Çarşamba, Babylon Nublu Jazz Festival'iyle çarşaf dokumuş. Perşembe de Diego El Cigala İşsanat'ta flamenko ve cazı harmanlamış da İspanya'da gün batımı sangriası tadında peşrev okumuş. Cuma bir başına olmaz, arkamızdan da ağlamasın hiç; Nupera'da yemek üstü takılmacaya tam çıkarken kapı yanı 80'ler kulağımızdan, yakamızdan çekerek yakalamış. Cumartesi, eve dönüş tadında den cafe'de birkaç kadeh şaraba roka salatası eşlik etmiş ve "ne zamandır da gitmedik" boşluğuyla Koridor'dan nostalji mektupları okumuş... Hafta da böyle bitmiş de elde var bir ben.
Pazar sabahı... Bebek Mangerie'de az sütlü, şekersiz americanoyla yudum yudum ayılmaya çalışıp, dev tost ekmeği üstü menemen rüyasına koşarken kahvaltı kadrosunun tamamlanmasını bekliyorum. Hava hem soğuk hem de güneşli.
Dopingli sosyal koşuculuğun ruh yorgunluğu bir fincan kahveyle atılamıyor ya, işte o arada içimde teneffüs tadında gelen zaman boşluğuna düşüyorum. Saat, takvim, mekan suları çekilince o an bütün saf güzelliğiyle ortaya çıkıyor ya... Sahi nereye gidiyorduk bu noktadan. Ya da bu noktaya nasıl gelmiştik... Bilemiyorum. Bilsem bile hiç birinin önemi de yok ya...
Pazar işte; notlar temize çekilmiş, eller yıkanmış, sofraya oturulmuş. Elde, avuçta, kafada ne varsa kenara bırakılmış... Yazık. En büyük derdim: Kahve durduğu yerde soğumuş...
Şimdi yeni bir gün vaktidir. İyi haftalar.
