarını, Ankara'daki baloyu, geceyarısı mozaik pastasını, tahin pekmezi, pazar sabahı kreplerini, wasabi ve soya kokan sushi seanslarını, rakı balık kaçamaklarını, oyuncak arabaları, müzik kutusunu, kelle paçayı, konserleri, içkileri, profesörü, fotoğrafları, şarkıları, çiçekten taçlarımı; her şeyi, dengeyi, huzuru, mutluluğu...

Yazamıyorum; ama yaşıyorum.

118. ME N' MA RADIO

2009-04-27T10:12:00.000+03:00

Bırakıyorum, özellikle de bu aşna fişna işlerini... Kenarda köşede üfürükten üç beş kuruşum birikiyor… Öyle TOKİ'leyim, emekliliğe takılayım, zart zurt alıp satayım gibi yatırım yapacak kadar da büyük değil, ama ileride lazım olur psikolojisi ile tutuyordum; ki gereksiz bir hareket yaptığımı da anladım. Onun yerine bu parayı bundan sonraki seyahat masraflarım için harcamaya karar verdim ve böylelikleee 80’ime geldiğimde al yanaklı, kırmızı dudaklı, kırış buruş bir teyze olup “her Avrupa başkentinde bir sevgilim var” diyebileceğim…

Da ba dee da ba doo....I don't stay out late.. don't care to go... I'm home about eight.. Just me and my radio...Ain't misbehavin' savin' all my love for youuuu.....

117. DÖNEM DÖNEM

2009-04-26T23:31:00.001+03:00

Üzgünüm ama mutsuz değilim...

Hayatımın bambaşka bir dönemindeyim artık... Fatih Sultan Mehmet 1453'te İstanbul'u fethederken, ya da Fransız orta sınıfı ayaklanıp 1789'da Fransız İhtilali'ne sebep olurken muhtemelen yeni bir çağ başlattıklarını o sırada bilmiyorlardı... Benim "Yeni Çağ"ıma kim ya da neler sebep oldu; bilemiyorum... Ama bir şekilde artık hiç bir şey eskisi gibi değil, hem de hiç bir şey ve en çok da ben... Daha "büyük" olmam, daha olgun ve akıllı olmam gereken bir dönemdeyim artık. Hem bir şeyleri fazlasıyla düşünmem; hem de başka bir şeyleri artık hiç düşünmemem, umursamamam gereken bir zaman.... Zor: çarkı çevirip, Lost adasının yerini haritada değiştirir gibi programı tek tuş indirip, başlatamıyorsun.

Durgunum...

Yememiş, içmemiş; giydirilmiş emanet hayatımın rutinliğinden çaldığım zamanlarda kendimi yeniden tanıyor, yeniden dinliyor, anlıyor ve en baştan tanımlıyorum. Bazen en ufak aksilikte, eve koşup, yorganımın altına saklanmak istiyorum... En küçük hayal kırıklığında küsüp, köşeme çekilip omuzlarım sarsılarak ağlamak istiyorum...

Aslında hiç kimse değil, kendi kendimi üzdüm yine bu akşam: Her zaman ki gibi! Hep "Her şey çok güzel olacak" motivasyonuyla adım atmaktan, her seferinde geldiği gibi almayı unutuyorum...

Susuyorum; anlatacak bir şey yok...

Vazgeçmedim; ama mücadele etmiyorum, istemiyorum. Belki ezberlemişlikten, belki umutsuzluktan ya da basitçe kendimi koruma psikolojisinden; ama mücadele edemiyorum. Etmekten bunalmışım çünkü, eskidenmiş "dediğim dedik, çaldığım düdük" hallerim. Yeni çağımda artık sadece L demeden bile leblebiyi görüp, ya da gördüğümü düşünüp, susuyorum. Beynim, kalbim, ruhum yorgun... Vazgeçmedim, kabullendim...

Şimdi elimdekine, avucumdakine bakıp oyalanıyorum; gelir ve büyür de gözüme, gönlüme ışırlarsa ne ala... Yoksa da hayat böyle geldiği gibi geçecek, buna da şükür: aç, açıkta değiliz ve sağlığımız yerinde...

iyi pazarlar ve iyi haftalar,

116. KARŞI PENCERE

2009-04-25T14:36:00.000+03:00

Sıkılınca siz de camdan dışarı bakar mısınız hiç?!

