Müzik ruhun gıdası gerçekten... Bu ara hiç bir şey düşünmememi sağlıyor, şükür!
Düşünmedikçe de pek bir şey yapamıyorum, yazamıyorum; artık idare edeceğiz birbirimizi, değil mi.
Bu şarkılar, o albümler çocukluğumdan; babamın kulakları çınlasın... Nostaljinin kokusu burnuma doluyor, üzerinde koşuşturduğum halının tüylerini ayaklarımın altında hissediyorum ve güvende olmanın duygusu içimi dışımı sarıyor dinledikçe.
Başımdan eksik olmasınlar, çok seviyorum onları...
İyi geceler...
