Hayatımın bambaşka bir dönemindeyim artık... Fatih Sultan Mehmet 1453'te İstanbul'u fethederken, ya da Fransız orta sınıfı ayaklanıp 1789'da Fransız İhtilali'ne sebep olurken muhtemelen yeni bir çağ başlattıklarını o sırada bilmiyorlardı... Benim "Yeni Çağ"ıma kim ya da neler sebep oldu; bilemiyorum... Ama bir şekilde artık hiç bir şey eskisi gibi değil, hem de hiç bir şey ve en çok da ben... Daha "büyük" olmam, daha olgun ve akıllı olmam gereken bir dönemdeyim artık. Hem bir şeyleri fazlasıyla düşünmem; hem de başka bir şeyleri artık hiç düşünmemem, umursamamam gereken bir zaman.... Zor: çarkı çevirip, Lost adasının yerini haritada değiştirir gibi programı tek tuş indirip, başlatamıyorsun.
Durgunum...
Yememiş, içmemiş; giydirilmiş emanet hayatımın rutinliğinden çaldığım zamanlarda kendimi yeniden tanıyor, yeniden dinliyor, anlıyor ve en baştan tanımlıyorum. Bazen en ufak aksilikte, eve koşup, yorganımın altına saklanmak istiyorum... En küçük hayal kırıklığında küsüp, köşeme çekilip omuzlarım sarsılarak ağlamak istiyorum...
Aslında hiç kimse değil, kendi kendimi üzdüm yine bu akşam: Her zaman ki gibi! Hep "Her şey çok güzel olacak" motivasyonuyla adım atmaktan, her seferinde geldiği gibi almayı unutuyorum...
Susuyorum; anlatacak bir şey yok...
Vazgeçmedim; ama mücadele etmiyorum, istemiyorum. Belki ezberlemişlikten, belki umutsuzluktan ya da basitçe kendimi koruma psikolojisinden; ama mücadele edemiyorum. Etmekten bunalmışım çünkü, eskidenmiş "dediğim dedik, çaldığım düdük" hallerim. Yeni çağımda artık sadece L demeden bile leblebiyi görüp, ya da gördüğümü düşünüp, susuyorum. Beynim, kalbim, ruhum yorgun... Vazgeçmedim, kabullendim...
Şimdi elimdekine, avucumdakine bakıp oyalanıyorum; gelir ve büyür de gözüme, gönlüme ışırlarsa ne ala... Yoksa da hayat böyle geldiği gibi geçecek, buna da şükür: aç, açıkta değiliz ve sağlığımız yerinde...
iyi pazarlar ve iyi haftalar,