Oralarda kimler var, kimler yaşar, neler görür, neler bilirler?

Bir hayat var, benden ve senden başka; insanlar da var, kendilerine göre yaşıyorlar...

Farklı yaşamlar da, bambaşka evlerde, benzer pencerelerden, aynı gök yüzüne bakıyoruz; hayatımız devam ediyor!

115. CACIK

2009-04-24T23:35:00.000+03:00

Cuma akşamı İstanbul klasiği: Normal kapasitesinin en az iki katı dolu tıklım tıkış bir mekan, bırak sohbet etmeyi ve dans etmeyi kendi iç sesini bile duyamadığın avaz kıyamet bir müzik ve kolunu kaldırıp da içkini bile zor yudumladığın kişi başına düşen alan metrekaresi... Altında ve üstünden devamlı tepsi ve sandalye ile geçen garsonlar.... %95'i sarışın ve acayip göğüs dekolteli, gökdelen topuklu küçücük primadonnalar; boşanma davaları bir senelik zaman dilimi içinde gerçekleşmiş olması muhtemel koca koca küçük adamlar...

Vıcık vıcık, leş, boş diyaloglar da gırla... İbret-i alem ne kadar sosyolog, antropolog varsa bulup getirmeli, incelenmeli... Anneler, babalar "kötü örnek" somutlaması için çocuklarını da özellikle alıp, gelmeli...

İçim sıkıldı..

Vah vah...

114. HAYIRDIR İNŞALLAH... HEY!

2009-04-23T09:53:00.000+03:00

Bugün her şey bi başka sanki...

Uykum kaçık, iştahım yok, elim soğuk; kalbim sıcak!

Yüzümde de kocaman nedensiz bir gülümseme var.

Güneş sanki daha çok mu parlıyor?!

Evet, evet havalar güzelleşiyor... :)

113. Bİ ŞARKI

2009-04-22T16:52:00.002+03:00

Bu kadar şarkı söylemeye bayılıp, en büyük fantazisi bir gün milyonların oluşturduğu çılgın kalabalığa şarkı söylemek olan bendeniz ne yazık ki kulağı olmayan ve ses telleri bu arzularla tamamen ters orantılı çalışan bir vücuda hapsolmuş durumdayım! ah aah...

112. HER GÜN

2009-04-21T11:34:00.000+03:00

Her sabah beni diğerleri gibi saat 6.00'da yataktan kaldıran ve afyon patlamamış, tek gözü kapalı yollara döken, akşama kadar dilim dışarıda eşek gibi çalışmama sebep daha da fazla başarı elde etme hırsı değil; güzel keşifler ve yeni şeyler öğrenmenin heyecanıdır. Günlük karelerde de diğerlerinin yanında sırıtışım ondandır...

111. BENİM GİBİ

2009-04-20T09:21:00.000+03:00

Birileri,

her türlü meyve ve sebze, zeytinyağlılar ve balık gibi hafif ve sağlıklı yiyecekleri tercih ettiğimi; ama kırmızı etten ve yağlı yemeklerden pek haz etmediğimi ve junk food hayatta yemediğimi,

kokulara karşı zaafım olduğunu ve çeşitli sabunları, doğal aromaları, kremleri ve baharatları çok sevdiğimi; hatta boş vakitlerimde bu tip dükkanlara girip, vakit geçirmeye bayıldığımı,

Blues, Soul ve Jazz başta olmak üzere müziğin her türlüsünü sevdiğimi ve takip ettiğimi; buna rağmen herhangi bir alet çalmak ya da şarkı söylemek gibi konularda inanılmaz derecede yeteneksiz olduğumu,

vakit buldukça seyahate bayıldığımı, hatta bavul yapma ve açma işinden pek bir zevk aldığımı,

çiçeklerden en çok laleyi sevdiğimi ve kesinlikle botanik insanı olmadığım için saksı çiçeklerine asla bakamayıp, birinci haftanın sonunda bir şekilde öldürdüğümü,

kitap okumayı sevdiğimi ve her gece yatmadan önce ortalama on sayfa okumaya çalıştığımı,

bomboş vakitlerimde 2-3 bilinmeyenli denklemler başta olmak üzere matematik problemleri çözmekten keyif aldığımı;

bazen de evde vakit geçirmeyi sevdiğimi, hatta herkesi eve toplayıp hep beraber vakit geçirmeyi sevdiğimi,

şarapla ilgili her şeyi,

renklerden mor, yeşil ve kırmızıyı sevdiğimi; ama genelde kendime siyah veya beyaz renk kıyafetler aldığımı;

ayakkabı takıntım olduğunu,

film seyretmeye bayıldığımı, evde koca bir DVD koleksiyonum olduğunu,

spora haftada birkaç kere gitmeye çalıştığımı ve önem verdiğimi; buna rağmen kayak, yüzmek, yelken ve benzeri aktiviteleri sevmediğimi,

eleştirilmekten, önemsenmemekten ve düşüncesizlikten hiç hoşlanmadığımı;

herhangi bir şey yaratmayı ve bunun için de yemek, resim ve bazen de takı-toka yapmayı sevdiğimi,

scrabble, tabu, tavla ve benzeri oyunları oynamaya, kazanmaya da bayıldığımı,

kahve tutkunu olduğumu ve sade içmeyi sevdiğimi,

ellerimi çirkin bulduğumu,

hediye almaktan çok vermeye bayıldığımı,

arada Intouch, People gibi haftalık yabancı dergileri alıp, okumayı sevdiğimi,

genelde geç kaldığımı ama eski yıllara göre zamanlama konusunda artık daha iyi olmaya başladığımı,

çoğu zaman ayağımı sallamadan uyuyamadığımı; ama uykumun da oldukça ağır olduğunu ve top patlatsalar bile uyanmadığımı,

günlerden en çok cumayı sevdiğimi,

renk uyumu ve düzen konusunda takıntılı olduğumu,

başta para olmak üzere ne kadar çabaladıysam bile asla hiçbir şey biriktiremediğimi,

bir yerlerde fazla oturamadığımı,

dans etmeyi sevmediğimi, beceremediğimi düşündüğümü,

asabiyet, agresiflik ve negatiflikten feci şekilde rahatsız olduğumu, böyle ortamlardan bir şekilde hemen uzaklaşmaya çalıştığımı,

karanlıktan korktuğumu,

parfüm değiştirmediğimi, devamlı değiştirip duran ya da aynı dönemde birden fazla koku kullanan kişileri asla anlayamadığımı,

yaz mevsimini sevdiğimi, kış mevsimini de genelde hep nezle ve grip ile geçirdiğimi,

dondurmaya bayıldığımı; ama çikolatalı ya da sütlü dışında başka hiçbir çeşit yemediğimi ve a.o.ç.'ye bayıldığımı,

arada çikolata krizine girdiğimi, favorimin de portakallı bitter olduğunu,

herkesi olduğu gibi kabul ettiğimi, insan ayırt etmediğimi ve kimseyi değiştirmemeye çalışmak gerektiğini düşündüğümü,

“mevcut anı keyifle yaşama”nın önemine ve “sonunda her şeyin olacağına vardığı”na inandığımı,

yaz veya kış fark etmeksizin evde cam açtığımı,

yükselenimin Yengeç olduğunu,

turkuaz, mercan, yeşim, inci gibi yarı değerli taşları sevdiğimi,

beyaz altın ve gümüş takmayı sevmediğimi; sarı renk tercih ettiğimi,

telefon numarası hayatta ezberleyemediğimi, ama isim ve tarihler konusunda inanılmaz bir hafızaya sahip olduğumu,

"motion sickness"ım olduğunu ve araba, otobüs, tekne, uçak fark etmeksizin, hatta salıncak da dahil her vasıtanın feci tuttuğunu,

belirsizlikten rahatsız olduğumu, kolay karar verip, zor pişmanlık duyan biri olduğumu,

yani beni, artık hiç bir şey anlatmama gerek kalmadan, olduğum gibi bilsin ve anlasın istiyorum...

110. BAHAR TEMİZLİĞİ

2009-04-19T18:34:00.000+03:00

Geleneksel Mademoiselle Coco Bahar Temizliği Haftası başlamıştır!!

Dün bir anda televizyon sabah sabah televizyon karşısında pineklerken bir anda "geldiler" ve kütüphaneyi indirmek suretiyle çalışmalara başladık. Arkasından da mutfaktaki bir çekmece ve baharat/erzak dolabı elden geçti... Biraz her yer rezalet ve "ayak ayak"ta şimdilik, ama hafta bitmeden pırıl pırıl, mis, pak bi evim olacak! Hihho...

109. HER ŞEYİ BİLEN KADIN

2009-04-18T15:53:00.000+03:00

Teknoloji sağolsun devir e-marketing devri.. Bayılıyorum özellikle hızlı tüketim markalarının, kendi sitelerinden ayrı olarak dönemsel kampanyalarında sanal dünyadaki yaratıcı işlerine...

İşte bir tane de Lipton'dan... Çok tatlı; rolleriyle, sesiyle, haliyle, tavırlarıyla bir nevi ailemizin ferdi Şenay Gürler'le çalışmışlar onlar da...

Sahiden de biliyor... :) www.herseyibilenkadın.com

Veee yeri gelmişken birkaç güzel iş daha: :)
Sergen'le langırt oyna - http://www.futbolayenidenbak.com/
Tezahürat gönder! - http://www.turkcellsuperlig.com.tr/
Kısa film - http://www.schhh.com.tr/

108. HER GECE YATMADAN ÖNCE, HER SABAH AÇ KARNINA

2009-04-17T19:24:00.000+03:00

Öyle artık "bir yer var uzakta" değil; yanı başımızda ve burnumuzun dibinde kadınlar etekle dolaşamıyorlar. Daha birkaç sene önce bir kız öğrenci etek boyu yüzünden acımasızca toplum tarafından kezzap cezası aldı, bacakları yandı... Birkaç Ana Haber'de rastladık, sonra unuttuk... Biz unuttuk ama o kızcağız ne yaptı acaba? Şikayette bulundu mu?? O gerici, serseri oğlanın yanına kaldı mı?! Hakkını aradı mı bu kız? Hayır, kesinlikle aramamıştır, sindirilmiştir!

Çünkü burası bir başka diyar, bir başka sistem... Bugün akademisyenlerin, çağdaş yaşam destekçisi dernek başkanlarının, askerlerin, sanatçıların, aydınların "bölücülük ve terör örgütü kurma" suçlamalarıyla apansız kapıları çalınıyor, evleri didik didik ediliyor. Her biri "yaka paça" ceza evlerine götürülüyor, sorgulanıyorlar... Biz hiç birimiz ise anlayamıyoruz: Uyuşuk beyinlerimizle her akşam klişeleşmiş 5-10 dakika reklam arası gibi, "Ergeneken Özel Programı" tadındaki günlük gelişmeleri dinliyoruz, narkoz altındaki korkularımız ile herhangi bir tepki veremiyoruz.

Öyle ya, bizim anne-babalarımız 80 öncesi bizim yaşlarımızdayken "sıkı yönetim" ile dizginlendiler: okulda belki aynı sırayı paylaştıkları arkadaşları ortalardan ansızın kayboldu, geceleri birilerinin evlerinin basıldığını duydular, asker okullarına silahla indi, polisin siyasi görüşlerinden dolayı birilerine karanlık bir yerlerde işkenceler yaptıklarını işittiler, herkese ve her şeye şüpheyle yaklaşır oldular, gözlerini yummayı öğrendiler ve bizleri de sarıp, sarmalayıp, esirgediler. Biz ise kendi tarihini ancak 1938'e kadar anlatan; Dünya'nınkinden bir haber tutan bir eğitim sistemiyle yetiştirilmiş kuşaklar olarak uyutularak büyütüldük, büyütülüyoruz... Sonra bugün TÜBİTAK için Antalya'da 4 lisede yapılan bir araştırmada canım ülkemin gençleri 50 Cent'i kendi adları kadar iyi bilirken, Kenan Evren'i (ortalamada %80'i) tanımayınca şaşırıp, kalıyoruz... Çünkü Deniz Gezmiş ismini biz ancak rating yapan bir dizide rastladığımız için hasbel kader öğrenebiliyoruz. Hoş, zaten TÜBİTAK da Darwin'in teorisini bir yandan buruşturup, çöpe atabiliyor.

O koskoca, "istemem yan cebime koy" zihniyetiyle yaklaştığımız Amerika, Dünya'nın en büyük insanlık katliamı Hiroşima ayıbına bile sahip çıkıyor, üzerine filmler yapıyor; ama biz ise birileri canım ülkemin Atatürk'üne, bayrağına, marşına uymayan ifadeler içeren videoları siteye yükledi diye, bu ülkenin vatandaşları olduğumuz için YouTube'a girmekten men ediliyoruz. Bütün Dünya bize gülüp, geçerken; bizim başbakanımızın yorumu "Ben giriyorum, siz niye YouTube'a giremiyorsunuz ki??" oluyor... Tam Türk işi!

Gazeteci ve yazar Bekir Coşkun'un allem kallem yapılan Cumhurbaşkanı seçimlerini "O benim 'Cumhurbaşkanım' olmayacak" başlığı ile köşe yazısında eleştirdi diye "O zaman Türk vatandaşlığından çık" cevabı ile kovalanıyor. Yetmiyor, dert yanan bir vatandaş "Hadi ananı al git buradan" diye sindiriliyor, yaka paça uzaklaştırıyor. O çıtır çerez geliyor, Davos'larda "One minutes ulan" ile İsrail Başbakanı Olmert'i al aşağı ediliyor. İşin en komiği de yumurta skandalları bile halı altına saklanıp, temizlenen çok şükür sağlığı pek yerinde bakanımızın, hık deyip burnundan düşürdüğü oğlu bu sefer de Türk Patent Enstitüsü'ne başvurup "One Minute"ı marka ve tescil ettirmek için başvuruyor, biz yiyoruz.

Biz habire her şeyi yiyoruz...

Dün gece gri, 2001 model Fiat marka otomobiliyle Y.Y. park halindeki aracıma çarpıyor, sol arka tamponu ve çamurluğu alıyor, götürüyor; sonrasında da hem suçlu hem güçlü olduğundan kendi kusurunun bedelini hepimizin burnundan fitil fitil, saatlerce getiriyor. Anlaşmaya ve tutanak tutmaya yanaşmıyor, trafik polisini beklemiyor, yalan beyan veriyor, cehennem oluyor, evine gidiyor. Trafik gelince aracı yerinden oynatmak durumunda kaldığımız için gerekli işlemleri yapamıyor, karakola gittiğimizde gerekli prosedürleri takip etmediğimiz için ne yazık ki savcılığa gidip, şikayette bulunmamız halinde "cüzi" bir mebla ile dava açılarak ancak bu sorunun 6ay-1sene sonrasında çözülebileceği iletiliyor.

Ben üç kuşağı da üniversite mezunu olan, çağdaş, modern, ileri bir ailede el bebek, gül bebek büyütülmüş; her zaman ve her koşulda kibar, saygılı, hoş görülü ve özellikle medeni ve kontrollü olması gerektiği aşılanmış bir kız başıma bugün 155 kilo, kelli felli, terbiyesiz, ahlaksız, karaketersiz, saygısız adamların "sen benim kim olduğumu biliyor musun.." söylemlerini yiyip, yutup arabamdaki hasar ve bütün çözümsüzlüklerle ortada, yine bir başıma kalıyorum. Hiç bir suçum olmadığı halde ben arabamdaki hasarı yaptırıp, ödemek zorunda kalacağım ve bu adam da yarın sabaha kalmadan çoktaaan unutacak, gidecek. Y.Y.ler elini kolunu sallayarak arabanıza çarpar, kaçar, gider; bilinçli polisi ve savcısı "boş verin, uğraştığınıza değmez" söylemleriyle sizi avuturlar.

Arabanın boyasının hafifçe kalkması ya da bir iki yerinde göçme olması değil de böyle adamlarla bu tip vesilelerle karşılaşmak ve temelde doğru bir sistemin pratikte çalışmadığını görmek, elinizi kolunuzu bağlamak ve susmak zorunda kalmak en çok acıtıyor.

Devenin eğriliği doğruluğu misali eğitimsizlik, yozlaşma, işsizlik, yobazlaşma, enerji kaynakları, sağlık, politik ve ekonomi sorunları şöyle bir kenarda dursun ancak sigaranın bir yerlerde yasaklanıp, yasaklanmaması en büyük meselemiz oluyor.

Ben artık kendimi güvende hissettiğim, adil, eşitçi, özgür bir ülkede yaşamak istiyorum.

Ben Çalışma Kanun'a göre yılda sadece 15 gün izin ile emekle çalışılarak, hak edilmiş aylık maaşımın ciddi bir bölümünü vergi olarak kesen bu sistemin bana bunu yalnızca "her köşe başına bir cami" ve "her kavşağa bir fıskiyeli havuz" kampanyaları ile ödememesini istiyorum.

Ben de Fazıl Say gibi "aydınlık ve mutlu olabileceğimiz bir ülkede yaşamak istiyorum"...

***

"You take the blue pill... The story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill... You stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit goes." - The Matrix.

***

Not: Aslında bu yazıyı ufak bir kazanın yol açtığı büyük haksızlığının bendeki etkisinin hemen ardından biraz daha farklı çerçevelemiştim. Sindirdikten, sakinleştikten sonra yazıyı da yumuşattım, mecburen... Yer yer kopukluk ya da daldan dala atlama hissi biraz ondan, biraz bundan...

107. FOO-OOLS!

2009-04-16T15:53:00.000+03:00

ALL THE CORPORATE PEOPLE IN THE HOUSE SAY

"FOO-OOLS"!

106. GEL VATANDAŞ GEL

2009-04-15T11:58:00.000+03:00

İnternette gezinirken sözlükte rastladım: İlginç pazarcı replikleri... Koptum koptum, özellikle don versiyonuna!

* Şeftali yarılıyooooo, almayana darılıyooooooo! Ulan şeftaliye bak be! Hey maşallah!

* Araya kaçan donlar 50 kuruuuşşş..

* Caam gibi pırıl pırıl Karadeniz hamsisi geldi gardasşşiiiiiimm!

* ikizlere takke, kaseye bohça.

*Gel güzel abicim gel, domatese geaallll, poşete koymaya gerek yok; ayağında sektirerek götüüür

* Harcayın kocanızın parasını, acımayın el oğluna!

* Çakı çakmak, ayna tarak, bel kemeri, don lastiği bir milyon bir milyooooon.

* Geeeel bedava bunlar almayanı dövüyorlar geel abla geeel.

* tane besyuz tane besyuuööözzz!!... (Limon için...)

* fazlası vardır, eksiği yoktur ablacım! Allı verelim, morlu verelim, açık geldiyse koyu verelim!!

* kızılay kan merkezi pazara indiiii (greyfurt, portakal için..)

* Muz ikiiiiii ...suzukiiiiiiii ...anamur bunnlaarr!

* Abla öyle ssk doktoru gibi uzaktan bakma yakına gel!

* ye kiwiyi çak çiviyiiiiii

:)

105. VİZE

2009-04-14T08:13:00.000+03:00

Ay sonunda birkaç günlüğüne canımıniçi Eliza Doolittle ve Higgins ailesinin yanına, Amsterdam'a gidiyorum.

Vizeye de başvurdum gibi bir şey... Gibi bir şey diyebiliyorum; çünkü bir şekilde Hollanda konsolosluğu bir sebepten dolayı – muhtemelen Easter; ama sinir olduğum için öğrenmek istemiyorum – iki haftadır kapalı ve 23’üne kadar da kapalı kalmaya devam edecekmiş. Ben de Fransa Konsolosluğuna başvuruyorum bir şirket yardımıyla. Meğer nasıl bir sektör varmış bu vize işlerinin ardında: İkide bir bu şirketi arayıp, Hollanda'ya gitme umuduyla Fransa'dan Schengen Vizesi alma stresiyle lüzumlu veya lüzumsuz sorular soruyorum; adam da tüm “rahat olun, hallederiz” tavrı ile 2 günde çıkarttıklarını, 3 güne bile kalırsa benden para almayacağını söylüyor… Utanmasa, "Belgeye ne hacet, pasaportunu gönder, yeter" modunda…

Ben de belge konusunda talep edilen tüm evrakları tamamladım, en son teslim etmeden önce şöyle bir bakıp, her şeyi kontrol ettim. Bir "Çok güzel börek açarım, acayip dolma sararım" belgem eksik kaldı....

Yani ben konsolosluktaki görevlinin yerinde olsam değil vize; üstüne anamı, babamı, bacımı, özellikle oğlumu, hatta evimi, arabamı bayıla bayıla, gönül rızasıyla veriririm benim gibi bir kıza... Peh!

104. 13 NİSAN KUTLAMALARI

2009-04-13T07:42:00.000+03:00

Türkiye'nin en güzel kadınının elli üçüncü (kendi iddiasına göre: üçüncü on sekizinci) doğum yıl dönümü, Paris, New York, Londra, Madrid, Roma ve İstanbul'da törenler, şenlikler ve sevinç göz yaşlarıyla kutlanıyor...

Bu dev bütçeli, Dünya çapındaki organizasyonların imkanlar gereği biz de İstanbul ayağındayız. Bu çocuk dev kadının doğum günü kutlamalarıyla insanlar adeta sevinçten ve mutluluktan kendilerini kaybetmiş durumdalar, sayın okuyucular!

Sevgili anneciğimin doğum gününü buradan, 75 milyonun önünde ben de tüm içtenliğimle kutluyorum...

Şimdi o da blogu bazen gülerek, bazen kızarak okuyor.

Canımsın iyi ki doğdun!

103. TATLI KRİZİ

2009-04-12T13:13:00.000+03:00

Kaşık kaşık nutella,
reçel kavanozunun yarısı,
%80'i süt olan bitter çikolatalı pudding,
light(!) vanilyalı dondurma,
tatlının kalan son 1/4'ü...

Üstüne kendimden nefret edince 4 saat cardio cezası!

Oh iyi oldu! Canıma değdi..

102. İLAÇ NİYETİNE HAFIZA KAYBI

2009-04-11T07:54:00.000+03:00

Yahu gerçekten ya ben her gerizekalı detayı ince ince eleyip, sık dokuyarak kafama işliyorum da unutmuyorum; ya da etrafımdaki tüm bu insanlar arada hafızalarını kaybediyorlar...

Mesela zamanında beraber yemediğimiz haltın çeşidi kalmamış, içmediğimiz ziftin peki kalmamış kız arkadaşlarım şimdi güya gözlerini açıp, kocalarını görmüş gibi davranıyorlar, davranmakla da kalmıyorlar işini kötüsü - gerçekten buna inanıyorlar! Hakiki olun, "gençtik, eğlendik" deyiverin, geçin kenara işte; ama yoook...

Ya da birkaç zaman önce arkadaşlık kalıplarına bulanmış, "kendimi bir ilişkiye hazır hissetmiyorum" zırvalıklarıyla doldurulmuş geyik oturtmalarını afiyetle, bilerek ve isteyerek yemişiz; şimdi bu nasıl bir ayaktır ikide bir arama, sorma; sanki ölümcül hastalıklardan yeni ayağa kalkmışım gibi hal, hatır, derman sorma hali... Kimi yiyorsunuz??! Gerizekalılar!

Hatta ve hatta en kıl olduğum senaryo ise çekiştirilmedik yanını bırakmayıp, yerden yere vurup; birkaç zaman sonra da sanki o lafların hiç birisi edilmemiş gibi can ciğer kuzu sarması, lahana dolması olabilen "ikili"ler... Yahu ya dedikodu yapma, ya da arkasından dedikodusunu yaptığının yüzünü gülme, en ya da artık hasbel kadar gülüşmeye karar verdiysen de harbi ol, samimi ol! Yüzsüzler!

Yerim hepinizi çıtır, çerez, cips gibi! Sinir ettiniz beni yine gece gece... Hmmm!

101. HUCKLEBERRY- FIN!!!

2009-04-10T17:13:00.000+03:00

Bu hafta da bittiiii... Yaşasın Cuma! Ne güzel gündür bugün yahu!

Lakin hayatımı sadece cuma günü için yaşama ve bütün bir 5 günü, 2 günün hayalini kurarak geçirme ve sonrasında da ne yapsam kurulan hayallerden kısa kaldığı için tatmin olamadığım hafta sonlarını yaşama ve yine yeniden gelen pazartesi günleri ile klasik cumayı bekleme döngüsünden artık feci yoruldum....

Keşke her gün cuma olsa... İnsanlar el ele tutuşsa, birlik olsa.... Sonra hayat bayram olsa...

Tamam, yeter geyik! Puff!